Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
Toen het echte socialisme nog bestond, was alles wat er misging in de wereld de Schuld van het Kapitaal, schrijft Philip van Tijn. Is dat hetzelfde als wat de nieuwe lijsttrekker Lilianne Ploumen van de Partij van de Arbeid bedoelt met ‘een systeem dat door rechts is bedacht'? ‘Voor veel Nederlanders voelt het alsof ze minder zijn dan een ander. Omdat ze niet gehoord worden, machteloos in een hoek worden gedrukt, achterna gejaagd door de overheid. Zoals is gebeurd bij de toeslagenaffaire. Als gevolg van een systeem dat door rechts is bedacht.' Met deze zinnen zette Lilianne Ploumen de toon op het digitale verkiezingscongres van de PvdA in Meppel, afgelopen zaterdag. Philip van Tijn Philip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. Toen het echte socialisme nog bestond, was alles wat er misging in de wereld de Schuld van het Kapitaal. Die gedachte was niet helemaal onjuist in de tijd dat het kapitaal allesoverheersend was en weinig tegenspel kreeg. In 1967, toen vier kabinetten-Drees alweer tien jaar achter ons lagen, schreef Michel van der Plas, schrijver, dichter en redacteur van Elseviers Weekblad, de parodie De schuld van het kapitaal. Het werd, gezongen door Leen Jongewaard, een hit, met het refrein Mensen, noem elkaar geen mietje / Eenmaal zing je allemaal, / Allemaal het ouwe liedje: / 't Is de schuld van 't kapitaal. Alle regeringspartijen zijn in ons coalitieland altijd medeschuldig Met Drees begon ook het tijdperk van kabinetten waarin de PvdA een prominente rol speelde. Soms was die partij afwezig, maar dat geldt ook voor de VVD, het CDA en andere partijen. Nederlandse kabinetten worden in ons veelpartijenstelsel gekenmerkt door coalitievorming, ofwel gedeelde politieke verantwoordelijkheid. Wie wanneer waarvoor verantwoordelijk is geweest, is vaak een onontwarbare kluwen, maar altijd geldt de collectieve verantwoordelijkheid van een kabinet! Ik weet niet precies wat de nieuwe PvdA-leider bedoelt met het ‘systeem' dat door rechts is bedacht – het systeem van de toeslagen of het systeem van de harde fraudevervolging – maar ik weet wel dat de PvdA aan beide medeschuldig is. De affaire dateert van 2013, tijdens het kabinet-Rutte II, ook wel bekend als het kabinet Rutte-Asscher (2013-2017). Maar als je teruggaat naar de oorsprong van wat inmiddels het kapitalisme 2.0 of het neoliberalisme is gaan heten, dan kom je terecht bij Lubbers III (1989-1994), waarin linkse PvdA-kanonnen als Jan Pronk, Jo Ritzen en Hedy d'Ancona zaten (en Hans Alders aan Milieubeheer deed, wat hem later nog goed van pas kwam aan al die Alders-Tafels). Van de 28 jaar tussen 1989 en 2017 heeft de PvdA 21 jaar deel uitgemaakt van de regering. Lees ook: Kan Ploumen de PvdA wel uit het slop trekken? De ene boezem is de andere niet Niet alleen medeverantwoordelijk, maar meer dan dat, want vice-premier Lodewijk Asscher was minister van Sociale Zaken. Maar Asscher kon rekenen op warme woorden van zijn opvolgster als PvdA-leider. ‘Echte verantwoordelijkheid nemen is een zeldzaamheid in de politiek. Dus toen ik deze week in de Tweede Kamer tegenover de hoofdrolspelers Rutte en Hoekstra stond, kreeg ik met de minuut meer respect voor Lodewijk.' Was er bij Rutte en Hoekstra sprake van ‘smoezen', bij Lodewijk was ‘de hand in eigen boezem oprecht geweest'. Door Ploumens woorden word ik toch wel erg nieuwsgierig naar de verschillen in boezem van Asscher en Rutte! Een beetje onhandig was het duidelijke gebrek aan coördinatie met de partijvoorzitter, Nelleke Vedelaar. Die gaf het partijkader een behoorlijke veeg uit de pan vanwege de motie van wantrouwen tegen diezelfde Lodewijk Asscher, die door 33 procent van de leden werd onderschreven. Dus was het misschien toch niet ‘Lodewijk' zelf die de ‘echte verantwoordelijkheid' had genomen, maar hadden de leden dat voor hun Lodewijk gedaan? Principes kunnen een half uur verschillen Het brengt de politiek niet dichter bij de mensen, die modieuze kreten, die kreten blijven. Eigen verantwoordelijkheid nemen betekent meestal alles doen om die verantwoordelijkheid op een ander bordje te leggen, in de spiegel kijken staat voor kijken in de lachspiegel en bij de hand in eigen boezem steken wordt die hand in andermans boezem gestoken. Lees ook: Kamer draagt bij aan ingewikkelde fiscale en sociale regelgeving Voor alle duidelijkheid: dit geldt niet alleen voor Ploumen en de PvdA! Het Kamerdebat over de toeslagenaffaire duurde, geloof ik, een half etmaal. In 90 procent van de tijd werden vliegen afgevangen en deuntjes eindeloos herhaald; de principiële kanten kwamen nauwelijks aan bod. Bij het debat over de avondklok – waar de principiële waterscheiding lag tussen 20.30 en 21.00 uur – was het niet anders. Het Amerikaanse tweepartijenstelsel heeft zo zijn bezwaren, maar het onze weer andere. De ene Maastrichtenaar is de andere niet In dit weekeinde trok nog een Limburger de aandacht. Naast Lilianne Ploumen was dat Tom Dumoulin, de afgelopen jaren onbetwist de beste wielrenner van ons land, die bekendmaakte een tijdje het fietsen het fietsen te laten. Er was nogal wat gebeurd de laatste jaren, hij had geprobeerd het iedereen naar de zin te maken en nu was het tijd voor reflectie. Bedachtzaam als altijd vertelde hij dit voor de camera, als een wijze genuanceerde man. De wielerwereld kan een harde wereld zijn, maar je zult de Maastrichtenaar niet gauw iemand de schuld horen geven – óók niet het Kapitaal. De ene Maastrichtenaar is de andere niet. The post Is alles nog steeds de schuld van het kapitaal? appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 24 jan, 2021
