Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
Samenwerken doe je als de winst daarvan groter is dan het verlies. Voor landen als Vlaanderen en Nederland, die geen taalbarrière kennen en economisch zo op elkaar lijken, is het zelfs nog maar de vraag of er naast de evidente winsten enig verlies is. Partijleider van de Nieuw-Vlaamse Alliantie en burgemeester van Antwerpen Bart De Wever over waarom Nederland en Vlaanderen moeten worden herenigd. Eind zestiende eeuw tekenden de meeste leden van de Staten-Generaal van de Nederlanden het Plakkaat van Verlatinghe. Ze zeiden daarmee de tirannie en de religieuze repressie van de Spaanse koning Filips II vaarwel en kozen voor hun vrijheid. Maar de kostprijs voor die juiste keuze zou een lange oorlog zijn en uiteindelijk de scheiding van de Zuidelijke en de Noordelijke Nederlanden. Bart De Wever (1970) is sinds 2013 burgemeester van Antwerpen en sinds 2004 voorzitter van de politieke partij N-VA. Hij schreef onder meer Het kostbare weefsel (2009), Werkbare Waarden (2011) en Over Identiteit (2019). Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Het jaar 1585 geldt als één van de absolute rampjaren uit onze geschiedenis. De Antwerpse burgemeester Filips van Marnix van Sint-Aldegonde – de vermeende auteur van het Wilhelmus en de spitsbroeder van Willem van Oranje – was na een lang beleg verplicht de overgave van de stad aan de Spaanse troepen onder leiding van Alexander Farnese te tekenen. Vele Antwerpenaren waren in de jaren daarvoor al naar het Noorden uitgeweken. Antwerpen verloor de helft van zijn inwoners, de gouden eeuw van de stad kwam ten einde. Amsterdam begon aan zijn gouden eeuw, mede dankzij alle inwijkelingen die er zich massaal vestigden. Na de val van Napoleon kregen we in 1815 van de Europese grootmachten een herkansing met de oprichting van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Een volgehouden levensduur van deze nieuwe staat had wellicht de herwonnen eenheid steeds meer gestalte kunnen geven en onomkeerbaar kunnen maken. Zeker in Antwerpen groeide het orangisme dankzij de economische opportuniteiten die ontsproten aan het bestuur van koning-koopman Willem I. Helaas maakte het zuidelijk separatisme een eind aan de eenheid. Opnieuw werd Antwerpen hierin onwillig meegesleurd. In het door de Franstalige bovenklasse gedomineerde België werd niet meer naar het Noorden gekeken, tenzij als bondgenoot tegen een dreigende Franse annexatie van het jonge land later in de negentiende eeuw. Premier Charles Rogier liet in 1860 alle voor het Nederlandse koningshuis vijandige passages schrappen uit het Belgische volkslied en sprak zowaar over het herstel van de eenheid via een confederatie. Maar het zou er niet meer van komen en het idee geraakte sindsdien nooit meer op het politieke voorplan. Herinnering aan de eenheid werd binnen Vlaamse Beweging gekoesterd Het sentiment van verlies zou in Vlaanderen echter nooit geheel verdwijnen. Vooral binnen de Vlaamse Beweging, die decennia strijd zou moeten leveren voor de gelijkwaardige positie van het Nederlands en voor de rechten van de Nederlandstaligen in België, bleef men de herinnering aan de eenheid koesteren. Lees ook dit interview terug met Bart De Wever: ‘Het is niet verboden om te dromen' ‘Hier en aan de overkant, daar en hier is Nederland', dit vers van schrijver Theodoor Van Rijswijck hing in mijn ouderlijk huis aan de muur. Zijn neef, Jan Van Rijswijck, weigerde als burgemeester van Antwerpen eind negentiende eeuw een monument te vergunnen voor de 871 Franse soldaten die gewond raakten of sneuvelden toen ze in 1832 het Nederlandse garnizoen definitief uit de stad verdreven. Gazet van Antwerpen steunde deze beslissing omdat de Antwerpenaren volgens de krant helemaal niet wilden worden herinnerd aan bloedige gebeurtenissen die ‘ons gescheiden hebben van ons broedervolk'. Na de Eerste Wereldoorlog groeide binnen de Vlaamse Beweging het radicalere Vlaams-nationalisme. Zeker daarbinnen groeide opnieuw het politieke streven naar een hereniging met het Noorden. En ook in Nederland begon dit in deze periode een relevante belangstelling te genieten. De besmetting van de Vlaamse Beweging door de opkomst van de Nieuwe Orde zou echter funest blijken. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg het idee van een hereniging het stigma van fascisme en collaboratie. In het Noorden zou sindsdien nog slechts sporadisch een relevante politieke stem belangstelling doen klinken. De jongste decennia lijkt de kaars zelfs helemaal uit te doven. De hergeboorte van extreem-rechts, eerst in het Zuiden en daarna ook in het Noorden, heeft daar uiteraard veel mee te maken. Niemand wil worden gezien als bondgenoot van radicaal rechts in Vlaanderen dat de eenheid met Nederland meesleept in zijn fraseologie en morfologie, weliswaar eerder als een inhoudsloos ritueel dan als een daadwerkelijk streven. En als PVV-leider Geert Wilders uitroept dat hij Nederland wil veroveren en desnoods Vlaanderen er nog wel bij wil nemen, geldt dat in het Noorden vast evenmin als een uitnodiging voor ernstige mensen om dat idee op te pikken. Meer dan ooit twee volkeren gescheiden door dezelfde taal Lees ook dit opiniestuk van Geerten Waling: Liefde voor Vlaanderen is verwaterd Het is dus ver van de waarheid om te beweren dat een hereniging van de Nederlanden anno 2021 top of mind zou zijn in de politiek of bij grote groepen in de wederzijdse bevolking. Sinds de opkomst van de commerciële televisie eind twintigste eeuw leven we zelfs meer dan ooit als twee volkeren gescheiden door dezelfde taal. Daarvoor keken de meeste Vlamingen nog geregeld naar Nederlandse zenders. Uit mijn eigen jeugd herinner ik me nog De Fabeltjeskrant, Ren je Rot en de Ted de Braakshow. Hollands bloot was voor menige zuiderling van betekenis bij zijn of haar ontluiking. Het zinnetje ‘buurman, wat doet u nou?' uit de onvolprezen film Flodder kent menig Vlaming van boven de veertig maar al te goed. De noordelijke uitspraak van onze taal gold toen ook in het Zuiden als wat men toen nog ‘beschaafd Nederlands' durfde noemen. Die positie is hier sindsdien overgenomen door wat men ‘tussentaal' pleegt te noemen, een spraakgebruik dat het midden houdt tussen Algemeen Nederlands en de Vlaamse dialecten. Televisieprogramma's uit het Zuiden worden in het Noorden bijgevolg zelfs ondertiteld en vice versa (wat al helemaal absurd is). We zijn de enige taalgemeenschap in de wereld die zoiets doet. Ondanks de oprichting van de Nederlandse Taalunie in 1980 drijven we dus van elkaar weg. De talrijke culturele samenwerkingsverbanden en nobele instellingen als het Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam of het Vlaams-Nederlands huis voor cultuur en debat deBuren in Brussel bereiken slechts een elitair publiek. De totale mislukking van het Belgisch federalisme Waarom spreekt een Vlaamse partijvoorzitter vandaag dan plots opnieuw over de droom van de Lage Landen? Misschien omdat hij de gewoonte heeft eerlijk te antwoorden op vragen en hij deze oude droom nu eenmaal altijd is blijven koesteren? Dat is zo. Maar er is meer. Ten eerste is er de totale mislukking van het Belgisch federalisme zoals zich dat in de loop van deze eeuw steeds pijnlijker ontvouwt. Nederlanders begrijpen doorgaans geen snars van België en de complexiteit van het land overstijgt in ruime mate hun bereidheid om er zich in te verdiepen. Heel eenvoudig uitgelegd zou een Nederlander zich moeten inbeelden dat zijn land zou bestaan uit twee delen waarin mensen wonen die een andere taal spreken en doorgaans elkaars taal niet of niet goed genoeg kennen. De groepen leven in een eigen samenleving met eigen beroemdheden, eigen media, eigen onderwijs, eigen cultuurbeleving, eigen politieke partijen… Ze telefoneren nauwelijks nog van de ene groep naar de andere groep, laat staan dat er onderling veel relaties worden aangegaan. Na verkiezingen wordt het resultaat van de ene groep opgeteld bij de andere groep in het parlement en moet er een meerderheid worden gezocht voor een regering. De uitslagen lijken echter helemaal niet op elkaar. In de ene groep is er steevast – net als in Nederland – een duidelijke meerderheid van centrum-rechts en rechts, in de andere groep is er een steeds hardere drang naar links. Die laatste groep maakt bovendien jaarlijks aanspraak op vele miljarden aan nationale solidariteit van de andere groep zonder dat er enige aanwijsbare economische verbetering mee gepaard gaat. Lees meer over de Vivaldi-regering in België: Werkende Vlamingen betalen voor niet-werkende Walen Men kan zich toch inbeelden dat zo'n situatie moeilijke regeringsformaties, zoals Nederland er nu een denkt te beleven, stilaan tot een onmogelijke opdracht maakt. Politieke analisten vergelijken Belgische formaties met schaken voor gevorderden in drie dimensies. Ervaringsdeskundigen zoals ondergetekende spreken hen niet tegen. Sinds decennia tracht men dit probleem op te lossen via het federalisme: bevoegdheden worden overgeheveld naar de deelstaten. Het leverde helaas een ondoordringbaar, ondoeltreffend en peperduur kluwen op. Of zoals het Britse liberale weekblad The Economist het recent stelde: ‘the world's most successful failed state'. Volgens alle recente peilingen zouden de Vlamingen nu al voor de helft willen stemmen op partijen die afscheid willen nemen van het Belgische imbroglio. De inzet van de volgende verkiezingen zou derhalve de stap van het federalisme naar het confederalisme kunnen worden: het Belgisch kluwen inruilen voor een leeg blad dat vervolgens wordt ingevuld met een helder leesbaar samenwerkingscontract. Vlaanderen is erg dichtbevolkt, geïndustrialiseerd en gericht op export Nu is het toch de logica zelve dat bij zo'n confederale omslag ook kan worden bekeken met welke buren men optimaal kan samenwerken. Vlaanderen is erg dichtbevolkt, geïndustrialiseerd, zeer gericht op export, met een hoge activiteitsgraad en met een unieke logistieke positie ten aanzien van Noordwest-Europa dankzij een grote rivier. Lees meer over de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië: De geldautomaat en de bodemloze put In Wallonië zal niemand zich hierin herkennen. Maar in Nederland? Al sinds 2004 heeft de Vlaamse regering, in wisselende samenstellingen en zonder enige tegenstand in het Vlaams parlement, de conclusie getrokken dat Nederland de aangewezen partner is om de handen mee in elkaar te slaan voor de bevoegdheden die Vlaanderen al in eigen handen heeft. De ambitie om cultureel, economisch en logistiek één enkele ruimte te vormen, staat sindsdien helder omschreven in een strategienota – dit naast de wens om ook internationaal zoveel mogelijk samen met Nederland de wereld tegemoet te treden. Sinds 2011 houdt de Vlaamse regering om de twee jaar een top met de Nederlandse regering om te proberen dit concreet uit te werken. Het andere jaar treft de top van de wederzijdse administraties elkaar. Samenwerken doe je als de winst daarvan groter is dan het verlies Goed, maar de aandachtige lezer zal opmerken dat dit tot op heden nog niet is gegroeid tot een episch project waarvan de gewone Vlaming en Nederlander veel weet heeft, laat staan zich erbij betrokken voelt. Waarom zou dat veranderen? Hier komt naast de ontrafeling van België een tweede potentiële gamechanger voor de Lage Landen op het toneel. De globalisering en de digitale technologische revolutie veranderen in sneltreinvaart de verhouding tussen schaalvoordelen en heterogeniteitskosten. Samenwerken doe je als de winst daarvan groter is dan het verlies. Voor landen als Vlaanderen en Nederland, die geen taalbarrière kennen en economisch zo op elkaar lijken, is het soms zoeken naar enig verlies naast de evidente winst van samenwerken. Criminelen hebben dat alvast goed begrepen. Voor de drugsmaffia zijn de Lage Landen al geruime tijd één enkel land. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Het grenslijntje dat de Spanjaarden op de landkaart achterlieten, is alleen voor justitie een grote hinderpaal. Een strengere aanpak in Nederland doet zich meteen voelen in een verschuiving van criminele operaties naar Vlaanderen. Het omgekeerde zal evenzeer waar zijn. De winst van justitiële eenmaking is een no-brainer, wat ermee te verliezen zou zijn, is daarentegen een raadsel. Het afweren van de parasitaire logistiek van de drugsmaffia is bovendien van cruciaal belang om de aorta van onze wederzijdse welvaart open te houden: de unieke ligging aan de delta van de Schelde en de Rijn. Vlaanderen en Nederland zijn de poort van en naar het sterkste deel van de Europese economie. We zijn in die logistiek en alle bijhorende sectoren al jaren conculega's die elkaar scherp houden. ASML en IMEC: twee kroonjuwelen van Europa Maar de globalisering heeft de internationale handel wel ingrijpend veranderd. De opkomst van het illiberale China in de wereldeconomie en de consolidaties in de scheepvaart leiden ertoe dat we zakendoen met steeds grotere reuzen. Blijft het verstandig om hen tegemoet te treden als concurrenten, of gaat ons dit veel meer kosten dan opbrengen? De havens van Gent, Terneuzen en Vlissingen besloten alvast te fuseren tot North Sea Port. Inzake innovatie en de groei van de nieuwe economie heeft Europa het nakijken ten aanzien van de Verenigde Staten en China, die quasi het gehele lijstje van de twintig grootste technologiebedrijven vullen. Lees het omslagverhaal over ASML terug: Onaantastbare gigant in de markt voor chipmachines Europa zal hier meer dan een tandje moeten bijzetten om niet af te glijden tot een continent waar Amerikaanse en Chinese toeristen vooral komen om naar ons verleden te kijken. In Europa zijn Vlaanderen en Nederland allesbehalve slecht geplaatst om de sprint aan te trekken. De snelheid van de digitale revolutie wordt bepaald door de wet van Moore: de onwaarschijnlijke, maar accurate voorspelling in 1965 door Gordon Moore dat het aantal transistors dat de mens op één chip kan plaatsen jaarlijks zou verdubbelen. Twee van de meest cruciale en innovatieve bedrijven die dit mogelijk maken, zijn gevestigd in de Lage Landen: ASML in Nederland en IMEC in Vlaanderen. De CEO van Intel omschreef ze als de twee juwelen van Europa. In potentie de vijftiende economie van de wereld Zou de samenwerking in één economische ruimte hun en alle andere innovatieve sectoren niet helpen nog slagkrachtiger in de wereld te staan? De verdere, volledige integratie van de Vlaamse en Nederlandse arbeidsmarkten zou ook voor de werknemers van al die bedrijven een veel breder speelveld kunnen vormen. Dat is economisch alleszins een beter perspectief dan het ‘overkopen' van elkaars beste arbeidskrachten in de war for talent, de oorlog om jong talent die de vergrijzing in de Lage Landen onvermijdelijk veroorzaakt. Het verder integreren van het hogeronderwijslandschap kan bovendien nog zoveel meer bijdragen tot een vlotte en verrijkende arbeidsmobiliteit. Voor de interne handel is een volledig geïntegreerde markt van meer dan 23 miljoen Nederlandstalige consumenten evenmin een afschrikwekkend perspectief. Recent zagen we in Vlaanderen de abrupte opkomst van retailer Albert Heijn, maar we zagen ook hoe abrupt die stopte aan de taalgrens in dit land. De Nederlandse taal verbindt ons dus toch allemaal. En wel in een economische ruimte die jaarlijks 1.200 miljard dollar (ruim 1.000 miljard euro) waard is en daarmee de vijfde economie van Europa en de vijftiende van de wereld zou zijn. Om velerlei overwegingen afgeleid uit ons gedeelde verleden, maar om nog veel meer overwegingen afgeleid uit de uitdagingen voor onze nabije toekomst, meen ik dus dat een evolutie naar een confederatie van de Lage Landen een serieuze en volgehouden overweging verdient. De harten en geesten zijn er misschien bepaald nog niet voor gewonnen en de lachers heb je meteen tegen. Maar je maintiendrai, ik zal volhouden, want Willem van Oranje hield ons voor dat het niet nodig is te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden. The post Waarom Nederland en Vlaanderen moeten worden herenigd appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 30 jul, 2021
Source: EW Magazine
Zelfs de Verenigde Staten zetten vaccinatiedwang nu in om de inentingsgraad op te krikken. De snel oprukkende Deltavariant zorgt in diverse regio's voor overvolle ziekenhuizen. Dat zelfs Republikeinen zich nu uitspreken vóór het vaccin, kan meer opleveren dan de door Biden genomen maatregelen, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. Tijdens een persconferentie die veel weg had van een smeekbede, vroeg president Joe Biden zijn mede-Amerikanen om zich te laten vaccineren. ‘Doe het voor jezelf, voor de mensen van wie je houdt, voor je land,' zei Biden met de droeve uitdrukking van een sint-bernard. Amerika haalde het vaccinatiedoel niet dat Biden zich had gesteld voor 4 juli, Onafhankelijkheidsdag. De president hoopte dat 70 procent van de volwassen Amerikanen op die dag ten minste één prik zou hebben gehad. Het werkelijke percentage ligt nog ruim onder dat doel. Zo'n 60 procent van de volwassen Amerikanen is nu volledig gevaccineerd. Grote verschillen tussen de staten dwingen Biden tot extra maatregelen Tussen de staten onderling bestaan grote verschillen in vaccinatiegraad. In het noordoostelijk gelegen Vermont is 67 procent van de volwassenen volledig ingeënt, in de zuidelijke staat Mississippi nog slechts 34 procent. Intussen grijpt de Deltavariant ook in de Verenigde Staten om zich heen. In de regio's met een lage vaccinatiegraad zorgt dat voor veel problemen. Opnieuw liggen de ziekenhuizen vol, stervende mensen smeken of zij niet toch het vaccin nog kunnen krijgen. Lees ook: Het onbenoemde vaccinsucces van Donald Trump Voor president Biden rest er geen andere weg dan in te grijpen. De gratis metrokaartjes, drank en loterijen hebben als beloning niet afdoende geholpen om de vaccinatiegraad op te krikken. Biden zet nu in op een financiële prijs: hij vroeg lokale overheden om net gevaccineerden omgerekend zo'n 80 euro cadeau te doen. Het geduld raakt op met de ongevaccineerden Ook wordt de kloof tussen gevaccineerden en ongevaccineerden dieper. Ambtenaren van de federale overheid, waaronder het leger, kunnen kiezen tussen twee opties. Eén: je laten vaccineren, of twee: je met regelmaat laten testen, een mondmasker dragen, afstand houden en reisbeperkingen. Miljoenen mensen krijgen te maken met die regelgeving. De Democratische staten New York en Californië nemen soortgelijke maatregelen. Het strengere federale beleid is een nieuw voorbeeld van hoe het geduld met ongevaccineerden begint op te raken in de Verenigde Staten. Zelfs in The Land of the Free wordt het vaccin op steeds meer plekken verplicht. Bijvoorbeeld voor zorgpersoneel in veel ziekenhuizen, en voor studenten op tal van universiteiten als ze op de campus fysiek onderwijs willen volgen. Ook bedrijven nemen maatregelen. Facebook en Google willen alleen nog gevaccineerde medewerkers op kantoor. Het moederbedrijf van FoxNews moedigt zijn medewerkers aan om een intern vaccinatiepaspoort te gebruiken en dagblad The Washington Post stelt het vaccin verplicht als arbeidsvoorwaarde. Lees ook: Vaccinatiedwang neemt toe in Verenigde Staten en Frankrijk, kan Nederland volgen? Republikeinse steun is grootste winst voor vaccinatiegraad Het is maar de vraag of dit alles genoeg zal zijn om de vaccinatiegraad omhoog te krijgen naar de gewenste 80 tot 90 procent. De grootste winst is te halen uit een omslag bij de Republikeinse partij. Juist in landelijke en Republikeinse regio's is de vaccinatiebereidheid laag. Onder aanvoering van leider in de Senaat Mitch McConnell spreken steeds meer Republikeinen zich uit vóór het vaccin, dat nog is ontwikkeld tijdens het presidentschap van Donald Trump. McConnell overleefde als kind polio en zet geld uit zijn campagnekas in om in zijn thuisstaat Kentucky spotjes uit te zenden die pleiten voor vaccinatie. De Republikeinse gouverneur Kai Ivey van Alabama liet vorige week al doorschemeren dat de houding in Amerika aan het veranderen is. ‘Ik heb alles gedaan wat ik kan doen. Het zijn de ongevaccineerden die ons teleurstellen.' De vaccinatiegraad in Alabama behoort tot de laagste van het land. Ivey's woorden zeggen meer dan de smeekbede van Biden. Gevaccineerd Amerika wil door met zijn leven. Als dat moet zonder de niet-gevaccineerden, dan maar zonder. Die moeten vrezen voor uitsluiting en sociaal isolement. En voor besmetting met de Deltavariant. The post Hoe gevaccineerd Amerika zijn geduld verliest met de niet-gevaccineerden appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 30 jul, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week, in de laatste aflevering, vraagt hij de auteur van dit blog naar het gevolg van al diens columns. Die ‘geachte', was dat uiteindelijk niet de lezer zelf? Onno Aerden Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. In deze laatste bijdrage aan dit platform zal ik tutoyeren – ik ken de aangesprokene te goed voor de u-vorm. Welnu. Bijna drie jaar schotelde je op de zaterdagochtend de lezers van EW je welgemeende, monter geformuleerde, ongevraagde communicatieadvies voor. Honderdachtenvijftig columns werden het, vol observaties, verzuchtingen, aansporingen, standjes en dan dus telkens dat advies. Mag ik al die adviezen misschien – het is wat kort door de bocht, maar toch – samenvatten onder de noemer: wees eerlijk? Okay, die missive ging gepaard met andere. Wees bescheiden. Overdrijf niet. Laat de daden spreken en niet de woorden alleen. Je bleek bij al dat adviseren nogal zuinig met complimenten. Ja, het emotionele betoog van artsenvoorvrouw Ella Kalsbeek – ‘vaccineer artsen met voorrang' – vond je inhoudelijk sterk en goed getimed. En medicus Armand Girbes' keiharde epistel over de patiënten die noodzakelijke zorg missen door de te grote nadruk op coronapatiënten, ‘sneed hout'. Maar we moesten het vooral doen met opbouwend bedoelde kritiek. Veel giftige pijlen vuurde je af op politici en bestuurders: Sigrid Kaag, Femke Halsema, Mark Rutte, Ferdinand Grapperhaus, Hugo de Jonge, ze kregen er allemaal verscheidene keren van langs. Vooral hun geschipper met de gevolgen van de coronapandemie was dankbaar materiaal. (De premier kreeg dan wel weer een veer van je voor zijn elegante, ‘historische' draai in de pietendiscussie.) Hebben degenen die je op de korrel nam hun communicatie verbeterd? Mijn vraag, na trouw al je stukken te hebben gelezen, voel je wellicht aankomen. Het is de vraag die elke communicatieadviseur drijft: dóen ze wel wat met mijn werk? Hebben die tientallen personen die je op de korrel nam hun communicatie nou verbeterd? Lees de vorige blog terug: Geachte Sylvana Simons: waar is uw leiderschap? Scherper geformuleerd: is er ook maar íets gebeurd met je adviezen? Ja – Lodewijk Asscher stapte op als PvdA-voorman daags nadat je hem daartoe had opgeroepen. Recent nog toonde Sylvana Simons na uw column enig leiderschap om gedoe in haar partij BIJ1 het hoofd te bieden. En zo waren er nog wat zaken die we, met héél veel goede wil, ten minste een béétje een gevolg kunnen laten zijn van je column. Maar dan. Heeft onze Koning bijvoorbeeld zijn Kroondomein al vrijgegeven aan zijn onderdanen? Wybren van Haga, heeft die al een beetje inhoud gegeven aan zijn nieuwe splinterpartij? Ronaldo verontschuldigingen aangeboden voor zijn cola-actie tijdens de EK voetbal? Heeft Shula Rijxman inmiddels duidelijkheid gebracht over de verjongingsstrategie van de NPO? Sywert zijn geld al teruggestort? Ben van Beurden al een serieus masterplan voor de vergroening van Shell uitgedragen? Is er al iemand, liefst in Den Haag, die een superminister voor Volkshuisvesting bepleit? Heeft Frans Timmermans zijn ego al in een hok gestopt? Lees ook het ingezonden opiniestuk van Jan Hein Sträter, directeur van de Vereniging Nederlandse Sigaretten- en Kerftabakfabrikanten (VSK): Beste Onno Aerden … En dan je, in aantallen bijdragen gemeten, dankbaarste slachtoffer: Hugo de Jonge. Minder in beeld inmiddels? Geen uitglijders meer? Ik bedoel maar. De lezers waren de werkelijke ‘geachte' Er verschenen wel een paar ingezonden ‘tegencolumns' van gepikeerde organisaties op de site, zoals de tabaksindustrie. Maar daarin stelden de aangesprokenen juist hun gedrag níet te gaan veranderen. Het siert je al met al dat je wekelijks opnieuw aan de slag toog om ons, je lezerspubliek, te wijzen op raadselachtige, onheuse en/of overdreven mediaoptredens van bekende talkshowgezichten en boven ons gestelden – zelfs zonder enig effect van je schrijven op hun gedrag. Mogelijk was dat juist wel je grootste waarde op deze website: dat je communicatietips gaf aan wie daarin geïnteresseerd was, en het gedrag van de geachte aangesprokene daarbij als reflectiescherm fungeerde. Wij, je lezers waren de wérkelijke ‘geachte' – wij konden onze éigen communicatieve vermogens wel degelijk scherpen aan al die niet of nauwelijks tot verandering aan te zetten mannen en vrouwen. En dat was soms best prettig. Als ik eerlijk ben. The post Geachte Onno Aerden: voor wie waren al die adviezen nou écht bedoeld? appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 30 jul, 2021
Source: EW Magazine
Het internet is een soort rare droomwereld waar we alle onderdrukte schaduwkanten van onze persoonlijkheden de vrije loop kunnen laten, schrijft Constanteyn Roelofs. Na zestien jaar online te zijn geweest, heeft hij er genoeg van. Hij besloot al zijn accounts op sociale media te verwijderen. Het Rathenau Instituut publiceerde onlangs een rapport waarin staat dat mensen zich op internet als hufters gedragen. Achter een vermeend schild van anonimiteit durven mensen ineens veel meer: schelden, bedreigen, digitale klopjachten organiseren… Ook is de grens om kinderporno te downloaden of illegale goederen te downloaden een stuk lager dan ‘in het echt'. Constanteyn RoelofsWekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Dat hadden ze mij niet hoeven vertellen, natuurlijk. Als internetveteraan en voormalig werknemer van de weblogs aan de ruigere kant van het internet heb ik genoeg voorbeelden gezien van dit soort zaken, en dan met name de manier waarop gewone mensen in schuimbekkende monsters veranderen in de reaguurderspanelen of op sociale media. Het was mijn heimelijke hobby om via de achterkant van de reaguurdersaccounts op de facebooks van dergelijke types te loeren. Wat bleek? De meest grofgebekte, racistische en seksistische reaguurders met heftige gebruikersnamen en dito posts bleken verrassende types ‘in het echt'. Nee, het waren heel normale mensen, met heel normale gezinnen en heel normale banen. De medewerker binnendienst met zijn Opel Vectra naast u op kantoor zou zomaar een radicale agitator online kunnen zijn. Ander voorbeeldje: een type dat online teksten uitsloeg waar ze in het Derde Rijk nog van zouden schrikken bleek een grijsgekuifd elektrische fiets-vrouwtje uit een middelgrote provinciestad. Wonderlijk, wonderlijk. De vrijheid van een online personage Het rapport bewijst maar weer eens mijn vermoeden dat wij op het internet niet altijd onszelf zijn, maar dat het juist een soort rare droomwereld is waar we alle onderdrukte schaduwkanten van onze persoonlijkheden de vrije loop kunnen laten. Ook is het een soort bevrijding, die ontlichaamde vrijheid van ‘cyberspace' (om maar eens een jarennegentigwoord erin te gooien). Op internet ziet niemand dat je klein van stuk bent, of een pieperig stemmetje hebt – zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat een van de voorvrouw van een radicale stam op Twitter een bleek typje van nog geen veertig kilo is dat nauwelijks buiten durft te komen. Lees ook de column van Geerten Waling over Twitter: Democratie is niet voor laaghartige lafbekken In een echte, stenengooiende radicale beweging op straat zou zo iemand er nooit tussen komen. Mensen die er in een echte kroeg nooit tussen zouden komen met hun grappen kunnen soms de grootste cabaretiers van de vluchtige media worden, ook. Idioot en extreem gedrag leveren op internet direct een plaats op in een gemeenschap