Source: EW Magazine
Het rapport Ongekend onrecht heeft geleid tot de val van het kabinet-Rutte III. Begrijpelijk. Het ging met de toeslagregeling voor de kinderopvang gruwelijk mis. Een van de voornemens is nu om een andere regeling te creëren. En breder wordt wel gesteld dat het hele toeslagenstelsel op de schop moet. Gerrit Jan Bouwhuis heeft een niet-fraudegevoelig alternatief met keuzevrijheid dat eenvoudig uitvoerbaar is. Alle toeslagregelingen zijn inkomensafhankelijke regelingen. Maar daar houdt de overeenkomst ook wel op. De huurtoeslag, de zorgtoeslag en de kinderopvangtoeslag hebben elk een eigen context. Ik denk dat het vrijwel onmogelijk is om de huurtoeslag (in de jaren tachtig opgetuigd onder CDA-premier Ruud Lubbers en volledig gericht op de laagste inkomens) te veranderen. Dat geeft volstrekt onaanvaardbare inkomenseffecten. Gerrit Jan Bouwhuis (1948) was als Inspecteur van Financiën werkzaam op het ministerie van Financiën/Directoraat-Generaal van de Rijksbegroting, en als zodanig medeverantwoordelijk voor de ambtelijke advisering aan de politiek over de doelmatigheid van de overheidsuitgaven. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. De uitvoering ervan zou hooguit weer kunnen worden overgeheveld naar het departement dat over volkshuisvesting gaat, tegenwoordig het ministerie van Binnenlandse Zaken. De zorgtoeslag (ingesteld in 2006 met de invoering van het nieuwe zorgstelsel) zou in theorie kunnen verdwijnen, maar dat vergt een ingrijpende ingreep in de financiering van de zorg. Politiek gezien is het waarschijnlijk ook zeer moeilijk. Meest ingewikkelde en fraudegevoelige regeling Resteert de kinderopvangtoeslag, verreweg de ingewikkeldste en waarschijnlijk ook de meest fraudegevoelige van alle toeslagregelingen. Is daarvoor een alternatief te bedenken? Mijns inziens is dat het geval, een alternatief dat in de eerste plaats eenvoudig uitvoerbaar is, in de tweede plaats vrijwel niet fraudegevoelig is, en in de derde plaats neutraliteit zou herstellen voor wat betreft de keuzes van ouders met betrekking tot de verzorging van hun kinderen. Daarbij helpt het dat de kinderopvangtoeslag terechtkomt bij brede lagen van de bevolking, dus niet alleen bij de lagere inkomens. Om dit alternatief te schetsen, maak ik een wandeling door de geschiedenis. Lees ook: Toekomst kinderopvang is een miljardenkwestie De eerste vraag in verband met de kosten van kinderen is: moet de overheid ouders (deels) tegemoetkomen in die kosten? Deze vraag is vanaf 1939 in toenemende mate beantwoord met een ‘ja'. De draagkrachtverschillen tussen burgers mét en burgers zonder kinderen werden niet redelijk geacht. De tweede vraag luidt: moet dat fiscaal of anderszins (via een specifieke tegemoetkoming) worden geregeld? Op die vraag zijn tot de jaren tachtig wisselende antwoorden gegeven. Uiteindelijk is gekozen voor de kinderbijslag zoals we die sinds de jaren tachtig nog steeds hebben: een niet fiscaal belaste, inkomensonafhankelijke specifieke bijdrage per kind. Dat was en is mijns inziens een geslaagd, verstandig en praktisch compromis tussen de diverse gronden waarop een stelsel van tegemoetkoming in de kosten van kinderen kan worden gebaseerd. De derde vraag is: wat zijn de kosten? Vroeger betroffen de ‘kosten van kinderen' alleen voeding, kleding, enzovoort. Dat type kosten neemt toe naarmate kinderen ouder worden. Daarom is in de jaren tachtig in zes jaarlijkse stappen leeftijdsafhankelijkheid ingebouwd (oplopende bedragen voor de cohorten 0-5, 6-11 en 12-17 jaar). En zo ontstond de algemene tegemoetkoming van de overheid in de kosten van kinderen, voor de laagste inkomens zeker belangrijk, voor hogere inkomens relatief bescheiden. Politiek wilde alleen kosten van kinderopvang dekken Die stap was nog maar net voltooid toen de arbeidsparticipatie van vrouwen, vooral in de jaren negentig, sterk begon te stijgen. Daarmee deed zich een nieuw soort ‘kosten van kinderen' voor: de ‘kosten' van hetzij minder uren gaan werken door de ouders, dan wel de kosten van het inhuren van kinderopvang. De politieke keuze is toen geweest om alleen specifiek tegemoet te willen komen in de kosten van het inhuren van kinderopvang. Volgens mij is dat een ongelukkige keuze geweest. In de eerste plaats dwong die keuze tot een inkomensafhankelijke, en dus moeilijk uitvoerbare en fraudegevoelige regeling. (Dat had wellicht eenvoudiger gekund door ‘gratis kinderopvang voor iedereen' in te voeren, maar die zeer omvangrijke financiële overdracht aan alle tweeverdieners, ook de meest verdienenden onder hen, werd toch te onredelijk en te ‘begrotelijk' gevonden.) In de tweede plaats werd alleen tegemoetgekomen in de kosten van kinderopvang, niet in de kosten van inkomensderving voor de ouders die kozen om na de geboorte van hun kind(eren) minder te gaan werken. Het principe van een algemene tegemoetkoming werd verlaten ten gunste van een specifieke tegemoetkoming. Dat betekende een nogal vergaande bemoeienis van de overheid met de eigen keuze van ouders. De overheid was daarin bepaald niet neutraal. Mijn inziens was en is dat een vorm van ‘betutteling' en ongelijke behandeling. Kinderbijslag fors verhogen Lees ook dit essay van Arendo Joustra: Aftreden Rutte III lost wel degelijk iets op Veel eenvoudiger was geweest om in verband met de nieuwe kosten van kinderen (als gevolg van de stijgende arbeidsparticipatie van vrouwen) de kinderbijslag fors te verhogen. In verband met de belangrijke component derving inkomen dan wel kosten opvang zouden vooral de bedragen voor de jongste kinderen fors moeten zijn verhoogd. De leeftijdsafhankelijke structuur uit de jaren tachtig drastisch omkeren dus. Misschien zelfs een verlaging voor het oudere cohort en een sterke concentratie op het jongste cohort. Want de jongste kinderen kosten de ouders nu het meest. Vervolgens is het aan de ouders om te kiezen wat ze willen: minder uren werken of inkoop van opvang, of een combinatie daarvan. De kinderbijslag is zeer eenvoudig uitvoerbaar en vrijwel niet fraudegevoelig. Natuurlijk zal het altijd een slechts gedeeltelijke tegemoetkoming zijn, maar als al het geld dat nu aan kinderopvangtoeslag wordt uitgegeven op die wijze aan de kinderbijslag was toegevoegd, was dat ook in de gewijzigde maatschappelijke situatie met een grotere arbeidsparticipatie van vrouwen een betekenisvolle tegemoetkoming in de kosten van kinderen geweest, zeker voor de lagere inkomens. En voor alle ouders was het resultaat een ‘gelijk speelveld' wat betreft hun keuzes ten aanzien van de zorg voor de kinderen. Vrouwen kunnen eigen keuze maken Waarom is daar niet voor gekozen? Dat kwam, denk ik, door de overheersende politieke opvatting dat vrouwen betaald ‘moesten' werken, ‘betutteling' dus. Ik vind het eigenlijk vrij onbegrijpelijk dat er voor een dergelijke bemoeienis met de eigen keuzes van burgers een politieke meerderheid bestond, ook gesteund door de liberalen, en dat niet is gekozen voor het politieke comfort van een eenvoudig uitvoerbare, vrijwel fraudevrije regeling. Maar ouders, vooral vrouwen, waren eigenlijk ‘onvrij' in hun keuze, hoorde je ook wel. Daar geloof ik helemaal niets van, zeker tegenwoordig niet. De huidige generatie ouders is heel goed in staat eigen keuzes te maken en weet wat op hen afkomt als ze aan kinderen begint. En blijft dan vooral de vrouw (tijdelijk) thuis? Misschien, maar dat blijft hun eigen keuze. En ze kunnen ook anders kiezen. Ik heb zelf een zoon die vijf jaar thuis bleef om voor zijn jonge kinderen te zorgen. Zijn partner werkte betaald. Hoe dit verder ook zij, het denken ‘voor' ouders/vrouwen lijkt me achterhaald. Lees meer over de verhoren naar aanleiding van het toeslagen-drama: Niemand wist van of deed iets aan ontspoorde aanpak Onbetaald werk verdient ook een royale waardering Overigens vraag ik me af hoeveel het uiteindelijk zou hebben uitgemaakt voor de arbeidsparticipatie van vrouwen. Die wordt toch vooral bepaald door culturele factoren. Maar zelfs als de door mij geschetste alternatieve regeling wel zou uitmaken voor de arbeidsparticipatie van vrouwen, wat is daaraan verkeerd? Mag ook onbetaald werk (bijvoorbeeld de zorg voor kinderen) maatschappelijk een royale waardering genieten? En mogelijk zouden grootouders een grotere rol hebben gespeeld. Dat zou toch prima zijn? Grootouders hebben dat eeuwenlang gedaan. Ten overvloede: ik heb niets tegen de arbeidsparticipatie van vrouwen en ouders die beide werken. Behoudens die ene zoon, deden en doen mijn kinderen dat ook zo. De toegenomen arbeidsparticipatie is een gegeven. Het hoort bij deze tijd. Vroeger was het anders, ja. Maar er is hier geen ‘beter' of ‘slechter'. Elke tijd heeft zijn eigen keuzen, zijn eigen cultureel patroon. De mensen kozen en kiezen wat ze wilden en willen. De overheid doet er juist en verstandig aan om zich tegenover deze keuzes neutraal op te stellen. Tot slot. Ik hoop dat het voorgaand beschreven systeem in de komende kabinetsformatie serieus wordt overwogen. Dat levert alleen maar winst op: een eenvoudige en dus goedkope uitvoering, afwezigheid van fraudeproblemen en keuzevrijheid voor ouders. The post Zo wordt kinderopvangtoeslag eenvoudig uitvoerbaar appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 22 jan, 2021
Source: EW Magazine
Barack Obama, John Kerry, Joe Biden: Democraten roepen steeds dat het land niet verdeeld is in rode en blauwe staten, schrijft Robbert de Witt. Maar intussen ontmoeten links en rechts elkaar steeds minder. Joe Biden, sinds deze week de 46ste president van de Verenigde Staten, benadrukte in zijn inauguratietoespraak op de trappen van het Capitool dat het afgelopen moet zijn met de ‘burgeroorlog' die rood tegenover blauw zet, conservatief tegenover liberaal. Gezien de temperatuur in het land de afgelopen vier jaar, is het een begrijpelijke oproep tot eenheid. In Bidens overwinningsspeech op 7 november 2020 refereerde hij aan dezelfde kleurentegenstelling toen hij zei dat er ‘geen rode of blauwe staten zijn, alleen Verenigde Staten'. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Hij doelde daarmee, uiteraard, op de kleuren van de twee rivaliserende grote partijen: de blauwe Democraten versus de rode Republikeinen. Bij de meeste staten ligt vooraf al vast welke kandidaat er gaat winnen. Californië is links, Democratisch en dus blauw. En een landelijke staat als Alabama is conservatief, Republikeins en dus rood. Robbert de Witt (1978) is Buitenlandredacteur bij Elsevier Weekblad. Hij blogt wekelijks op donderdag over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. Slechts in een paar staten is het spannend, en daar wordt de politieke strijd dan ook beslist. De winnaar zegt dan het land weer te zullen herenigen. En daar doelde Biden ook op: het onderscheid tussen rood en blauw is kunstmatig. Wie verder kijkt, ziet alleen ‘verenigde staten'. Tot woede van Obama Maar die boodschap staat op ‘repeat' bij de Democraten. Bidens vroegere baas Barack Obama zei exact hetzelfde, zo ontdekte een journalist van maandblad The Atlantic. Voor het eerst in 2004, tijdens Obama's veelbesproken debuut op de Democratische Conventie. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. En partijgenoot John Kerry zou, tot woede van Obama, op dat partijcongres in zijn speech hetzelfde zeggen: ‘Misschien willen sommigen ons land verdelen in rode staten en blauwe staten, maar ik zie ons als één Amerika: rood, wit en blauw.' Vier jaar later zei Obama in zijn overwinningsspeech opnieuw dat rode en blauwe staten niet bestaan. Lees ook dit commentaar van Robbert de Witt Biden wacht een herculestaak: het land weer ‘helen' Werelden die steeds meer gescheiden zijn Een klein beetje gelijk hebben ze natuurlijk wel. Het merendeel van de Amerikanen is helemaal niet zo radicaal en heeft geen sterk neerbuigende meningen over landgenoten met een andere politieke overtuiging. Toch wijst onderzoek steeds weer uit dat tegelijkertijd veel Amerikanen, rood en blauw, in steeds meer gescheiden werelden leven. Conservatieve en progressieve Amerikanen wonen in andere buurten, kijken naar andere tv-zenders, lezen andere kranten, gaan naar andere kerken, ze kopen andere merken en ze gaan anders op vakantie. In het jaar van Obama's toespraak op de Democratische Conventie publiceerde journalist Bill Bishop ‘The Big Sort', een boek over de uiteen groeiende werelden van rechts en links Amerika. Hij beschreef hierin hoe die werelden er precies uitzien. Bijvoorbeeld dat Republikeinen hun interieur doorgaans (het blijft generaliseren) opsieren met grote klokken en vlaggen, terwijl Democraten liever kunst en kaarten aan de muur zien. Een van de laatste plekken waar beide Amerika's elkaar nog wel voortdurend ‘tegenkwamen', waren de sociale media. Natuurlijk volgen velen op Twitter, Facebook en YouTube alleen gelijkgestemden, maar lees de reacties onder bijvoorbeeld de Twitter-accounts van bekende politici en duidelijk is dat het niet alleen de fans zijn die reageren. Neem Donald Trumps Twitter-account, @RealDonaldTrump, waar het altijd enorm knetterde. Geen prettige aanblik, maar in elk geval kwamen Amerikanen er in aanraking met denkbeelden en overtuigingen van ‘de andere zijde'. Digitaal opsplitsen Het heeft er alle schijn van dat de Verenigde Staten zich momenteel ook digitaal opsplitsen. Donald Trump is van genoemde sociale media gegooid, al dan niet terecht. Gevolg is dat zijn soms zeer rechtse aanhangers menen dat de techgiganten in Silicon Valley hun vermeend linkse wereldbeeld willen opleggen aan de rest van het land. Rechtse Amerikanen voelen zich er dan niet meer thuis, net zomin als ze naar CNN willen kijken of The New York Times willen lezen. En dus zoeken ze hun eigen kanalen: Parler of Gab (alternatieven voor Twitter) en Rumble (alternatief voor YouTube). En zo zijn er nog meer. De Verenigde Staten tellen genoeg handige ondernemers die in een politiek gekleurd medium een prachtig verdienmodel zien. FoxNews is immers ook veel winstgevender dan de neutralere nieuwszenders. Ook internet wordt dan rood of blauw, ongeacht de politici die beweren dat dat niet wenselijk is – of bestaat. The post Kan Biden voorkomen dat Amerika uiteenscheurt in blauw en rood? appeared first on EWmagazine.nl.
do, 21 jan, 2021
Source: EW Magazine
Het is een terugkerend patroon dat een overheidsdienst wordt vervangen door een schijnbedrijf met een kartelpositie, schrijft Constanteyn Roelofs. We kunnen er niets tegen doen, want het onderscheid tussen consultancy en de top van de politieke partijen vervaagt volledig. Constanteyn Roelofs Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Een veelzeggende anekdote over de Toeslagenaffaire: een vriendin met Russische wortels besprak de kwestie met mensen uit Rusland. Ze kregen er maar geen vat op: waarom zouden de medewerkers van de Belastingdienst zo'n hardvochtige campagne voeren, zonder daar zelf beter van te worden? In de rest van de wereld is een moeilijk telefoontje van een ambtenaar dikwijls een uitnodiging om de trage tandwielen van het gouvernement te smeren met wat bankbiljetten. Zoals bij een verbrandingsmotor een flink deel van de aan de benzine onttrokken energie verloren gaat als warmte, gaat in de meeste economieën een flink deel van de toegevoegde waarde op aan corruptie en steekpenningen. In een groot deel van de wereld wordt dit beschouwd als fact of life . Regeltjes zijn regeltjes In Nederland doen we dat niet zo. Al jaren staan we in de toptien van de minst corrupte landen ter wereld. Hiervoor zijn allemaal slechte cultuurhistorische argumenten te bedenken, zoals een calvinistische houding van ‘regeltjes zijn regeltjes'. Als een Limburgse wethouder wat al te makkelijk vergunningen verleent en plots van een bevriende aannemer een zwembad cadeau krijgt, dan is dat landelijk nieuws (bovendien zijn Limburgers ‘zuidelijk', katholiek, en dus uiteraard corrupt). Nederlanders hebben er een handje van om alles te kanaliseren. Dit is vast het enige land ter wereld waar posterplakkers hun illegale aanplakbiljetten kwijt kunnen op een ‘wildplakzuil'. Zou het kunnen dat wij het verlies van toegevoegde waarde aan corruptie gewoon op een gereguleerde manier doen? Gewoon, met factuurtjes