van gelijkgestemden met een eender verstoord onderbewustzijn. Verslavend, natuurlijk, zo'n storm van likejes en de vrijheid van een online personage. Twee groepen vallen op Het wordt alleen wel een beetje vervelend als mensen al hun duistere lusten en machtsfantasieën gaan projecteren die ze in het dagelijks leven onder het systeemplafond niet kwijt kunnen – en waar het ook mis gaat is dat veel media en beleidsmakers al deze gekanaliseerde frustratie registreren als een oprechte uiting van de zorgen van burgers in het openbaar, in plaats van spoken uit deze vreemde droomwereld. Twee groepen vallen in dezen op: aan de ene kant oudere mannen die door pensioen en uitvliegende kinderen de greep over het leven verliezen en die zich daarom maar tegen de ‘multiculturele samenleving' en het oprukkende feminisme aan gaan bemoeien – de klassieke boze witte man. Aan de andere kant zijn er de jonge linkse radicalen die in het werkelijke leven niet zoveel in de melk te brokkelen hebben, maar die met digitale fakkels en hooivorken gevestigde media en marketingafdelingen van grote bedrijven steeds verder richting hun woke-ideologie duwen. Beide groepen zijn niet zo boeiend in het echt, maar enorm online, met navenante gevolgen voor de thema's in de kranten en de politiek. Ik heb al mijn accounts verwijderd Even alle brede tendensen daargelaten – zelf ben ik daar natuurlijk ook schuldig aan, aan het opbouwen van zo'n alternatief schaduwpersoontje online waarin alle lelijke kanten van mijn zieltje naarbuiten komen, op blogs of op social media. Als mensen ‘van Twitter' mij in het echt ontmoeten hebben ze ook geen idee dat de idioot met schuimbekkende draadjes op dat vervloekte medium héél anders is in het echt. Na meer dan zestien jaar ‘online' op social media ben ik echter zo ziek van mijn eigen karaktertje op internet dat ik er bijna een allergie voor heb opgebouwd; ik heb al mijn eigen accounts verwijderd. Lees ook van Constanteyn Roelofs: Op Olympische spelen zijn sport, politiek en seksualiteit niet gescheiden Na al die tijd ben ik gewoon volledig opgebrand door het verkeren in die idiote online schimmenwereld. Zelfs zoiets als het schrijven van dit blogje voelt een beetje als het in stand houden van het lelijke ego-onlinetrolletje dat ik naast mijn persoonlijkheid in het echte leven heb opgebouwd. Toch ben ik nog wel jaloers, af en toe, als ik vrienden lustig zie scrollen door de timelines op hun telefoon… Vast het gevoel dat een ex-drinker moet hebben als ie iemand een parelend glas koud bier aan zijn lippen ziet zetten. The post We zijn onszelf niet in de online schimmenwereld van het internet appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 28 jul, 2021
Source: EW Magazine
In het holst van de nacht komt de televisie met spectaculaire beelden van de Olympische Spelen. Je kunt de atleten in de ogen kijken en elke zweetdruppel wordt geregistreerd. Angst wordt zichtbaar, twijfel ook. De kijker is na twee weken ook gesloopt, schrijft Hugo Camps. Hugo Camps schrijft wekelijks een sportcolumn voor weekblad EW. Camps (Molenstede, 1943) schrijft voor EW sinds 1986 en maakte in die hoedanigheid vele markante interviews met topsporters. Olympiërs lijken net mensen. Tussen droom en daad liggen praktische bezwaren en vergeetachtigheid. Anders is het niet te verklaren dat Annemiek van Vleuten goud moest afstaan aan een melkmeisje uit Oostenrijk. De ervaren Van Vleuten had niet gezien dat er een meisje voor haar had gedemarreerd en dat dus niet zij als eerste in een solo over de meet kwam, maar dat Oostenrijkse boerinnetje. Meteen ging de discussie over het gebruik van oortjes dat in een olympische wegrit verboden is. Van Vleuten bleef nederig zwijgen. De wereldkampioen en winnaar van de Giro heeft voldoende laten zien wie de beste is. De Nederlandse is mede pionier van het vrouwenwielrennen. Een gouden medaille deed haar meer recht dan zilver. Ongeluksvogel Van der Poel zint op revanche De ongeluksvogel van de Spelen is Mathieu van der Poel op de mountainbike. Uitgeschakeld door een zware valpartij. De atleet Van der Poel heeft ook geleerd hoe je moet vallen. Hij houdt er geen breuken aan over. Maar het is wel een deceptie. Van der Poel stapte uit de Tour met het oog op de Spelen. Dat is hem door het IOC kwalijk genomen. Mathieu had zeker kansen op een medaille. Hij klopte eerder de wereldkampioen en alle tenoren van het mountainbiken. Het is zijn passie, meer nog dan wielrennen op de weg. Hij heeft er ook de fysieke capaci­teiten voor. Zij motoriek bestrijkt het hele ­lichaam. Lees ook: 40 Nederlandse kanshebbers voor een medaille op de Spelen Na de mislukking in Tokio zal Mathieu van der Poel op revanche azen. Ik verwacht een subliem najaar van de Nederlandse kampioen met winst in Parijs-Roubaix. Dat het zijn concurrent in het veldrijden Tom Pidcock is die olympisch kampioen werd op de mountainbike zal de eergierige Nederlandse kampioen zeker hebben geprikkeld. Oranje vrouwenelftal is op weg naar Olympisch goud Het Nederlands vrouwenteam voetbal voldoet aan alle verwachtingen. Een monsterscore tegen Zambia. En tegen Brazilië, met nog steeds de 35-jarige superster Marta, waren sommige dames van Oranje technisch even onderlegd als de Braziliaanse vedette. Dit Nederlands elftal is in de wieg gelegd voor goud. In voetbal en wielrennen zijn de betrekkingen tussen de Lage Landen genormaliseerd. In het hockey is dat niet het geval. Belgen en Nederlanders zijn nu de kampioenen die met indianenkreten tegenover elkaar staan. Nederland heeft als hockeyland een traditie en er heerst een dynamisch clubleven. Vraag dat maar aan de barkeeper. De Belgen zijn later tot het hockey bekeerd. Met succes: zij zijn nu de norm. De openingswedstrijd België-Nederland is gewonnen door de Belgische mannen. Geen verrassing: de Belgen zijn regerend wereldkampioen. Hockey is de enige sport waar het contrast België-Nederland nog iets betekent. Wat je vroeger in het voetbal zag, hebben we nu in hockey: nationalisme. Voorlopig is het goedaardig, maar er zit veel hitsigheid in de dampende lijven. Op de Olympische Spelen nemen helden afscheid Deze Spelen zijn het afscheid van turnfenomeen Epke Zonderland. Als rolmodel was hij het beste wat ­Nederland te bieden had. Een superatleet, maar bescheidener dan een pater op blote voeten. Epke bracht beschaving in de sport. Lees ook van Gerry van der List: Hoe de mooie sportzomer kan inspireren De laatste tijd had hij het moeilijk. De turnwereld stond op zijn kop met tuchtrechtelijk gerommel. Epke was niet van het conflictmodel. Geen oorlogshitser. In de aanloop naar Tokio speelden allerlei kwaaltjes hem parten. Zelfs de gesel van corona ging aan hem niet voorbij. Hij werd steeds meer arts en steeds minder sporter. Hij volgde zijn goede doelen op de voet. Op de Spelen van Londen maakte hij furore met zijn drie vluchtelementen op rij boven het rek. Zijn triple. Deze gymnast was tegelijkertijd acrobaat. In wellevendheid was hij iedereen de baas. Er kwam geen vulgair woord uit Epke. Ook in zijn omgang met bestuur en andere turners hield hij het beschaafd. Olympische Spelen werken met nachtploegen. In het holst van de nacht komt de televisie met spectaculaire beelden. De kijker is na twee weken ook gesloopt. Maar het blijft een ideale televisiesport. Je kunt de atleten in de ogen kijken en elke zweetdruppel wordt geregistreerd. Angst wordt zichtbaar, twijfel ook. De totale mens staat aan de polsstok of voor de zandbak van het verspringen. The post De Olympische Spelen zijn de ideale televisiesport appeared first on EWmagazine.nl.
di, 27 jul, 2021
Source: EW Magazine
De media te woord staan over gebeurtenissen in het Midden-Oosten is vooral veel gedoe, schrijft Leo Kwarten. Soms moet er midden in de nacht iemand over de vloer komen om een satellietverbinding aan te leggen. Een andere keer wordt tijdens een talkshow een valstrik gezet. De Man met het Kastje woont in Drenthe. Hij draagt een slobbertrui en ruikt zweterig, omdat hij de hele dag met een koffer vol snoeren en plugjes door het land zeult om arabisten in buitengebieden aan een goed verstaanbare verbinding met de studio in Hilversum te helpen. Meestal komt hij 's avonds laat, als iedereen al slaapt en droomt van een ongestoorde nachtrust. Die ruw wordt verstoord op het moment dat de Man met het Kastje mijn erf oploopt en ondanks uitdrukkelijke instructies vooraf aanbelt en met luide stem vraagt: ‘Ik zit hier toch goed, hè? Mijn TomTom zegt namelijk iets heel anders.' Leo Kwarten (1957) is arabist en antropoloog. Als zelfstandig gevestigd adviseur werkt hij voor bedrijven die opereren in het Midden-Oosten. Daarnaast publiceert hij over politiek en religie in de regio. Ik treed graag op in de media om commentaar te geven als er iets gebeurt in het Midden-Oosten. Een emir sterft, de strijd in Idlib laait op, het is hommeles in de koninklijke familie van Jordanië. Maar aan die five minutes of fame op televisie of radio, gaan vaak uren aan reistijd, overleg met redacteuren en paniekerig geregel op het laatste moment vooraf. ‘Sorry, meneer Kwarten, u zit al in de auto, maar toch nog een vraagje', ‘Jammer, maar u krijgt slechts drie minuten in plaats van acht vanwege de voetbalwedstrijd vanavond', ‘Vervelend, maar we geven toch de voorkeur aan een andere gast'. Luci was een uitkomst Als de Man met het Kastje is geweest om een interview in het radioprogramma Met het Oog op Morgen te faciliteren, ben ik nog lang bezig met het terugschuiven van kasten, nablussen van asbakken en kalmeren van de van slaap gedepriveerde huisgenoten en -dieren. Hoe blij was ik dan ook toen op een gegeven moment Luci beschikbaar kwam: een usb-stick die je in je laptop steekt, waardoor er een studiokwaliteitverbinding met Hilversum tot stand komt. De Man met het Kastje was passé. Mediaverzoeken komen altijd onverwacht. Logisch, want bomaanslagen en staatsgrepen worden meestal niet van tevoren aangekondigd. Als zelfstandige valt er meestal wel wat te plannen. Als je niet naar de studio hoeft, kunnen opnamen vooraf ook worden gemaakt in de koffiepauze van een workshop die je aan het geven bent of onderweg bij McDonald's. Hoe anders was dat in de tijd dat ik in dienst was van het grootkapitaal, in casu een multinational in Amstelveen waar mijn carrière zijn dieptepunt had bereikt in een droefgeestig kamertje naast de liftkoker waar ik duistere statistieken bestudeerde. Politieke intriges zijn interessanter dan winstmaximalisatie Dat had ik overigens aan mezelf te wijten. Ik was parttime gaan werken omdat ik de politieke intriges in de Arabische wereld interessanter vond dan winstmaximalisatie. Daarmee had ik mijn kansen bij het bedrijf vergooid. Op eenzame momenten meende ik soms stemmen uit de liftkoker te horen van collega's die ook hun hart hadden gevolgd en me waarschuwden voor ondoordachte stappen. Mijn manager – een opgeblazen ego met een fout kapsel – begreep niets van mijn fascinatie. Later begreep ik dat hij nooit mijn cv had gelezen. Lees ook van Leo Kwarten: Veel Palestijnen vinden Hezbollah helemaal niet zo okay Hij flipte volledig als zich bij de bedrijfspoort een filmploeg meldde om opnamen te maken met de Man naast de Liftkoker in verband met de Iraanse presidentsverkiezingen. ‘Doe dat maar in je eigen tijd,' donderde hij. Daarop verliet ik bij voorkomende gelegenheid het gebouw via het raam van een bevriende collega die op de begane grond zijn kantoor had en spoedde ik me naar een nabijgelegen park of café waar ik met een filmploeg had afgesproken. Via dezelfde weg vond ik de weg naar de liftkoker terug om me tijdig bij mijn statistieken te voegen. Sensatie onder een flinterdun journalistiek vernisje Niet elk media-optreden is leuk. Ik heb een hekel aan talkshows waarin een bont gezelschap bij elkaar wordt gezet om te discussiëren over een bepaald onderwerp. Het doel, zo merkte ik, is vaak helemaal niet dat de kijker er wijzer van wordt, maar dat de kijkcijfers worden opgepept omdat een minister zijn mond voorbijpraat, een gewezen profvoetballer volschiet omdat hij ooit is vreemdgegaan of een politicus boos wegloopt omdat hij door een aangeschoven comedian tot op het bot wordt beledigd. Sensatiezucht onder een flinterdun journalistiek vernisje. Toen in Libië de burgeroorlog uitbrak, werd ik uitgenodigd door de redactie van Pauw & Witteman. Er waren uren aan voorbesprekingen aan voorafgegaan. Dat had helaas niet opgeleverd dat Paul Witteman mijn naam correct kon uitspreken, maar wel dat hij op de proppen kwam met een artikel dat ik zeven jaar daarvoor had geschreven. ‘Meneer Kwartel, u hebt ooit gepleit om Khaddafi voor te dragen voor de Nobelprijs voor de vrede,' zei hij beschuldigend. ‘Kunt u dat eens uitleggen?' Lees ook van Leo Kwarten: Syrische nep-oppositie vanuit een goed hart Ironie ging volledig teloor door gasten aan tafel Inderdaad had ik ooit een ironisch artikel voor het Het Financieele Dagblad geschreven waarin ik had voorgesteld een aanmoedigingsprijs uit te loven voor dictators die – zoals Muammar al-Khaddafi had gedaan – uit eigen beweging internationale inspecteurs uitnodigden om hun arsenaal aan massavernietigingswapens te laten ontmantelen. Die ironie ging natuurlijk volledig teloor in de verontwaardiging van de Nederlandse Libiërs aan tafel en in de studio die bezorgd waren om hun familie in hun geboorteland en me bekeken alsof Satan onder hen was verschenen. Jeroen Pauw en Paul Witteman zaten erbij te spinnen als katten. Dit voorjaar overleed Luci. De usb-stick blijkt ineens te zijn vervangen door een app die je kunt downloaden op je mobiele telefoon. Zó slecht is de verbinding nu dat ik sinds de laatste Gaza-oorlog geen goed te volgen interview meer heb gegeven. ‘Zorg ervoor dat u naast een vaste telefoonverbinding zit, meneer Kwarten,' raadt de studio me aan. ‘Dan hebben we een alternatief.' Vaste telefoon, anno 2021, are you kidding? ‘En anders kunnen we altijd nog een Man met een Kastje sturen.' Argh! The post Optreden in de media is vooral een hoop gedoe appeared first on EWmagazine.nl.
di, 27 jul, 2021
Source: EW Magazine
Natuurrampen golden vroeger als plagen, gezonden door God als sanctie voor onze misdragingen, schrijft Roelof Bouwman. Groene gelovigen kijken in 2021 ook zo aan tegen overvloedige regenval: het is onze eigen schuld. Helaas voor de betrokkenen genieten niet alle takken van wetenschap bij het grote publiek een even florissante reputatie. Neem sociologie. In de ogen van velen is dat een discipline met vooral beoefenaars die graag in ondoorgrondelijk jargon de ene open deur na de andere intrappen. Roelof Bouwman (1965) is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media. Theologen kampen met een heel ander probleem. Hun studieobject brengt mee dat je er geen feitelijk onderzoek naar kunt doen. Volgens critici hoort theologie daarom helemaal niet op universiteiten thuis. Ook antropologen worden niet door iedereen serieus genomen. Ze hebben de naam een bijna morbide belangstelling aan de dag te leggen voor alles wat exotisch is, bij voorkeur in afgelegen oerwoudgebieden in de binnenlanden van Afrika. De ‘eigen' samenleving in het laagveenmoeras Die reputatie is niet helemaal terecht. Al in de jaren zestig verlegden veel antropologen hun aandacht naar de ‘eigen' samenleving. In 1977 leverde dat een prachtig proefschrift op over Ottoland, een dorpje in de Alblasserwaard. De Alblasserwaard is, zoals bekend, een voormalig laagveenmoeras ten noorden en noordoosten van Dordrecht, dat in de Middeleeuwen op initiatief van de graven van Holland is ontgonnen. Zo ontstond een uitgestrekt veenweidegebied, omsloten door rivieren en kanalen. Overstromingen als plagen, als straf van God Antropoloog Jojada Verrips zette in zijn proefschrift uiteen hoe dat kordon van water niet alleen zorgde voor een geografisch isolement, maar ook bijdroeg aan het mentale klimaat in de Alblasserwaard. De overstromingen die de waard veelvuldig teisterden, versterkten bij de bevolking van generatie op generatie het idee afhankelijk te zijn van een wrekend en straffend opperwezen. ‘Overstromingen,' schreef Verrips, ‘golden als plagen, die rechtstreeks door God werden gezonden als reactie op misdragingen. In de ogen van de plattelandsbevolking reageerde de natuurlijke omgeving op haar zonden. Met behulp van dit soort denkbeelden oriënteerde zij zich ten opzichte van de natuur, de samenleving en zichzelf.' Dat lijkt een achterhaalde manier van denken die in 2021 niet meer bestaat. Maar die schijnt bedriegt. Lees ook dit commentaar van Carla Joosten: De eerste les van de overstromingen is er al In het verleden waren er ook natuurrampen Een voorbeeld: onlangs zijn delen van Nederland, en vooral van Duitsland en België, zwaar getroffen door overstromingen na overvloedige regen. Was dat iets heel uitzonderlijks? Nee. Geologen wijzen er graag op dat de aarde al vier en een half miljard jaar bestaat en dat alle rampen in het verleden al eens hebben plaatsgehad. Inclusief een 200 meter hogere en 100 meter lagere zeespiegel en een broeikasaarde met meer dan twintig keer zoveel CO2 in de atmosfeer en een twintig keer zo snelle zeespiegelstijging als nu. Door natuurlijke oorzaken. Klimaatverandering is onze eigen schuld Met die wetenschappelijke kennis in het achterhoofd zou je denken dat politici en opiniemakers een beetje voorzichtig zijn met het aanwijzen van ‘schuldigen' aan de regenval. Maar nee. Over natuurlijke oorzaken werd al snel niet meer gesproken, het was allemaal ‘klimaatverandering'. En die is, zoals bekend, onze eigen schuld. ‘We' stoten immers te veel CO2 uit. Overstromingen als reactie op misdragingen en een natuurlijke omgeving die reageert op onze zonden: het is net als vroeger in de Alblasserwaard. Laten we er maar niet vreemd van opkijken. ‘Tweeduizend jaar christendom heeft het besef van schuld en boete diep in de psyche van de westerse mens verankerd,' schreef Frits Bolkestein in 2016 in Elsevier Weekblad. ‘Wij zijn schuldig, dus wij verdienen de rampen die op ons afkomen, tenzij wij boetedoen op aanwijzing van de predikers.' Die predikers heten tegenwoordig Greta Thunberg, Frans Timmermans en Ed Nijpels. Behalve op onze goedgelovigheid rekenen ze – zie de onlangs gepresenteerde ‘Green Deal', het vergroeningscontract van de Europese Unie – vooral op ons geld. Ook dat komt bij religies wel vaker voor. The post Klimaatkerk: natuurrampen als straf, net als in de Middeleeuwen appeared first on EWmagazine.nl.
di, 27 jul, 2021
Source: EW Magazine
Nieuwe technologie heeft een reusachtige impact op de samenleving. Toch ontbreekt het te veel mensen aan kennis over tech. En dat is riskant, vindt advocaat Casper Jaspers. De inzet van technologie is essentieel om de grote problemen van de 21ste eeuw, zoals klimaatverandering, het plastic-probleem en ernstige voedseltekorten, op te lossen. Het bedrijfsleven en de overheid verwachten veel van digitale innovatie, maar het ontbreekt decision makers aan basiskennis over artificiële intelligentie, blockchain en internet of things. Het is dan ook hoog tijd dat technologie geïntegreerd wordt in de discussie over ESG-kwesties (environment, society and governance), waarvoor bedrijven en overheden zich wereldwijd inzetten. Nieuwe technologieën spelen een sleutelrol bij het herstel van de samenleving Casper Jaspers is een ondernemer en advocaat gevestigd in Amsterdam. Hij is co-auteur van een toonaangevend boek over Nederlandse corporate governance (Handboek Voorzitter, 2017). Jaspers is daarnaast gastdocent in het New Board Program (Nyenrode Business Universiteit) en docent technologie & recht bij het Centrum voor Postacademisch Juridisch Onderwijs (Radboud Universiteit). Terwijl we bijkomen van de COVID-19-pandemie, beginnen nieuwe technologieën een sleutelrol te spelen bij het herstel van de samenleving. Digitaal en technologie zijn niet langer ondersteunende functies in de maatschappij, maar veelal de norm. De publieke en de private sector stimuleren de inzet van deze technologieën in verhoogd tempo. Denk aan remote working, corona tracking en monitoring apps, cashless betalingen en digitale valuta. Tegelijk zouden we moeten nadenken over een nieuw governance framework. Daaraan is dringend behoefte, enerzijds om het risico op onethisch gebruik van technologie te mitigeren en anderzijds om innovatie te stimuleren. Dat begint met vooruitkijken; het gaat niet om waar we nu zijn, maar waar we naartoe gaan. Hoe willen we dat onze samenleving eruitziet op een termijn van vijf of tien jaar? Een goed voorbeeld is de impact van automatisering op ons werk. Welk deel geautomatiseerd kan worden, hangt af van welk onderzoek je leest, maar de ramingen lopen uiteen van 9 tot 47 procent. Dat is het verschil tussen een klein probleem en grote crisis. Nu deze schattingen beschikbaar zijn, moet de overheid een beleidsmatige keuze maken: willen we sturen op ‘werk' of op ‘inkomen'? Een keuze voor werk betekent beleid dat gericht is op life long learning, omscholing en wellicht nieuwe melkertbanen. Een keuze voor inkomen betekent hoogstwaarschijnlijk dat het belastingstelsel op de schop moet en we naar een basisinkomen gaan. Welke kant je ook op wil, je moet op tijd een keuze maken. Wetgever loopt achter vernieuwingen aan Maar voor het maken van deze keuze ontbreekt het politici en beleidsmakers aan voldoende inzicht in technologie. Dat is gevaarlijk voor de samenleving, want daardoor komen effectief beleid en de juiste wetgeving niet tot stand, met als gevolg dat hoofdzakelijk private partijen de richting van technologische vooruitgang bepalen. Lees ook: Uitvinding die technologische revolutie ontketende ziet Abraham De wetgever loopt achter de vernieuwingen aan. Dat was vroeger al zo, maar door de enorme snelheid van de tech-ontwikkelingen wordt het steeds erger. Zodra de wetgever een technologie zoals zelfrijdende auto's via het trage wetgevingsproces heeft gereguleerd, is die vaak al geëvolueerd en aan het wettelijk kader ontgroeid. Daar komt bij dat de politiek wetgeving maakt voor hedendaagse problemen, maar daarbij het belang van de toekomst onvoldoende meeneemt. Het ontbreekt aan visie op technologische vooruitgang. Een oplossing daarvoor kan het reguleren van technologie via principes zijn. In het beste geval zijn die principes het resultaat van een publieke discussie over ethiek en de waarden die wij als samenleving belangrijk vinden. Ze geven hoog over de richting aan waar we als maatschappij naartoe willen. Dat is ambitieus, omdat een kenmerkende eigenschap van dergelijke discussies lijkt te zijn dat ze nooit tot een antwoord leiden. Maar het is zeker een poging waard. Zowel ethische als technische governance-vraagstukken kunnen worden aangepakt door middel van op principes gebaseerde regelgeving. Nieuwe technologie op maatschappelijk verantwoorde manier inzetten De private sector speelt een belangrijke rol, omdat innovatie grotendeels uit deze sector komt. Bestuurders en commissarissen hebben de taak om erop toe te zien dat nieuwe technologie op een maatschappelijk verantwoorde manier wordt ingezet, zonder morele grenzen te overschrijden. Lees ook: Wereldeconomie heeft honger door chiptekort Deze taak kunnen zij alleen vervullen met de juiste kennis en voldoende inzicht in de samenhang met andere ESG-onderwerpen. Het zou helpen als we de ‘T' toevoegen aan ESG (ESGT) en bestuurders de kansen en risico's van technologie geïntegreerd beoordelen met ESG-kwesties. Commissarissen en toezichthouders die onvoldoende geïnformeerd blijven over tech, zullen tekortschieten in hun toezichts- en adviestaak, omdat ze niet de juiste vragen kunnen stellen aan het bestuur. Er is werk aan de winkel om die achterstand in te halen. Vervolgens moeten we bepalen welke waarden we belangrijk vinden, bijvoorbeeld het verminderen van ongelijkheid. De overheid en het bedrijfsleven zullen technologie moeten inzetten om naar die uitkomst – minder ongelijkheid – toe te werken. We moeten een richting kiezen en een visie formuleren. En dan ook nog wat geluk hebben dat het goed uitpakt. Onlangs verscheen het boek Technology and Governance – Making technology work for society (Uitgeverij Prometheus) dat op effectieve wijze kan voorzien in het overbruggen van het beschreven kennishiaat. Het biedt een overzicht van de stand van zaken van technologie. Aan de orde komen artificial intelligence, robotics, internet of things, cybersecurity, blockchain en social media. Ieder hoofdstuk is onderverdeeld in een aantal sub-onderwerpen, zoals de toekomst van werk, autonome wapens, deep fakes en ransomware, filter bubbels en digitale valuta. Er spelen ethische vraagstukken bij de inzet en ontwikkeling van technologie. Daarom is opgenomen welke opvattingen ten grondslag kunnen liggen aan ons oordeel over wat goed en fout is. Aan de orde komen klassieke filosofen zoals Bentham, Kant en Aristoteles, maar ook meer recente denkers zoals Rawls en Sandel. Het boek sluit af met een voorstel voor een nieuw governance framework voor technologie. Meer informatie is te vinden op www.tech-gov.com. The post Gevaarlijk gebrek aan inzicht in technologie onder politici, bestuurders en commissarissen appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 26 jul, 2021
Source: EW Magazine
De rol van stafchef in het Witte Huis is van niet te onderschatten belang. In alles wat president Joe Biden doet, denkt en vindt, speelt zijn maatje Ron Klain een grote rol. Na zijn disfunctionele voorgangers in het Witte Huis van Donald Trump, kan Klain weer aanzien creëren voor de carrièretijgers en bureaucraten van Washington D.C. zoals hijzelf, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. Acht federale rechters heeft Joe Biden in zijn eerste half jaar als president door de Senaat laten benoemen. Twee keer zoveel als zijn voorganger Donald Trump in diezelfde periode en het hoogste aantal sinds president Richard Nixon. De benoemingen zijn een voorbeeld van het werk achter de schermen van Ron Klain, de stafchef van Biden. Hij zoekt de gegadigden voor een benoeming uit en regelt dat de Senaat ermee instemt. Ook in een robbertje dat Joe Biden afgelopen week uitvocht met Facebook was Klains hand zichtbaar. In een podcast sprak Klain zich begin juli fel uit over het nepnieuws dat op het sociale medium is te vinden. Klain wil dat Facebook dat feller bestrijdt. Deze week voerde Biden de druk op. Hij zei dat het platform mensen vermoordt door Facebookgebruikers toegang te bieden tot nepnieuws. Stafchef Klain en Biden kennen elkaar al tientallen jaren De twee hebben een lange gemeenschappelijke geschiedenis: 35 jaar geleden ging Klain voor het eerst aan de slag voor Biden, die toen nog Senator was. Op alles wat president Biden (78) doet, zitten de vingerafdrukken van Klain (59). Klain was eerder stafchef voor Biden toen deze vicepresident was onder president Barack Obama en daarvoor vervulde hij dezelfde functie onder vicepresident Al Gore. Klain zegt zelf altijd dat hij de stafchef is die voorafgaand aan die baan voor de meeste stafchefs ooit heeft gewerkt. Als hij niet voor politici werkte, verdiende hij zijn geld onder meer als lobbyist in Washington D.C. Klain is een typisch voorbeeld van een bewoner van The Swamp (het moeras), zoals voormalig president Trump de hoofdstad van de Verenigde Staten vol bureaucraten noemde. Zonder goede band tussen president en stafchef is er chaos in Witte Huis Lees ook: Washington D.C. is veel meer dan de stoffige zetel van bureaucraten De macht en kracht van een stafchef verschillen per president. Ze houden kantoor in een hoek van de befaamde West Wing, de westvleugel tegenover het Oval Office: wie de president wil zien, moet eerst langs de stafchef. Zo bewaken ze letterlijk de tijd van de president, want naast het weren van ongewenste bezoekers, regelen ze de dagelijkse agenda van de president, leiden ze belangrijke vergaderingen met ambtenaren en ministers en zorgen ze dat de band met politici in het Congres goed blijft. De relatie tussen stafchef en president is een van de belangrijkste in het Witte Huis. Als zij niet door één deur kunnen, vervalt het Witte Huis vaak in chaos. Dan is er geroddel, zijn er lekken naar de pers en komt van werk weinig meer terecht. Zie het presidentschap van Donald Trump. Hij vond dat zijn stafchefs hem in de weg liepen en verving ze met grote regelmaat. Hij versleet er vier in vier jaar tijd. Geen enkele stafchef kreeg vat op de president of de chaos in het Witte Huis. Ronald Reagan had de beste stafchef ooit Klain wil het beter doen en hoopt zich te kunnen meten met James Baker III, die de gouden standaard is van alle stafchefs die ooit een president dienden. Een vergelijking met Baker III vond Klain ‘flatterend', zei hij in het podcastinterview. Baker III was stafchef onder Ronald Reagan. Tijdens diens presidentschap zijn grote successen behaald, zoals de benoeming van de eerste vrouwelijke rechter in het Hooggerechtshof en een mega-overwinning tijdens de verkiezingen van 1984. Lees ook: Deze politici bepalen Bidens succes Het boek The Man Who Ran Washington beschrijft de glansrijke carrière van Baker III en hoe hij, als voormalig Democraat en vriend van George H.W. Bush, altijd het vertrouwen van Reagan behield. In 1985 kon Baker een stap verder zetten in zijn loopbaan. Hij werd minister van Financiën en was verantwoordelijk voor omvangrijke belastinghervormingen onder Reagan. Daarna wist hij George H.W. Bush via een listige campagne het presidentschap te bezorgen. Als minister van Buitenlandse Zaken smeedde hij vervolgens het compromis dat leidde tot de Duitse eenwording. De ambities van Klain lijken niet minder dan die van Baker III, maar of hij tot dezelfde hoogte kan doorgroeien, is afwachten. Daarvoor is Klain uiteindelijk afhankelijk van het politieke succes van de president die hij dient. The post Weten wat Biden wil? Kijk naar Ron Klain appeared first on EWmagazine.nl.