en bonnetjes, zodat het lijkt alsof het allemaal klopt? Het lijkt er wel op. De truc is om alle publieke taken van de overheid te verplaatsen naar de schemerzone tussen privatisering en overheidsbedrijf in. Buiten het zicht van de democratische controle, maar ook weer niet overgeleverd aan de grillen van de markt. Lees ook: Na toeslagendebacle dient volgende affaire zich al aan: de Jeugdzorg Zo gaat het elke keer. Bij de kinderopvang, het openbaar vervoer, de ziekenhuizen, de (lucht)havens, de omroepen, de zorgverzekeraars: overal wordt een overheidsdienst vervangen door een schijnbedrijf met een kartelpositie, dat, omdat het niet door ambtenaren wordt gerund, ook veel meer vrijheid heeft met beloning en inhuur. De systemen worden bewust vaag ingericht, zodat er veel te factureren valt. Er storten zich dus allerlei ondernemers (niet allemaal keurig) en consultants op die allemaal mee willen delen in deze taart van overheidsgeld. De voorstanders van dit soort halve privatisering hebben inmiddels een parallel Binnenhof opgetuigd aan lobbyclubs om dit te realiseren. Een monster-industrie van grote en kleine consultantsbureaus Het perverse van dit systeem is dat al deze consultants er geen belang bij hebben om de processen te verbeteren waarop ze worden ingehuurd, maar dat ze er alle belang bij hebben om ook weer te worden uitgenodigd voor de volgende klus. Het gevolg is dat alle voorheen overheidsdiensten worden opgetuigd met eindeloos veel papierwerk om de ‘efficiency' van het proces te meten, maar wat feitelijk dient als methode om de consultants van een gestage stroom inkomsten en opdrachten te voorzien. Een andere perverse prikkel is dat de overheid dus allemaal mensen uit vaste dienst ontslaat (kleine overheid, liberalisme, weet u wel) die vervolgens weer als consultant, tegen een veel hoger tarief, worden ingehuurd. Zo is er een monster-industrie ontstaan van grote en kleine consultantsbureaus die allemaal om de overheid cirkelen als gieren rond een vers buffelkarkas. Lees ook deze blog van Constanteyn Roelofs: De oplossing is niet meer overleg, meer rapporten en meer consultants Men belooft efficiency door de heilzame prikkels van de markt die als lastenverlichting wordt doorberekend, maar daar merken we geloof ik allemaal weinig van. Als u de laatste tijd nog met de trein bent geweest, ziet u de gevolgen: vieze treinen die te laat aankomen, onbegrijpelijke zorgrekeningen, overheidswebsites die honderd keer van u willen weten hoe u het klantcontact hebt ervaren, maar die verder uitblinken in nietszeggendheid. ICT-projecten kosten standaard miljarden en lopen standaard mis. Vooral in de zorg zijn de gevolgen pijnlijk. Neem nu het probleem dat zorgmedewerkers de helft van hun tijd kwijt zijn aan de papierwinkel en er nauwelijks tijd overblijft voor de patiënt. Deze parasitaire laag busybodies kost inmiddels levens: we zijn het land in de EU met waarschijnlijk de meeste zorgeconomen en zorgconsultants, maar we zijn godbetert langzamer dan Bulgarije met het vaccin tegen het coronavirus, omdat de zorg-ICT-consultants hebben bedacht dat we daarvoor een heel duur en moeilijk ICT-systeem nodig hebben, wat uiteraard nog tegen een riante prijs moet worden ontworpen. Oligarchische nomenklatoera Het punt is alleen dat we er niets tegen kunnen doen. De top van de politiek bestaat immers uit een carrousel van dit soort types. Het onderscheid tussen consultancy en de top van de politieke partijen vervaagt volledig: waar vroeger ex-politici op hun oude dag nog wat bij konden verdienen als adviseur, heeft de kaste nu besloten om gewoon een stap over te slaan en maar direct consultants naar de top van de macht te sturen. Ingrid van Engelshoven, Wopke Hoekstra, Eric Wiebes, Joris Backer – allemaal afkomstig uit de consultancy en de ‘public affairs' (lees: lobby). Alle grote middenpartijen vissen uit dezelfde vijver. We kunnen er ook niets aan doen omdat deze mentaliteit niet wordt gezien als het centrale probleem, maar als de enige oplossing. Elke petitie voor bestuurlijke vernieuwing draait weer uit op het aanstellen van een commissie die weer een externe consultant inhuurt die weer met een oplossing komt die bestaat uit een explosief mengsel van markt en overheid waar uiteraard een heel systeem van monitoring en kwaliteitsbewaking aan opgehangen wordt – vraagt u vooral naar onze scherpe tarieven. Zo is het bestuurlijke systeem van Nederland prima uit te leggen als een oligarchische nomenklatoera die onder de schijn van democratisch bestuur de baantjes en het belastinggeld verdeelt – iets wat de Russen hoogstwaarschijnlijk prima zullen herkennen. The post Overheid en politiek zijn een consultantsparadijs appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 20 jan, 2021
Source: EW Magazine