za, 24 jul, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan Sylvana Simons, de voorvrouw van antiracismepartij BIJ1. Even ertussenuit terwijl de partij aan diggelen gaat, is wellicht niet de handigste leiderschapsstrategie. Onno Aerden Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. ‘Aanpak van racisme wordt topprioriteit', meldde de website van uw partij BIJ1 dit voorjaar in verkiezingstijd. Weinig kon u vermoeden dat die aanpak eerst en vooral uw eigen gelederen zou gaan betreffen. Deze week royeerde uw partijbestuur de nummer 2 op de kandidatenlijst, activist Quinsy Gario. Er zou een ‘advocatenkantoor' op Gario zijn gezet om ‘onderzoek te doen', met de verwijdering uit BIJ1 als gevolg. Gario, in 2011 oprichter van de beweging Zwarte Piet is Racisme, haalde eerder juist de op een na hoogste plek door zijn keiharde uitspraken over de voormalige kindervriend naast de goedheiligman. Waarom moet Gario nu wijken? Uw bestuur meldde de leden even cryptisch als summier dat ‘niet iedereen zich veilig voelde'. Nog altijd onduidelijk wat Gario heeft gedaan Dat roept uiteraard vragen op. De sfeer in BIJ1 blijkt niet onder te doen voor die bij 50Plus of even geleden bij Forum voor Democratie: leden rollen inmiddels luidkeels over straat – in deze tijden zijn dat allerlei digitale steegjes, met hele en halve aantijgingen en interpretaties van, ja – van wat? Het landelijk bestuur, dat hoofdzakelijk bestaat uit lichtgetinte mensen, is ‘te wit'. Dat is ‘racistisch' en speelt ‘koloniale machtspelletjes', zo werd geklaagd in Trouw. Lees ook het interview met Sylvana Simons en Kenneth Leeuwin: ‘Wie Sylvana niet kent, ziet een bitch met een grote mond' Intussen is volstrekt onduidelijk wát Gario nu precies op zijn kerfstok heeft. Tijd om u als leider te ontpoppen. Want het krediet dat u in korte tijd opbouwde met gevatte bijdragen aan het Tweede Kamerdebat raakt binnen een mum van tijd verspeeld als u er niet in slaagt om uw vooralsnog zeer bescheiden one-issuepartij niet eens bij elkaar te houden rond hét thema dat BIJ1 zou moeten verbinden. Dan levert uw partij het zoveelste bewijs dat politiek op de flanken een recept is voor treurige conflictjes, gekrenkte ego's en een gebrek aan beheersing en discipline. Simons moet partijleden tot de orde roepen Welnu: verwijder uw buitengewoon onhandige vakantietweet, (‘Ik ben er even een weekje tussenuit. Ik ga lezen, brunchen, kuieren, lang tafelen, schaterlachen en heel veel slapen!') Ik ben er even een weekje tussenuit. Ik ga lezen, brunchen, kuieren, lang tafelen, schaterlachen en heel veel slapen! Dat betekent dat ik net als altijd m'n appjes en e-mails te laat of niet beantwoord maar nu met een goede reden. 😬 Doei! pic.twitter.com/Lx2fJYVLCP — Sylvana Simons (@SylvanaBIJ1) July 18, 2021 Wees een hoeder, treed naar voren, u weet de aandacht van de media immers bij voorbaat op u gericht – dat is het cynische genot van conflict. Roep de mekkerende kleuters tot de orde en meld uw leden en vooral ook de buitenwacht nog dit weekeinde hoe erg het was met Gario en hoe weinig gezeur over huidskleur in de eigen club eigenlijk te maken heeft met het bedrijven van gezonde, moderne politiek. The post Geachte Sylvana Simons: waar is uw leiderschap? appeared first on EWmagazine.nl.
za, 24 jul, 2021
Source: EW Magazine
Op Madagaskar voltrekt zich een droogteramp en heerst ernstige hongersnood. Klimaatverandering wordt aangewezen als de belangrijkste oorzaak, wat automatisch leidt tot schuldgevoelens bij ‘schuldige' westerlingen. Maar er is wel meer aan de hand wat niet onze schuld is, schrijft Philip van Tijn: corruptie, inefficiëntie en bovenal een enorme bevolkingsgroei. Het zal niet lang meer duren of Madagaskar haalt de voorpagina's van onze kranten en de opening van het Journaal. En niet lang daarna kunnen we op rekeningnummer 777 een bijdrage storten onder vermelding van ‘Droogteramp Madagaskar'. Philip van Tijn Philip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. De bedragen die dan nog binnendruppelen op Giro 777 wegens de watersnoodramp in Limburg gaan in één moeite door naar Afrika: in Nederland is toch geld genoeg om de ramp te boven te komen? Waarom voorspel ik dit? Op 7 juli verscheen er een groot stuk in NRC Handelsblad onder de kop Honger in Madagaskar: modder eten om je maag te vullen. Een hartverscheurend verslag uit en over een land waar meer dan 1 miljoen inwoners rechtstreeks door honger worden bedreigd. Ereschuld: dit komt door de opwarming van de aarde Precies twee weken later volgde de Volkskrant met een groot verslag over hetzelfde onderwerp. De kop was een stuk minder alarmerend (‘Klimaatverandering oorzaak van droogte en honger op Madagaskar‘), maar dat zijn we de laatste jaren, sinds de NRC een sensatiekrant is geworden met alleen nog een randje deftigheid, aan gewend geraakt. En je hoeft geen Cassandra te zijn om te kunnen voorspellen dat als deze twee kranten een krachtige poging doen om zoiets ‘op de kaart' te krijgen, Giro 777 niet ver meer is. De wakkere verslaggevers spraken met functionarissen van het Wereldvoedselprogramma (WFP) en Artsen zonder Grenzen – the usual suspects als het gaat om een onderwerp als dit. Het begrip ‘armoedespiraal' valt meestal snel. En ze zijn het eens: voor een relatief laag bedrag, nog geen 70 miljoen euro, kun je de ergst getroffenen in Madagaskar, bijna het armste land ter wereld, helpen. Lees ook van Philip van Tijn: Na slavernij-excuses Halsema kan sorry voor Jodenvervolging niet uitblijven En het is ook nog een ereschuld, want beide kranten zijn het erover eens, deze natuurramp heeft natuurlijk maar één oorzaak: de opwarming van de aarde. En die vindt haar oorzaak niet in het arme Madagaskar, maar in het rijke Westen, de wereld vol overdaad waar miljardairs nutteloze ruimtereizen organiseren. Natuurrampen maar ook: corruptie, inefficiëntie, Chinezen Madagaskar is het op twee na grootste eiland ter wereld, gelegen voor de zuidoostelijke kust van Afrika. Als land is het sinds ruim een halve eeuw onafhankelijk, waarin het steeds afwisselend democratie en dictatuur kende (wat niet bevorderlijk is voor stabiliteit en ontwikkeling). Het is iets groter dan Frankrijk en telt bijna 28 miljoen inwoners. Een straatarme bevolking, ondanks (volgens sommigen: dankzij) ontwikkelingshulp zolang deze bestaat, en ondanks (volgens sommigen: dankzij) de grote aantallen Chinezen die proberen het land tot ontwikkeling te brengen – en zichzelf tot rijkdom. Aan die armoede kunnen de inwoners niets doen, dat spreekt vanzelf. Corruptie is door de jaren heen een factor en het langetermijndenken is er nauwelijks ontwikkeld. En als je wat dieper graaft, blijkt de natuur de belangrijkste spelbreker. Op gezette tijden zijn er allesverwoestende cyclonen en tropische stormen en er zijn langdurige periodes van droogte met ernstige gevolgen, zoals sprinkhanenplagen waardoor alle oogsten worden opgevreten. Lees ook van Philip van Tijn: Iets teruggeven aan de samenleving is vaak hypocriet Grote delen van het land zijn uiterst vruchtbaar Toch moet er iets fundamenteels mis zijn, want grote delen van het enorme eiland zijn erg vruchtbaar en koffie en rijst zijn belangrijke producten. Andere delen zouden kunnen uitgroeien tot een toeristisch paradijs. Madagaskar is wereldwijd verreweg de grootste producent van vanille, een natuurproduct dat de grondstof is voor vele andere producten. Er is een chronisch mondiaal tekort, waardoor de prijzen torenhoog zijn. Helaas is de handel in vanille op Madagaskar bijna helemaal door de Chinezen overgenomen. Is het Westen schuldig aan wat er mis is in Madagaskar? Het was een Franse kolonie van 1897 tot 1958, dus een kortere tijdsduur dan de zelfstandigheid sindsdien. Bovendien was het duidelijk een kolonie-op-afstand. Ah, slavernij. Dat klopt: er is in 2017 zelfs iemand, R. Thiebaut, aan onze Vrije Universiteit in Amsterdam op dat thema gepromoveerd. De voornaamste conclusie – die je ook elders vindt – luidt dat slavernij al vele eeuwen in het land bestond voordat vooral de Nederlanders en de Fransen hun graantje kwamen meepikken, profiterend van het al bestaande ‘netwerk' van slavenhandelaren. Westerse schuld? Madagaskar is sinds jaar en dag een relatief vooraanstaand begunstigd land voor westerse, ook Nederlandse, ontwikkelingshulp. Daaruit is moeiteloos de 70 miljoen euro te putten die nu nodig is. Lees ook van Philip van Tijn: Rutte kan blaffen over Europese waarden, maar EU draait om waren In 22 jaar verdubbelt de bevolking Maar hoe komt het dan dat het land zo onder aan de ontwikkelings- en welvaartslijstjes bungelt? Het is de bekende ‘olifant in de kamer', zoals dat tegenwoordig beeldend heet: de krampachtig verzwegen oorzaak. Madagaskar heeft bijna 28 miljoen inwoners, Nederland 17 miljoen. In 1993 waren het er respectievelijk 12 en 15 miljoen: onze bevolking groeide in die periode met 13 procent (vooral door immigratie), die in Madagaskar met 130 procent (geheel door geboorteoverschot). Laten we nog wat verder teruggaan, tot 1950. Nederland telde toen 10 miljoen inwoners en Madagaskar 4 miljoen! Het zijn onthullende en onthutsende cijfers. Geen woord daarover in de beide kranten, terwijl de verslaggever van de Volkskrant spreekt met ‘Tamaria, moeder van zeven kinderen, één van de honderdduizenden slachtoffers' en met ‘Jean-Louis Tovosa, vader van 15 kinderen'. Geen uitzonderingen, want het gemiddelde bedraagt bijna 6 kinderen. In 22 jaar verdubbelt de bevolking: in dit tempo zijn er rond 2065 dus 100 miljoen inwoners. Een continue bevolkingsexplosie, instabiele regeringen, onontgonnen bodemschatten, inefficiënte landbouw, uitverkoop aan de Chinezen, trage economische groei (lang niet de helft van de bevolkingsgroei). Als over een tijdje Giro 777 wordt opengesteld, mag u wat mij betreft gul geven. Uit medemenselijkheid en solidariteit, want ik bagatelliseer de ellende daar niet. Als u dat maar niet doet vanuit de gedachte dat u iets moet goedmaken of schuld moet afkopen. The post Droogteramp op Madagaskar: niet alles is onze schuld appeared first on EWmagazine.nl.
do, 22 jul, 2021
Source: EW Magazine
Olympische Spelen
Vlak voor de start van de Olympische Spelen maakt Constanteyn Roelofs de vergelijking met de beruchte nazi-spelen van 1936. In Tokio zullen regenboogvlaggen wapperen en transgender-atleten een warm welkom krijgen, in Berlijn werd de seksuele vrijheid juist ingeperkt. Het illustreert hoe innig (homo)seksualiteit, politiek en sport met elkaar zijn verweven. Bij het werk in Antiquariaat Colette vonden we onlangs een Berliner Illustrierter Zeitung over de Olympische Spelen van 1936. Nazistische propaganda in topvorm: breedgekaakte, blonde ariërs met wasbordjes, fakkelparades en werkelijk overal vlaggen. De volmaakte samensmelting van sport en politiek. Toepasselijk, natuurlijk, nu de Olympische Spelen er weer aankomen in het licht van grote geopolitieke spanningen en in een ideologische richtingenstrijd tussen het Vrije Westen en de illiberale paden die worden gekozen door andere landen. De historische vergelijkingen dringen zich toch altijd weer op! LHBTI-activisme is anno 2021 hét symbool van het vrije westen Constanteyn RoelofsWekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. De geopolitieke spanningen tussen het westen en de autocratische landen worden gesublimeerd in het regenboogvlaggenvertoon, vooral op en rond internationale fora waar landen elkaar ontmoeten, zoals Songfestivals en grote sportevenementen – LHBTI-activisme is in 2021 hét symbool voor het vrije westen. Nu hing er al millennia een zweem van (homo)erotiek rond de spelen, met al die jonge fitte lijven en griekse beginselen, maar de laatste tijd is seksuele gelijkheid en diversiteit hét thema in de sport. Het voortraject van de Spelen is daarnaast getekend door een felle discussie over de inclusie van transgender-atleten. Het is zelfs een van de speerpunten van de Japanse organisatie. Rond Spelen 1936 Berlijn maakten nazi's einde aan seksuele vrijheid Ik moest bij die beelden van 1936 en mijmeringen over politiek en regenboogvlaggen ineens weer denken aan een ander boekje dat ik ooit ergens in een stapel vond: het Olympisch verslag van Karel Hardeman, die als ploeggenoot van jhr. Ernst de Jonge (u weet wel, die van Soldaat van Oranje) meedeed aan de spelen van '36. Lees ook: Recordaantal Nederlandse medailles verwacht op de Spelen De Olympische avonturen zelf waren eigenlijk niet bijster boeiend (ze lagen er vrij vlug uit) – maar de verhalen eromheen des te meer, in het bijzonder hoe de heren na de wedstrijd verzeild raken in het gezelschap van een stel op het oog keurige Duitse jongeheren, die de Nederlanders meetroonden naar een feest waar de Uranistische omgang tussen de mannen van een aard was die in Nederland nog helemaal niet was uitgevonden! Ook daar weer die tragische band tussen autocratie en LHBTI-repressie – de nazi's maakten een einde aan dit vrije seksuele klimaat van het vooroorlogse Berlijn. Aan ideologische projectjes straks in Tokio vast weer geen gebrek Enfin, straks zullen de Spelen waarschijnlijk in een ongezellige en aangepaste vorm doorgang vinden, zonder publiek en met dagelijkse sneltesten voor de atleten. De vergaderde naties zullen ongetwijfeld wel weer hun ideologische projecties op de spelen loslaten – ondanks dat het eigenlijk niet mag van het IOC. We zullen desondanks vast weer worden getrakteerd op een hoop statements en solidariteitsbetuigingen, onderschreven door politici die zich maar al te graag met het thema profileren. Politiek, sport en seks grijpen immers als onbreekbare ringen in elkaar.* Lees ook de sportcolumn van Hugo Camps: Corona-angst zorgt voor vijandige ontvangst op Olympische Spelen * Overigens is het nog maar de vraag of de atleten daar praktisch mee aan de slag kunnen: op internet zwerven er al grapjes rond dat de kartonnen bedden voor de atleten bedoeld zijn om seksuele overdracht van COVID-19 tegen te gaan. Hoe dat mensen in het land waar de tatami de traditionele vloerbedekking is, gaat weerhouden van de intieme omgang is mij volstrekt onduidelijk, maar het is een lovenswaardig streven. The post Op Olympische spelen zijn sport, politiek en seksualiteit niet gescheiden appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 21 jul, 2021
Source: EW Magazine
Waar zijn de spraakmakende PvdA-intellectuelen gebleven? De Wiardi Beckman Stichting is in slaap gesukkeld en alleen Ronald Plasterk houdt het vaandel nog hoog, schrijft Roelof Bouwman. Voormalig PvdA-leider Joop den Uyl (1919-1987) had tal van merkwaardige gewoonten. Wanneer hem bijvoorbeeld een moeilijke vraag werd gesteld, nam hij dikwijls een korte stilte in acht, richtte zijn ogen peinzend op het plafond en begon dan zijn meestal erg uitvoerige antwoord met de frase ‘Twee dingen goed begrijpen…' Vooral cabaretier Wim Kan kon dat meesterlijk imiteren. Roelof Bouwman (1965) is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media. Hoe is het in 2021 gesteld met de partij van Den Uyl? Ook dat is een vraag waarop – helemaal in zijn geest – een tweeledig antwoord kan worden gegeven. PvdA bezet buitengewoon belangrijke posten Om te beginnen is het zo dat de PvdA een reeks buitengewoon belangrijke politieke en bestuurlijke posten bezet. Zo was de vorige kabinetsinformateur (Herman Tjeenk Willink) lid van de PvdA, evenals de huidige (Mariëtte Hamer). Ook leveren de sociaaldemocraten burgemeesters in twee van de vier grote steden (Rotterdam en Utrecht) en commissarissen van de Koning in drie provincies (Utrecht, Drenthe en Flevoland). Verder is niet alleen de directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) Kim Putters een PvdA'er – de ex-senator is vorig jaar door de Volkskrant uitgeroepen tot ‘invloedrijkste Nederlander' – maar ook voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid Jeroen Dijsselbloem. De voormalige minister staat op nummer vier in de Volkskrant-lijst met invloedrijke landgenoten. En wat te denken van de voorzitter van de Sociaal-Economische Raad (alweer Mariëtte Hamer) en Europees Commissaris Frans Timmermans, de belangrijkste Nederlander over de grens: óók van de PvdA. Lees ook van Roelof Bouwman: Het Binnenhof is al sinds 1992 het Binnenhof niet meer Partij in intellectueel opzicht aan lager wal geraakt Voor een oppositiepartij die met niet meer dan 5,7 procent van de stemmen al sinds 2017 behoort tot de kleine fracties in de Tweede Kamer, is dat een meer dan opmerkelijke opeenhoping van topfuncties. Iets vergelijkbaars bestaat nergens in Europa. Een tweede facet van de PvdA dat onmiddellijk in het oog springt, is hoe de partij in intellectueel opzicht aan lager wal is geraakt. Nog maar een jaar of vijftien geleden wist elke politiek geïnteresseerde krantenlezer de naam van de directeur van de Wiardi Beckman Stichting (WBS), het wetenschappelijk bureau van de PvdA. Dat was per definitie een intellectuele kanjer die een hoofdrol speelde in het politieke debat. Lang geleden, in de jaren vijftig, Joop den Uyl. Later onder anderen Wouter Gortzak, Joop van den Berg en Paul Kalma. WBS: een kweekvijver zonder weerga Socialisme & Democratie (S&D), het tijdschrift van de WBS, werd op parlementaire redacties altijd meteen uit de wikkel gehaald. Dikke kans immers dat er een opzienbarend politiek essay in stond – van Bart Tromp, of Bram Peper, of Paul Scheffer, of Arie van der Zwan, of Jos de Beus. Ook hielden journalisten nauwgezet de nieuwe medewerkers van de WBS in de gaten. De jonge criminoloog Femke Halsema begon er in 1993 haar politieke loopbaan en in 2001 ook de uit Somalië afkomstige Ayaan Hirsi Ali. De WBS was een kweekvijver zonder weerga. Lees ook van Roelof Bouwman: Dries van Agt heeft een symptomatisch probleem Intellectuele bloedarmoede gaat goed samen met baantjesjagerij Die reputatie is vrijwel geheel verdampt. Bestaan er eigenlijk nog wel PvdA-intellectuelen? De enige sociaaldemocraat die zich zo mag noemen en die geregeld publicitair de aandacht trekt, is wetenschapper en oud-minister Ronald Plasterk. Zijn glasheldere en altijd zeer lezenswaardige beschouwingen staan elke vrijdag in… De Telegraaf. Plasterk zou het waarschijnlijk zelf ook niet hebben geloofd als het hem vijf jaar geleden was verteld. Je zou er cynisch over kunnen doen, maar misschien is het wel een belangrijke politieke les. Kennelijk kan intellectuele bloedarmoede heel goed samengaan met onovertroffen baantjesjagerij. Der Wille zur Macht, maar dan zonder hersens: het blijkt in de praktijk een succesrecept van jewelste. Hadden ze dat bij de PvdA maar eerder geweten. The post Ronald Plasterk en het mysterie van de verdwenen PvdA-denkers appeared first on EWmagazine.nl.
di, 20 jul, 2021
Source: EW Magazine
Het worden Stille Spelen, zo voorspelt Hugo Camps. Buitenlandse bezoekers zijn niet welkom in Tokio en zelfs voor het koninklijke nummer van de 100 meter sprint mag het stadion niet vollopen. Plus: de terugblik van Camps op drie weken fietshonger in Frankrijk. Zes dagen geel volstonden om Mathieu van der Poel in de adelstand van de Tour te verheffen. Zijn exploot op de Mûr-de-Bretagne sloeg alle wielerliefhebbers met verstomming. Zijn exceptionele krachtsexplosie in volle klim was ongezien. Meteen werd Van der Poel tot de ronderenners gerekend. Allrounder alleszins: klimmen, sprinten, tijdrijden. Het was een openbaring. Hugo Camps schrijft wekelijks een sportcolumn voor weekblad EW. Camps (Molenstede, 1943) schrijft voor EW sinds 1986 en maakte in die hoedanigheid vele markante interviews met topsporters. Hij stapte voortijdig uit de Tour om zich voor te bereiden op de Olympische Spelen in Tokio. Daardoor is zijn rondedebiet nog niet gemeten. Een tweede Pogacar zal hij niet worden, maar hij kan alleszins overal een goed klassement rijden en renners pijn doen. Massale valpartijen, mede door de fietshonger na corona De Tour 2021 is een editie met verrassingen geworden. Het begon met massale valpartijen, waarschijnlijk mede door fietshonger na het corona-intermezzo. De gejaagdheid van het peloton leidde tot draconische ontsporingen. Een van de slachtoffers was Primoz Roglic, vorig jaar autoritair leider en bij verrassing op de laatste dag alsnog voorbijgesneld door Tadej Pogacar. De opgave van de Sloveen was een domper voor Jumbo-Visma, dat met Wout Van Aert nog wel drie etappes kon binnenhalen, waaronder de slotrit op de Champs-Élysées. Lees ook: Van der Poel kan zich met goud in Tokio onsterfelijk maken Mark Cavendish verraste met het veroveren van de groene trui na vier etappezeges. Ineens had hij zijn snelle benen terug die hem vroeger onklopbaar maakten. Er was sprake ven een comeback. De sprinter Cavendish stond al een tijdje droog. Bauke praat alsof het een ander was die op de fiets zat De revelatie van deze Tour is de 24-jarige Deen Jonas Vingegaard. Met deze klassementsrijder erbij wordt het aantal kopmannen bij de Jumbo's een legioen. Het Nederlandse team zal in alle grote rondes mee de eerste viool spelen. De weelde aan geparachuteerde leidersfiguren wordt wel erg groot. Straks is ook Tom Dumoulin helemaal terug. Aandoenlijk was de etappezege van Bauke Mollema. De veteraan van het Nederlandse cyclisme pikt overal zijn ritje mee. Ook in deze Tour was hij zowat bij elke ontsnapping betrokken. Bauke heeft een neus voor het juiste moment van demarreren. Het is een genot om Bauke te horen terugblikken op zijn wedstrijd. Zo nuchter worden ze niet meer geboren. Bauke relativeert elke pedaalslag. Hij spreekt als de voorganger in de kerk. Alsof het een ander was die op de fiets zat. In strijdlust is er in de polder geen tweede Bauke Mollema. Machtspositie ASO is door corona verder versterkt De Tour heeft zich doorgezet over alle coronagolven heen. Het heeft de machtspositie van ASO nog verder versterkt. Inspraak is verder weg dan ooit. Dat bleek ook uit de koppigheid waarmee de renners door hondenweer werden gejaagd. De massale valpartijen inspireerden de organisatoren niet tot aanpassingen van het parcours of het inkorten van etappes. Lees ook dit commentaar van Eric Vrijsen over alle valpartijen in de Tour de France: Stop de wapenwedloop in het peloton Het peloton mist nog steeds een leider, zoals Bernard Hinault destijds. De Fransman was onbuigzamer dan de communistische vakbondsmannen van de Franse CGT. Nederlandse renners hebben ook weinig behoefte aan syndicale rugdekking. Het zijn stuk voor stuk bv's en zelfs de knechten functioneren op zelfstandige basis. Daardoor is het gemis aan leiderschap in het peloton structureel. De opgevoerde snelheid zorgt voor veel valpartijen, maar dat is niet het enige. Sommige parcoursen zijn koersonwaardig. Het zijn steengroeven en geitenpaadjes. Meeste kansen in Tokio zijn weggelegd voor de sprinters Op de Spelen in Japan komen de renners ook in actie. Er is een wegrit en een tijdrit. Nederland heeft geen grote kanshebbers. Tom Dumoulin heeft zijn capaciteiten tegen de chrono verwaarloosd. Zijn zelfvertrouwen is gedeukt. Meer kansen op een olympische titel zijn weggelegd voor de sprinters. Er is op de Olympische Spelen weinig belangstelling voor wielrennen en voetbal. Zelfs boksen is herleid tot folklore. Het worden Stille Spelen. Buitenlandse bezoekers zijn niet welkom in Tokio en zelfs voor het koninklijke nummer van de 100 meter sprint mag het stadion niet vollopen. Ook de media zijn gedresseerd naar corona-angst. Dat was eerst ook zo voor de Tour de France in Parijs, maar daar brak het volk de ban. In Japan is het volk onderhevig aan regels. Op zijn Aziatisch, niet op zijn Europees. Dat scheelt in vrijheid van spreken en bewegen. De angst voor besmetting woekert diep in Japanse zielen. Voor het eerst sinds Moskou worden Olympische Spelen gehouden in een vijandig klimaat. En dan heb ik het niet over de vochtige hitte in Tokio. The post Corona-angst zorgt voor vijandige ontvangst op Olympische Spelen appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 19 jul, 2021
Source: EW Magazine