De overheid moet investeren in een ambitieus innovatieprogramma gericht op groene technologieën: een zogeheten moonshot-programma groene technologie. Dat bepleiten CDA-kandidaat-Kamerlid Henri Bontenbal en hoogleraar chemical engineering Ruud van Ommen in een ingezonden opiniestuk. Twee weken geleden is het eerste coronavaccin toegediend. Binnen een jaar na het begin van de pandemie heeft de farmaceutische industrie een werkend vaccin geproduceerd. Als het dringend genoeg is, blijkt dat doorbraken mogelijk zijn. Dat geeft hoop voor de aanpak van die andere crisis, de klimaatcrisis. Er is dan ook een ambitieus innovatieprogramma nodig met een sterke focus op de ontwikkeling van technologieën die onze economie klimaatneutraal kunnen maken: een zogeheten moonshot-programma groene technologie. Prof. dr. ir. Ruud van Ommen is hoogleraar chemical engineering aan de TU Delft. Drs. Henri Bontenbal is energiestrateeg en staat op plaats 17 van de kandidatenlijst van het CDA. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Het coronavaccin is een topprestatie, mogelijk gemaakt door publieke financiering en jarenlang fundamenteel onderzoek door universiteiten. De Britse econoom Mariana Mazzucato wordt niet moe erop te wijzen dat in tal van belangrijke technologische doorbraken de overheid een belangrijke rol speelt. Zij pleit voor missie-georiënteerd onderzoek: de overheid moet een agenda formuleren van de grote maatschappelijke uitdagingen en ‘missies' formuleren, moonshot-programma's met een duidelijke target. De verduurzaming van onze economie is één van die belangrijke missies. Een actieve overheid geeft sturing aan deze missies, aldus Mazzucato. Het Internationaal Energie Agentschap (IEA) onderschrijft Mazzucato's pleidooi en stelt dat, zonder een versnelling in de innovatie van schone energietechnologieën, een tijdige overgang naar een klimaatneutrale economie niet mogelijk is. De technologieën die we nu uitrollen, kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan de emissiereducties. Overheden investeren te weinig in nieuwe energietechnologieën Maar ze zijn niet voldoende om op langere termijn in alle sectoren naar nul uitstoot te gaan. Denk aan de scheepvaart, staal- en cementproductie, luchtvaart en chemie. Hier zijn technologische doorbraken nodig op het gebied van elektrificatie, batterijtechnologie, waterstofproductie, CO2-opslag en bio-energie. Het IEA concludeert dat overheden een cruciale rol hebben in een missie-georiënteerde innovatieve aanpak, maar dat er te weinig wordt geïnvesteerd in onderzoek en innovatie naar nieuwe energietechnologieën. De EU heeft als doelstelling dat de lidstaten 3 procent van hun nationaal inkomen aan onderzoek en ontwikkeling besteden, maar in 2019 was dat slechts 2,2 procent. Nederland zit zelfs nog iets onder dat gemiddelde, terwijl wij onszelf graag een kenniseconomie noemen. We blijven daarmee achter op de koplopers waarmee we ons willen meten: Zweden, Oostenrijk en Duitsland. Onze universiteiten en onderzoeksinstellingen kampen simpelweg met te beperkte budgetten. Lees ook dit omslagverhaal terug: Alles wat u wilt weten over het klimaat in 111 vragen Het volgende kabinet moet daarom samen met hen aan de slag met een onderzoeks- en innovatieprogramma gericht op de ontwikkeling van de groene-doorbraak-technologieën die voorbij de kortetermijnhorizon liggen, maar op langere termijn onmisbaar zijn. We kunnen daarbij gebruikmaken van onze kracht in bijvoorbeeld de maakindustrie en de procestechnologie. Het innovatieprogramma dat er nu ligt, is te weinig gefocust en te weinig concreet. Het lanceren van een raket naar de maan (moonshot) is daarvoor een treffende metafoor: alleen door heel gericht te ontwikkelen en te plannen zet je de eerste stap op de maan, niet door willekeurig raketten te bouwen en naar de maan te schieten in de hoop dat er één met succes aankomt. We kunnen ons laten inspireren door landen om ons heen De ontwikkeling en uitrol van nieuwe technologieën kan soms decennia duren. Een nationaal moonshot-programma voor groene sleuteltechnologieën zal versnelling brengen. We kunnen ons laten inspireren door andere landen. Frankrijk steekt 1,5 miljard euro in de ontwikkeling van een volledig klimaatneutraal vliegtuig op waterstof dat in 2035 moet vliegen. Duitsland investeert 9 miljard euro in het goedkoper maken van de productie van waterstof. Het Verenigd Koninkrijk reserveert in zijn recent gelanceerde klimaatprogramma 1 miljard pond voor innovaties op tien thema's, waaronder kleine kernreactoren, energiezuinige huizen, waterstof en CO2-opslag. Ook Vlaanderen heeft een moonshot-programma voor nieuwe energietechnologie. Waarop zou ons moonshot-programma zich moeten richten? In lijn met het advies van het IEA en gelet op de kennis van onze universiteiten zien we een aantal sleuteltechnologieën: elektrificatie van industriële processen (zoals bulkchemie), het doorontwikkelen van elektrolyse zodat we goedkoper waterstof kunnen produceren, opslag en hergebruik van CO2, technologie voor het uit de lucht halen van CO2 (negatieve emissies), nieuwe vormen van bio-energie (zoals duurzame gassen) en – niet te vergeten – de doorontwikkeling van warmtepompen om daarmee huizen energiezuiniger te kunnen maken. We zullen immers in de toekomst ook de moeilijk te verduurzamen sectoren klimaatneutraal moeten maken. Ook zullen we nu al moeten gaan werken aan technologie om netto CO2 uit de atmosfeer te halen. Lees ook deze blog van Constanteyn Roelofs: Alleen groen-rechts kan ons redden van utopisten met messiascomplex De overgang naar een groene economie is een van de grootste maatschappelijke vraagstukken die onze aandacht vraagt. Maar meer dan ooit is daar een plan voor nodig. Alleen met slim, gericht en effectief klimaatbeleid kunnen we deze klus klaren. Daar hoort een nationaal moonshot-programma bij voor groene technologie, ontwikkeld samen met onze universiteiten, industrie en overheid. Als land hebben we de kennis in huis, maar dan moeten we wel nu in actie komen. The post Nederland heeft een moonshot-programma groene technologie nodig appeared first on EWmagazine.nl.