We zijn steeds minder ‘Hollands' aan het worden, schrijft Philip van Tijn. Die gedachte en habitus alsof wij het lieflijke, geweldloze eiland zijn in een woelige wereld waar geweld en criminaliteit heersen. ‘Nee, in ons land gebeuren die dingen niet!' In krap twintig jaar beleefde Nederland drie geruchtmakende moorden. Tussen die op Pim Fortuyn (2002) en op Peter R. de Vries (2021) is een macabere, zeer Nederlandse overeenkomst: bij beiden werd het gevaar voor een aanslag groot geacht, beiden liepen niettemin in hun eentje, zonder beveiliging of zelfs escorte, van een radio- respectievelijk tv-optreden naar hun auto. Theo van Gogh (2004) fietste van zijn huis naar zijn werk door een drukke Amsterdamse woon-winkelstraat. Philip van Tijn Philip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. Zeer Nederlands omdat publieke figuren als zij, met nogal wat gevaarlijke vijanden, in menig ander land zich louter zouden verplaatsen met beveiliging, of zelfs in gepantserde auto's. Leren leven met beveiliging In 2002 was dat bij ons ondenkbaar, maar sindsdien is er wel wat veranderd: een groot aantal functionarissen – van ministers tot officieren van justitie en advocaten – heeft moeten leren leven met continue of gedeeltelijke beveiliging, waarvoor vele honderden beveiligers fulltime in touw zijn. De meesten om wat ze zijn, een enkeling (Wilders) om wie hij is. Maar ook dat gaat op z'n Hollands: wie zelf niet wil, ‘hoeft' niet, en dat was het geval bij Peter R. Ook dat zal wel veranderen, want we zijn steeds minder ‘Hollands' aan het worden. U weet wel: die gedachte en habitus alsof wij het liefelijke, geweldloze eiland zijn in een woelige wereld waar geweld en criminaliteit heersen. Nee, bij ons gebeuren die dingen niet, wij zijn van het polderen en lossen alles op – en intussen kampen rechtbanken met mega-achterstanden en worden de havens van Rotterdam en Amsterdam en luchthaven Schiphol als de epicentra beschouwd van de Europese drugssmokkel. Onvoorstelbare hoeveelheden cocaïne worden in beslag genomen – naar de gigahoeveelheden die niet worden ontdekt, is het alleen maar gissen. Een huurmoordenaar is nergens ter wereld goedkoper dan in het liefelijke Nederland. Criminaliteit heeft vele gedaanten Het is (in elk geval voorshands) overdreven om Nederland een narcostaat te noemen, maar dat we ons ten onrechte zelfgenoegzaam in onschuld en reinheid wentelen, is wel zeker. Hoewel de moordenaars van de drie publieke figuren uiteenlopende achtergrond en motieven hadden, vormen zij samen een palet: losgeslagen dierenactivisme, religieus fanatisme en (vermoedelijk) drugscriminaliteit. Criminaliteit is zo oud als de mensheid: sinds Kaïn en Abel is jaloezie een motief, net als hebzucht, ontrouw en nog wat menselijke ondeugden. Daarmee heeft de samenleving leren omgaan: vóór de 20ste eeuw streng en vaak genadeloos, in de loop van de 20ste eeuw begon het menselijk aspect (van de daders, bedoel ik) belangrijker te worden, in de westerse wereld welteverstaan, maar de laatste jaren staat het slachtoffer weer wat centraler. Lees ook: Hoog tipgeld kan criminele zwijgcultuur doorbreken De zaken waardoor Peter R. bekend, later zelfs beroemd is geworden, hadden op twee uitzonderingen na (Holleeder en Marengo) ‘gewone' criminaliteit als achtergrond. Maar, als gezegd, die hoort bij de mensheid en die is geen dreiging voor een ontwrichting van de samenleving. En naar alle waarschijnlijkheid is hij ook niet vermoord vanwege díe betrokkenheid. Tijd voor Deltaplan tegen ontwrichtende criminaliteit Bij de kabinetsformatie van 2017 is lang gesteggeld over de vraag of het betreffende ministerie ‘Veiligheid en Justitie' of ‘Justitie en Veiligheid' moest heten. Een erg Hollandse discussie, want inhoudelijk maakte het niet of nauwelijks iets uit. Wel hebben we nu drie bewindslieden: de minister van J&V, wiens woordkracht zijn daadkracht moeiteloos overtreft, een minister van rechtsbescherming, die oogt alsof hij in een kinderkabinet zit en een staatssecretaris voor asiel en migratie, een keurige mevrouw die de migranten die zich ten onrechte in ons land blijven bevinden (de ‘veiligelanders/overlastgevers') meermalen voor de laatste maal waarschuwt. Met dit drietal en met deze werkwijze winnen wij de oorlog niet Wij maken alleen kans de oorlog te winnen met niet alleen andere mensen maar met andere structuren en vooral een andere aanpak. Het besef dat ondermaats gecontroleerde migratie een groot risico betekent, net als het overwegend pamperen waar de harde hand minstens evenzeer noodzakelijk is. Ophouden met versluierend taalgebruik en eufemismen, het kind dus bij de naam noemen. Niet denken dat de hele wereld één ‘Schengen' is. Preventief fouilleren niet per definitie taboe verklaren. Een volledig messenverbod uitvaardigen én naleven. Niet alleen bendeoorlogen in de kiem smoren – om geen Latijns Amerika te worden, maar ook alles doen om te voorkomen dat de stammentwisten van elders in Nederland worden geïmporteerd – om geen Midden-Oosten te worden. Het besef laten doordringen dat veel met veel te maken heeft en niet door correct taalgebruik kan worden bezworen. Denken dat onder- en de bovenwereld gescheiden circuits zijn Het zijn maar een paar gedachten bij een precair en delicaat thema. Een mondiaal probleem waarvan wij nog steeds een beetje denken dat het onze deur voorbij gaat. Lees ook de column van Afshin Ellian: De moord op Peter R. de Vries tast het veiligheidsgevoel aan Maar zolang wij denken dat bij ons de onder- en de bovenwereld gescheiden circuits zijn en wij nog steeds een moeilijke jeugd als verklaringsgrond voor later gedrag beschouwen (een belediging voor al die mensen met een moeilijke jeugd die in het rechte spoor zijn gebleven) ziet het er niet goed uit. Laat staan als wij terroristen en hun helpers/liefjes nog vaak ‘uitreizigers' en ‘jihad-bruiden' noemen. En het begrip ‘mocro-maffia' een haast vertederende klank heeft. Bij elke misstand is het gebruik om te roepen dat hier ‘een Deltaplan' voor (of tegen) moet komen. Wat mij betreft verdient de ontwrichtende criminaliteit vóór alles een Deltaplan. Andere problemen zullen dan werkenderweg ook worden opgelost. The post Tijd voor een Deltaplan tegen ontwrichtende criminaliteit appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 18 jul, 2021
Source: EW Magazine
Voor de Verenigde Staten is de onrust in Cuba een unieke kans. Kan het communisme na zestig jaar worden verdreven uit de Amerikaanse achtertuin? Zolang Joe Biden geduldig blijft en sancties hun werk laat doen, is het mogelijk, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. De mislukte invasie van de Varkensbaai was een Amerikaans trauma. Het machtige land kon niet voorkomen dat even ten zuiden van Florida een communistische satellietstaat van de Sovjet-Unie ontstond. Ook al hadden de Amerikanen na de hoogoplopende Cubacrisis van 1962 weinig meer te duchten van het nietige eiland, handel met het land bleef door een embargo verboden. Cubanen zochten in de decennia daarna massaal hun heil in de Verenigde Staten. Honderdduizenden vluchtelingen spoelden aan op de stranden van Florida. Cuba kan niet zonder communistische partner In de jaren tachtig volgde een opleving van de vluchtelingenstroom wegens de rampzalige staat van de Cubaanse economie. Ronald Reagan koos ervoor de druk op te voeren en bestempelde Cuba als sponsor van terroristen. Met Radio Marti, vernoemd naar vrijheidsstrijder José Marti, begint Amerika een radiozender die de Cubanen van nieuws en informatie voorziet. Fidel Castro was razend en beëindigde bezoek- en immigratieregelingen. Lees ook: Wat failliet arbeidersparadijs Cuba leert over het nut van sancties Mensen werden weer gedwongen in bootjes te vluchten voor het communistische regime. Bill Clinton koos voor een nieuw vluchtelingenbeleid: wie uit zee werd gevist, moest terug naar Cuba, maar wie het strand van Florida haalde, mocht in de Verenigde Staten blijven. Cuba ploeterde zich door de jaren negentig, en vond bij Venezuela steun na het wegvallen van de Sovjet-Unie als hoeder van de Cubaanse communisten. In ruil voor medisch personeel en wetenschappelijke kennis kreeg het eiland spotgoedkope olie. Cubaanse diaspora koos voor harde lijn van Trump Voor Barack Obama was de Venezolaanse steun geen bezwaar om vanaf 2009 te werken aan herstel van de verhoudingen. Vijf jaar later was het zover: na een gevangenenruil werden de diplomatieke betrekkingen hersteld en Cuba geschrapt als terreursponsor. In 2016 bezocht Obama president Raúl Castro in Havana. Obama negeerde de wens van de Cubaanse diaspora, die vooral in Florida woont. Zij ziet niets in betrekkingen met het repressieve regime van de Castro's. De Cubaanse latino's stemden in 2016 massaal op Donald Trump. Onder Trump verdwenen de Amerikaanse toeristen weer uit Cubaanse restaurants en hotels. Trump scherpte handelsembargo's aan en zag het land achteruit hollen. Frustrerend, juist voor de Cubanen die hun economie onder Obama's tweede termijn een vlucht zagen nemen. Streng beleid en coronavirus laten Cubanen in opstand komen Na de klap van Trump kwam geen enkel land Cuba meer te hulp. Venezuela verkeerde zelf in chaos. Afgelopen weekeinde was het oplaaiende coronavirus het laatste zetje voor duizenden Cubanen om de straat op te gaan. Zij schreeuwden om vrijheid en een einde aan de dictatuur. Lees ook: Fidel Castro (1926-2016): bebaarde held van links Nederland Obama's versoepelingen en Trumps aanscherping kunnen de Cubanen de ogen hebben geopend. Zij zagen hoe welvarend die door het Cubaanse regime verketterde Amerikanen wel niet waren. Gaat president Joe Biden juist nu het beleid versoepelen? Hij kan beter nog even wachten. Het Cubaanse regime geeft het strenge embargo de schuld van de ellende in het land. Linkse Democraten, zoals Alexandria Ocasio-Cortez, tuinen in dat verhaal. Door het Amerikaanse beleid te versoepelen kan Biden dat excuus wegnemen. Het risico is alleen dat het naar adem happende regime zo weer genoeg zuurstof krijgt. Biden kan beter afwachten of deze nieuwe protestbeweging de communisten kan verdrijven. The post Biden moet Cuba niet te snel te hulp schieten appeared first on EWmagazine.nl.
za, 17 jul, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan Amazon-oprichter Jeff Bezos. Liever werkelijk bijdragen aan een betere wereld dan stoerdoenerij over een ruimteprogramma. Onno Aerden Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. Op de dag dat Noord-Europa te maken kreeg met de dodelijkste overstromingen in decennia en commentatoren van links tot rechts het verband tussen extreme natuurfenomenen en klimaatopwarming leggen, had u goed nieuws voor Nederland en de wereld. Een ‘18-jarige student uit Tilburg' mag met uw ruimteschip mee, als dat op 20 juli eventjes de dampkring verlaat. Ruimtebedrijf is pr voor Jeff Bezos Deze Oliver Daemen is de zoon van Joes Daemen, eigenaar van een bedrijf dat investeert in vastgoed, private equity en de financiële markten. Slimme zet van deze multimiljonair: hij bood mee op de laatste van de vier beschikbare stoeltjes, had het geluk dat een hogere bieder – een stoeltje kostte aanvankelijk 28 miljoen dollar – zich tijdelijk terugtrok en het lot bepaalde dat die plek naar hem ging. Daemen garandeerde daarmee tegen een aanmerkelijk lager bedrag wereldwijde publiciteit voor zijn zoon en vooral voor zijn onderneming. Uw ruimtevaartbedrijf staat er ook weer mooi op – de stroom publicaties over de vlucht is enorm en vrijwel alle media spreken over Daemen die met u ‘mee mag'. Uitgaven van Bezos aan ruimtevaart staan niet in verhouding met het klimaatfonds Lees ook: Geachte Ben van Beurden: formuleer masterplan CO2-reductie Maar zeg eens eerlijk. Hoe verhoudt deze wedstrijd astronautje spelen met uw collega-superrijken Elon Musk en Richard Branson, die dezer dagen ook in een eigen raket de dampkring verlaten, zich met het klimaatveranderingsfonds dat u vorig jaar aankondigde? 10 miljard dollar, vóór 2030 te besteden aan het duurzamer maken van de aarde, dat meldde u de pers destijds. Uw ruimtevaartbedrijf kost u intussen 1 miljard dollar per jaar, binnenkort is dat dus al meer dan die met veel trompetgeschal aangekondigde groene 10 miljard. Natuurlijk, ruimtevaart levert allerlei nuttige kennis en spullen op, maar de vraag is of u met uw megalomane investeringen niet sneller een effectiever resultaat kunt boeken. Bezos betaalt nauwelijks inkomstenbelasting Een voorbeeld: Amazon is met jaarlijks meer dan 1.000 miljard dollar omzet het grootste handelshuis ter wereld – een voorbeeldbedrijf, als het goed is. Toch bleek uit Amerikaans universitair onderzoek over de werkethiek bij uw bedrijf in 2019: ‘Amazon is geregeld aangeklaagd voor misbruik van werknemers, discriminatie en nalatigheid nadat werknemers dakloos waren geworden en onvoldoende inkomsten hadden na een ongeluk op de werkvloer. Velen van hen leven van voedselbonnen. Het bedrijf weert de vakbonden.' Lees ook: Big Tech vreest de nieuwe topvrouw van de FTC Uit onlangs openbaar gemaakte Amerikaanse belastingrapportages blijkt dat u, rijkste man op aarde, jarenlang geen inkomstenbelasting betaalde, net als uw collega-miljardairs. Uw totale belastingafdracht is exact 0,98 procent van uw vermogen. Voor de goede orde: elk procentje extra betekent een klein miljard voor de samenleving. Prima om de coole ruimtevaarder uit te hangen, maar wordt het niet eens tijd om uw grote woorden over het tegengaan van klimaatverandering en sociale uitbuiting, over werkgeversethiek en goed burgerschap in daden om te zetten? Misschien kunt u die tien gewichtsloze minuten volgende week gebruiken voor een korte, krachtige speech rond die thema's. Vergeet niet uw eigen morele plicht daarbij centraal te stellen. Mogelijk dat ook Daemen junior, als representant van de generatie die het straks nog lastiger krijgt dan wij, daarbij zijn duim omhoogsteekt. The post Geachte Jeff Bezos: wees een oprecht gulle ruimtevaarder appeared first on EWmagazine.nl.