di, 19 jan, 2021
Source: EW Magazine
PVV-leider Geert Wilders gebruikt geld van een Amerikaanse stichting om zijn advocatenkosten te betalen. Moet de overheid hem dwingen meer openheid te geven over zijn financiën? Nee, dat is nergens voor nodig, schrijft Roelof Bouwman. Roelof Bouwman Roelof Bouwman is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media. Sinds Geert Wilders in 2006 de Partij voor de Vrijheid (PVV) oprichtte, heeft hij veel kritiek te verduren. Meestal heeft die kritiek betrekking op zijn standpunten. Veel opponenten van Wilders zijn van mening dat hij opvattingen heeft die het predicaat ‘xenofoob' en/of ‘islamofoob' verdienen. Ook is de PVV-leider er al vaak van beschuldigd dat hij een racist of – nog erger – een fascist zou zijn. Merkwaardig verwijt Hoewel deze verwijten vaak niet uitstijgen boven het niveau van een scheldpartij, zou je met een beetje goede wil kunnen spreken van inhoudelijke kritiek. Maar vaak blijft het daar niet bij. Naast verkeerde standpunten heeft de PVV volgens veel critici ook een verkeerd organisatiemodel. De PVV is namelijk geen democratische ledenpartij, maar een vereniging met besloten karakter – met Wilders als enige lid. Het is een wat merkwaardig verwijt. Want natuurlijk is niet het toelatingsbeleid voor leden bepalend voor het democratische gehalte van een politieke organisatie, maar de doelen die worden nagestreefd. Lees ook: Misschien is Wopke Hoekstra wel te belangrijk om premier te worden Precies om die reden stond bijvoorbeeld de NSB van Anton Mussert te boek als een ondemocratische partij, hoewel iedereen er lid van kon worden. Idem dito bij de voormalige CPN: leden waren daar van harte welkom en vergaderden er lustig op los. Maar omdat de marxistisch-leninistische beginselen van de partij haaks stonden op de fundamenten van ons parlementaire bestel, werden communisten slechts zelden aangemerkt als democraten. Ledenpartijen waren er niet bij ontstaan parlementaire democratie Bovendien: wie een ledenpartij beschouwt als het summum van democratische gezindheid, vergeet dat dergelijke partijen nog helemaal niet bestonden toen ons land halverwege de negentiende eeuw een parlementaire democratie werd. Zo is Johan Rudolph Thorbecke, om maar eens een politieke grootheid uit die dagen te noemen, nooit lid geweest van een politieke partij. Aanvankelijk namen aan Tweede Kamerverkiezingen namelijk geen partijen deel, maar – verdeeld over kiesdistricten – uitsluitend individuele kandidaten met een eigen politiek program. Wilders' optreden past wel een beetje bij die parlementaire ‘oervorm'. Ledenpartijen werden in de negentiende eeuw niet gezien als bevorderlijk voor de democratie, maar juist als een potentieel gevaar. Volksvertegenwoordigers, zo werd gedacht, zouden dan het risico lopen partijvertegenwoordigers te worden. Een ander verwijt dat Wilders om de haverklap wordt gemaakt, betreft de ondoorzichtige geldstromen bij de PVV. Ook vorige week kwam de kwestie weer in het nieuws. Het onderzoeksplatform Follow the Money (FTM) meldde dat het advocatenkantoor van Gert-Jan Knoops, dat Wilders bijstond in zijn ‘minder Marokkanen'-zaak, in 2017 213.686 dollar ontving van een Amerikaanse stichting. Deze stichting, de International Freedom Alliance Foundation (IFAF), is volgens FTM in 2014 opgericht door Wilders. Meer openheid niet nodig De PVV-leider reageerde op Twitter: ‘Ik sta al tien jaar voor de rechter in een politiek proces omdat ze me de mond willen snoeren. Dat kost tonnen aan advocaatkosten. Ben blij met de steun van velen uit binnen- en buitenland. Heb zelf nooit één cent ontvangen. Ga wat nuttigs doen @FTM_nl!' Is de kous daarmee af of zou de overheid, zoals sommigen vinden, Wilders eigenlijk moeten dwingen tot meer openheid over zijn financiën? Nee, dat laatste is helemaal nergens voor nodig. Om te beginnen heeft de staat – zolang de Belastingdienst maar niet wordt opgelicht – niets te maken met de wijze waarop leden van de Tweede Kamer geld inzamelen. In een parlementaire democratie controleren volksvertegenwoordigers de regering – niet andersom. Lees ook: De SGP kan wel groeien, maar wil niet Behalve principieel onjuist, is overheidsingrijpen ook totaal overbodig. Want het mooie van onze democratie is dat de kiezers, mochten ze dat willen, de kwestie helemaal zelf kunnen oplossen. Hoe? Heel simpel. Wie het zaakje niet vertrouwt en vindt dat de PVV te geheimzinnig doet over financiële giften, staat het bij verkiezingen, ook die van 17 maart, volkomen vrij om op een andere partij te stemmen. Wat zijn dingen soms toch eenvoudig. The post Wilders krijgt geld uit Amerika. So what? appeared first on EWmagazine.nl.
di, 19 jan, 2021
Source: EW Magazine
Malen Schuurs
De mythe van de Klassieker is stervende, vindt Hugo Camps. Het DNA van clubs verduistert. Feyenoord begon bang en misselijk aan de Klassieker. Vijftien jaar hebben de Rotterdammers niet meer in ­Amsterdam van Ajax gewonnen. Deze zondag leken ze de eerste 20 minuten verslagen door hun eigen moedeloosheid. Ze kwamen niet in het ritme van de wedstrijd, hobbelden doelloos achter de bal aan, hadden geen trek in een kanonskogel op doel. Dusan Tadic en de zijnen konden met de handen in de broekzakken voetballen. De Johan Cruijff Arena was in lockdown. Hugo Campsschrijft wekelijks een sportcolumn voor weekblad EW. Camps (Molenstede, 1943) schrijft voor EW sinds 1986 en maakte in die hoedanigheid vele markante interviews met topsporters. Het werd 1-0 voor Ajax. Langzaam richtten Steven Berghuis en Jens Toornstra zich op. Ineens had het strijdershart van de Feyenoorders een injectie gekregen. Het heelal was neergedaald. Nog was het geen wedstrijd op leven en dood, maar Feyenoord deed dapper mee voor de overwinning. Een gelijkspel zou verdiend zijn geweest, misschien wel een bescheiden zege. Pech en onzuivere afwerking hielpen Ajax over de streep. Het vaccin van Hand in hand, ­kameraden kwam te laat. Het klonk ook