za, 17 jul, 2021
Source: EW Magazine
Peter R. de Vries is vermoord door de georganiseerde misdaad. Afshin Ellian beschrijft de bravoure van een man die geloofde in gerechtigheid en niet bang was daarbij grenzen op te zoeken. Hij was een aanwinst voor de strafrechtelijke waarheidsvinding. Peter R. de Vries vecht niet meer voor zijn leven. Hij is heengegaan. Een generatie Nederlanders is opgegroeid met Peter R. de Vries. Hij had vaak strenge opvattingen; nee, een sterk geloof in gerechtigheid. De waarheidsvinding was voor hem direct gerelateerd aan het streven naar gerechtigheid. Telkens ging hij aan de moeilijke kant van het verhaal te staan. Daarin zocht hij de grenzen van de wet op. De Vries was een aanwinst voor strafrechtelijke waarheidsvinding Afshin Ellian Prof.mr.dr. Afshin Ellian (Teheran, 1966) is hoogleraar encyclopedie van de rechtswetenschap en wetenschappelijk directeur van het Instituut voor Metajuridica aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden. Hij schrijft wekelijks onder meer over de idealen en vrijheden van de westerse cultuur. Toen ik werkzaam was als promovendus op de afdeling strafrechtwetenschappen aan de Katholieke Universiteit Tilburg was Peter R. de Vries het favoriete onderwerp tijdens de lunchpauze. Het waren heftige discussies. Aan de ene kant van de tafel zaten collega's die hem verschrikkelijk vonden omdat hij het Openbaar Ministerie en de advocatuur dwarszat. Aan de andere kant van de tafel zaten altijd de strafrechtwetenschappers, die De Vries juist een aanwinst vonden voor de strafrechtelijke waarheidsvinding. Advocaten botsten geregeld met de onderzoeksmethode van De Vries. De politie was stiekem vaak blij met De Vries Er waren advocaten die meenden dat door De Vries hun cliënt werd gedemoniseerd. Een strafrechtadvocaat is slechts gebonden aan de belangen van zijn of haar cliënt. Terwijl De Vries zich aan geen enkel belang verbonden achtte. Hij zocht naar middelen om op sensationele wijze onrecht te bestrijden. In de Puttense moordzaak wist De Vries een rechtelijke dwaling aan te tonen: de veroordeelden werden in ere hersteld. De politie was stiekem vaak blij met Peter R. de Vries. Hij gebruikte immers methoden die de politie niet mag inzetten. Om iemand op de huid te zitten, moet er sprake zijn van een redelijk vermoeden van schuld van het begaan van een strafbaar feit – een verdachte in de zin van het Wetboek van Strafrecht. Vanaf dat moment ontstaat voor de politie de bevoegdheid diverse middelen in te zetten voor een strafrechtelijk onderzoek naar de verdachte. Maar ‘redelijk vermoeden' berust op feiten en omstandigheden die niet op subjectieve gissing berusten. Lees ook: Aanslag Peter R. de Vries is resultaat van wegkijken voor wetteloosheid De Vries was in tegenstelling tot de politie niet gebonden aan wetboeken en de begrippen die daarin zijn opgenomen. Daardoor kon hij verder gaan met het onderzoek waar de politie was gestopt. De Vries wist dat Van der Sloot een gewetenloze boef was Het ontraadselen van de verdwijning van de achttienjarige Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba in 2005 werd de journalistieke kroon op de carrière van Peter R. de Vries. De politie had geen serieuze aanwijzing om verdachte Joran van der Sloot voortdurend aan een onderzoek te onderwerpen. Maar De Vries was van mening dat Van der Sloot betrokken was geweest bij deze verdwijning. Hij zag in Van der Sloot een gewetenloze boef. Daarom probeerde hij hem (via een tussenpersoon) in een auto met geheime camera's te verleiden de waarheid te vertellen. Met dit verhaal pakte De Vries groot uit. Iedereen was ervan overtuigd geraakt dat Van der Sloot wel betrokken was geweest bij de verdwijning van Holloway. Maar strafrechtelijk leverde de televisie-uitzending van De Vries weinig op. Niet lang daarna, in 2010, werd Van der Sloot veroordeeld tot 28 jaar cel voor de moord op de 21-jarige Peruaanse Stephany Flores Ramírez. Recent is hij, opnieuw, veroordeeld wegens drugsmokkel in de Peruaanse gevangenis. Hij fungeerde als de coördinator van drugssmokkel naar de gevangenis. De Vries had gelijk: Van der Sloot is een gewetenloze crimineel. Stelsel van bewaken en beveiligen liet De Vries in de steek De Vries zelf is uiteindelijk vermoord door de georganiseerde misdaad. Het stelsel van bewaken en beveiliging heeft gefaald: niet één keer, maar diverse keren. Ook in de zaak van de zussen van crimineel Willem Holleeder zagen we hoe moeizaam de beveiliging en bewaking van deze kroongetuigen verliep. Daarna zijn twee moorden gepleegd rond kroongetuige Nabil B. Zijn broer en zijn advocaat werden vermoord. Ten slotte is een derde moord gepleegd: de vertrouwenspersoon van kroongetuige Nabil B., Peter R. de Vries, werd op de klaarlichte dag neergeschoten. In een bredere context kan worden gesteld dat sinds 2002 al drie opiniemakers zijn vermoord: Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Peter R. de Vries. Lees ook de necrologie over Peter R. de Vries: Misdaadbestrijder zonder angst Het kabinet heeft terecht besloten een onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de beveiliging van Peter R. de Vries. Tjibbe Joustra, oud-voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid en voormalig Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding, is gevraagd het onderzoek te leiden. Zo onderzoekt Joustra het veiligheidsstelsel dat ooit hij zelf heeft geleid. Sommigen zullen hierop sceptisch reageren. Voor een onafhankelijk onderzoek zou het kabinet ook iemand kunnen aanwijzen die nooit institutioneel heeft gewerkt met het beveiligingsstelsel. Ik ga ervan uit dat Joustra onafhankelijk en kritisch de feiten rond de beveiliging van De Vries gaat onderzoeken. Vooralsnog heb ik geen reden om daaraan te twijfelen. De moord op De Vries tast bij velen het veiligheidsgevoel aan. Peter R. de Vries is gestorven zoals hij leefde: dapper en onbevreesd. Een icoon van journalistieke dapperheid is vermoord. The post De moord op Peter R. de Vries tast het veiligheidsgevoel aan appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 16 jul, 2021
Source: EW Magazine
Er moeten meer Extra Beveiligde Inrichtingen komen om ontsnappingen en gijzelingen te voorkomen. Gedetineerden kunnen dan geregeld worden overgeplaatst en justitie kan vluchtgevaarlijke verdachten dicht bij de rechtbank onderbrengen. Eén extra EBI in Vlissingen is onvoldoende, stelt Gerlof Leistra. In de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) in Vught zitten verdachten en veroordeelden die een groot gevaar vormen voor de samenleving. Een aantal van hen beschikt over voldoende geld om een ontsnappingspoging te financieren. Volgens justitie zou Ridouan Taghi, verdacht van zeker zes liquidaties, nog voor zijn arrestatie anderhalf jaar geleden tientallen miljoenen beschikbaar hebben gesteld om hem na aanhouding uit de EBI te bevrijden. Zijn advocaat Inez Weski noemt het ‘valse informatie', maar de dreiging baart zorgen. Uit de EBI in Vught, opgeleverd in 1997, is nog nooit iemand ontsnapt. De ‘gevangenis in een gevangenis' wordt zwaar bewaakt, maar bij extreem geweld van buitenaf kunnen doden vallen. Afluisteren of meelezen kan, maar codetaal is lastig te ontcijferen De ‘bewoners' van de EBI worden een paar keer per dag gecontroleerd, maar er blijven altijd mogelijkheden om met handlangers in de buitenwereld te communiceren. Dat kan onder meer via post, telefoon, bezoek of personeel dat onder druk wordt gezet of omgekocht. Brieven worden weliswaar gelezen en bij telefoongesprekken wordt meegeluisterd, maar codetaal is lastig te ontcijferen. Lees ook dit commentaar van Gerlof Leistra: Politie had Peter R. de Vries moeten beveiligen In de EBI is ruimte voor 24 gedetineerden, verdeeld over vier afdelingen. Soms gaat het om aartsvijanden die beter niet in elkaars buurt kunnen komen. Of ze zijn ‘lid' van dezelfde bende. In dat geval moet worden voorkomen dat ze hun zaken achter de tralies voortzetten en op de afdeling de dienst gaan uitmaken. ‘Carrousel' is ook met tweede EBI nog niet mogelijk Over een paar jaar komt er weliswaar een tweede EBI in Vlissingen, met dertig plaatsen, maar dat is nog steeds onvoldoende voor de mogelijkheid van een ‘carrousel'. Agressieve gedetineerden worden geregeld van de ene gevangenis naar de andere overgeplaatst om personeel te ontlasten of om te voorkomen dat bewaarders worden ingepalmd en onder druk gezet. Opname in de carrousel zou ook met de EBI-bewoners moeten gebeuren en dan zijn er meer adressen nodig. Ook het vervoer moet veiliger. Elke keer dat gevaarlijke criminelen van het kaliber Taghi of Willem Holleeder vanuit Vught naar Amsterdam worden gebracht voor een zitting, is er gevaar voor ontsnapping en zorgt het circus van snelle auto's en helikopters voor overlast. Hun ‘vervoersbewegingen' zouden uit veiligheidsoverwegingen tot een minimum beperkt moeten blijven. Extra EBI-voorziening zou ook kosten voor vervoer uitsparen Ter vervanging van de extra beveiligde rechtbank in Osdorp – ‘De Bunker' – wordt gedacht aan nieuwbouw in de nabijgelegen Lutkemeerpolder. Een EBI-voorziening ernaast zou de kosten voor vervoer vanuit Vught uitsparen. Dat Vlissingen een EBI krijgt, is ter compensatie voor het wegblijven van de mariniers uit Doorn. Maar het was logischer geweest een EBI te realiseren in Rotterdam. Daar spelen geregeld zware zaken tegen drugscriminelen en terroristen. Vanuit Vlissingen is dat al snel anderhalf uur rijden. Extra Beveiligde Afdelingen volstaan niet altijd meer Begin jaren negentig waren er vier Extra Beveiligde Afdelingen (EBA) in Leeuwarden (De Marwei), Sittard (De Geerhorst), Hoogeveen (Grittenborgh en Rotterdam (De Schie) met elk twaalf plaatsen. Na de zoveelste gewelddadige ontsnapping werd in Vught in 1993 eerst een Tijdelijk Extra Beveiligde Inrichting geopend en in 1997 de huidige EBI. In 1997 bezocht Gerlof Leistra kort na de opening de EBI in Vught. Lees het verhaal hier terug: Voor sommige gedetineerden zou een EBA in De Schie of het Justitieel Complex Zaanstad veilig genoeg zijn, maar in het geval van kapitaalkrachtige bendeleiders en keiharde, calculerende criminelen is het risico te groot. Natuurlijk kosten extra EBI's veel geld. Dan gaat het al snel om één miljoen euro per cel voor de bouw en vervolgens ruim 500 euro per dag per gedetineerde. Maar de georganiseerde misdaad heeft zich zodanig ontwikkeld dat die investering onontkoombaar is. The post Bouw zo snel mogelijk meer Extra Beveiligde Inrichtingen appeared first on EWmagazine.nl.
do, 15 jul, 2021
Source: EW Magazine
Jammer dat de NPO een documentaire uitzendt die exclusief kiest voor het perspectief van de westerse jihad-vrouw als tragisch slachtoffer, schrijft Robbert de Witt. Helemaal omdat er juist nu een felle discussie woedt over wat we met de Nederlandse ‘IS-bruiden' moeten doen. Het zal ongetwijfeld afhangen van je eigen overtuiging hoe je de smeekbedes van de IS-vrouwen beoordeelt die waren te zien in de dinsdag uitgezonden documentaire The Return – Life after ISIS. Daarin bezoekt de Spaanse regisseur Alba Sotorra het Syrische kamp Al-Roj. Ze spreekt er westerse vrouwen die zich jaren geleden vrijwillig hebben aangesloten bij het terreurkalifaat van IS. Sinds de islamitische heilstaat in 2019 werd verslagen, brengen zij hun dagen door in gevangenschap. Volgens regisseur Sotorra verdienen zij een tweede kans. De citaten om haar film aan te prijzen: ‘De vrouwen hebben spijt van hun keuzes, maar worden door de wereld gehaat.' En: ‘We waren jong en naïef.' Robbert de Witt (1978) is Buitenlandredacteur bij EW. Hij blogt wekelijks op donderdag over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. De handen in onschuld wassen Al ruim voor de uitzending was er kritiek. De geportretteerde IS-vrouwen zouden een mooi podium hebben gekregen om als hedendaagse Pontius Pilatus hun handen in onschuld te wassen. Welnu, die kritiek klopt grotendeels. Ten eerste omdat de westerse jihad-vrouwen – uit Groot-Brittannië, Canada, de Verenigde Staten, Duitsland en ook Nederland – alle ruimte krijgen om te vertellen dat zij eigenlijk slachtoffer zijn van hun jeugd, geboorteland, omgeving of IS-propaganda. En ten tweede omdat interviewer Sotorra het ze niet heel erg moeilijk maakt. Goed, bij beelden van de slavenmarkten waar jezidi-vrouwen worden verhandeld om als seksslaaf te worden misbruikt door lachende IS-strijders, zeggen zij dat ze dit wel wisten, maar dat dit echt niet bij de islam hoort. Maar het blijft vaag wat zij wisten over alle andere gruwelijkheden: de lijfstraffen, de executies, de indoctrinatie van hun kinderen, de stenigingen en onthoofdingen. De gruwelen van het kalifaatWat wisten westerse jihadisten van het geweld en de moordzucht? Wat is en was er bekend over de misdaden die in naam van IS zijn ­gepleegd door extremistische moslims uit alle windstreken? Opdat wij niet vergeten: de IS-verschrikkingen in acht hoofdstukken. Gelokt met beelden van expliciet geweld Dat het kalifaat een totalitaire en gewelddadige staat was, was al bekend in 2016. Inlichtingen- en veiligheidsdienst AIVD schrijft bijvoorbeeld in januari van dat jaar dat op internet en sociale media buitenlanders juist worden gelokt met beelden van expliciet geweld. Toch zouden duizenden moslims uit westerse landen nadien afreizen naar Syrië en Irak. De kans is dus klein dat zij inderdaad van niets wisten. Zie bijvoorbeeld deze indrukwekkende documentaire van het Britse Channel 4 News, waarin vrouwen worden geïnterviewd die tot het laatst het kalifaat trouw zijn gebleven. Ook toen het IS-territorium was geslonken tot de stad Baghouz. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Ooggetuigen vertellen dat zich daar duizenden strijders hadden verschanst – met hun gezinnen. In de laatste dagen probeerden enkele duizenden hun leven te redden door zich toch maar over te geven. De Channel 4-verslaggevers bezoeken in maart 2019 kamp Al-Hol, waar dan al 65.0000 IS-gevangenen leven. Maar op dat moment komen er dagelijks enkele honderden uit Baghouz bij. Alle vrouwen zijn gekleed in het zwart en volledig gesluierd, zoals in de streng islamitische Golfstaten de norm is. De meesten die willen praten, tonen geen enkel berouw. Het leven in het kalifaat was goed. Alles wat misging, het bloedvergieten, is de schuld van de Amerikanen en hun bommen. Een vrouw wordt de nagels uitgetrokken Of zie deze documentaire van het Arabische nieuwszender Al Jazeera, waarin de gewelddadige kant van IS-vrouwen wordt belicht. Een gesluierde vrouw genaamd Aisha zegt hoe ze vele, vele vrouwen heeft gefolterd uit naam van Allah. Een ander vertelt over haar tijd bij de Hisbah, de religieuze politie. Die patrouilleerde gewapend door de straten van Raqqa, Mosul en Deir ez-Zor, andere vrouwen wijzend op de strenge religieuze leefregels. En ze straffen, indien nodig. Vrouwen van de Hisbah trokken nagels uit met een nijptang bij een vrouw die nagellak droeg. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Zo kun je, door met IS-vrouwen te spreken, heel verschillende verhalen vertellen over wat er is gebeurd gedurende de kalifaat-jaren. Ongetwijfeld waren er naïeve vrouwen, die spijt kregen en oprecht hopen op een tweede kans. Maar collaborateurs zonder berouw zijn er net zo goed. Het is jammer dat juist nu er discussie is over wat we met de Nederlandse IS-vrouwen moeten doen, een documentaire wordt uitgezonden die exclusief kiest voor het perspectief van de jihad-vrouw als tragisch slachtoffer. The post Gemiste kans: documentaire toont IS-vrouw vooral als slachtoffer appeared first on EWmagazine.nl.
do, 15 jul, 2021
Source: EW Magazine
Free Web Hosting