niet overtuigend in een leeg stadion. Ajax mazzelde schaamteloos. Elke week wordt wel ergens een klassieker gespeeld De mythe van de Klassieker is stervende. Elke week wordt er wel ergens een klassieker gespeeld, maar nu zonder gedichten en gezangen. En zonder sluipend gif van de haat. De wereld is dichtgegroeid in belangen. Het gaat om de drie punten, niet om de historie. Om een Europees ticket. Krijsende gezichten zijn uit het voetbal verbannen, in Milaan en Turijn, in Madrid en Barcelona, in Rotterdam en Amsterdam. Het DNA van de clubs is verduisterd door dure transfers en internationalitis. Het persoonlijke is zo goed als verdwenen. Na het eerste half uur raakte Ajax de controle kwijt. Feyenoord speelde offensiever en de verdediging had weinig moeite met de Ajax-aanval. Klaas-Jan Huntelaar was geblesseerd en prepareert zich op een laatste overstap naar zijn tweede grote liefde, Schalke 04. De spits beëindigt deze ­zomer zijn doelpuntenrijke loopbaan. Na een uitgesponnen aanval scoorde Ryan Gravenberch het enige doelpunt. De achttienjarige middenvelder wordt een gouden toekomst voorspeld. Ryan loopt nog rond met een babyface, maar zijn voeten zijn een feest van maturiteit. Hij is nu reeds de Ziener van het elftal. Advocaat had met zijn ongeslagen reeks hoop gebracht in Feyenoordharten Dick Advocaat hield de Argentijnse aanwinst Lucas Pratto 80 minuten op de bank. Vreemde kronkel, want Argentinië is zowat de bakermat van alle klassiekers. Heter dan een wedstrijd tussen Boca Juniors en River Plate kan een klassieker niet zijn. Er waren dagen dat spelers moesten rennen voor hun leven en op de tribunes ontvouwde zich een panorama van bebloede hoofden en blauwe ogen. Bij Ajaxback Nicolás Tagliafico zie je soms iets terug van die hitsige Boerenkrijg, maar dan op zijn Hollands: saunadoekje bij de hand. Lees meer: Na échte topper Ajax-PSV kan niemand zeggen dat Nederlands voetbal saai is De rellen op het Museumplein hadden niets van doen met Ajax-Feyenoord. Het was een meute die corona bagatelliseert. Feyenoord staat op zes punten van Ajax en mag ook dit seizoen een kruis maken over de titel. Zonde. Dick Advocaat had met zijn ongeslagen reeks hoop gebracht in de Feyenoordharten. De club zelf heeft een uitschieter nodig en die is er niet. Jeugdapparaat van Ajax is dat van Feyenoord ver vooruit De Kuip met zijn ruige oprechtheid is nog altijd voetbalgek. Zo gek dat sommige liefdesgekken er het hiernamaals van maken. Dan moet er af en toe ook iets hogers te zien zijn dan catenaccio. De supporters hebben recht op een monsterscore en een prijs. Zij ademen bal en man en krijgen er te weinig voor terug. Mede door een conservatief transferbeleid, gebrekkige scouting en gaten in de boekhouding. Het jeugdapparaat van Ajax is dat van Feyenoord ver vooruit en ook PSV doet het beter. Feyenoord is nog steeds het voetbalhart van Nederland. Andere clubs zijn een afgeleide van de Feyenoordcultuur. De historie verplicht, maar kennelijk is historisch besef in Rotterdam dun gezaaid. Terwijl de Kuip toch een monument voor de eeuwigheid is. En Coen Moulijn de godfather van alle voetbalplezier. Voetbal is voor de havenstad een slagader van het bnp. Een motor van welzijn. Maar Dick Advocaat gruwt van dit soort gemakzuchtige peptalk. The post Feyenoord is nog steeds het voetbalhart van Nederland appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 18 jan, 2021
Source: EW Magazine
Een meer besmettelijke variant van COVID-19 heeft een nieuwe noodsituatie gecreëerd. Alle landen die dat kunnen, zouden eeuwigdurende obligaties moeten uitgeven om de kosten van de bestrijding van het virus te betalen, schrijft George Soros in een ingezonden opiniestuk. De belangrijkste kandidaten zijn het Verenigd Koninkrijk en de zogenoemde Gierige Vijf: Oostenrijk, Denemarken, Finland, Nederland en Zweden. Filantroop George Soros (Boedapest, 1930) is voorzitter van Soros Fund Management en de Open Society Foundations. Hij is een pionier van de hedgefondsindustrie en is de auteur van onder meer The Alchemy of Finance en In Defense of Open Society. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Dit zijn geen normale tijden. De COVID19-pandemie heeft een noodsituatie gecreëerd, omdat de autoriteiten niet in staat zijn geweest om het virus snel genoeg onder controle te krijgen om een wereldwijde economische crisis te voorkomen. De epidemie zal binnenkort onder bedwang worden gebracht door een opmerkelijke prestatie van de epidemiologie en de medische wetenschap. Een aantal vaccins zal binnen een jaar op grote schaal beschikbaar komen. Intussen heeft het virus echter een ravage aangericht, met een economische impact die erger is dan de financiële crisis van 2008. Dat vraagt om een gedurfde economische reactie. De reactie van Europa is helaas tekortgeschoten. De redenen voor dit falen kunnen worden toegeschreven aan de gecompliceerde relatie tussen de centrale instellingen van de Europese Unie en haar lidstaten. Eeuwigdurende obligaties worden al eeuwenlang gebruikt Ik heb lang gepleit voor eeuwigdurende obligaties. Dit zijn obligaties die nooit hoeven te worden terugbetaald; alleen de jaarlijkse rente hoeft te worden betaald. Voor sommigen klinkt dit misschien als een radicaal idee, maar eeuwigdurende obligaties worden al eeuwenlang gebruikt. Groot-Brittannië gaf in 1752 al eeuwigdurende obligaties uit, consols genaamd, en gebruikte later war bonds die ook eeuwigdurend zijn om de Napoleontische oorlogen te financieren. De Verenigde Staten hebben in 1870 consols uitgegeven. De eerste eeuwigdurende obligaties zijn uitgegeven door de Nederlanders in 1648 om hun dijken te onderhouden, ze staan nog steeds uit, maar de jaarlijkse rentebetalingen op deze obligaties zijn zo klein dat maar weinig mensen op de hoogte zijn van hun bestaan. Lees ook dit omslagverhaal over schuld: betalen we het geld ooit terug? Eeuwigdurende obligaties moeten nu worden ingevoerd, terwijl de wereldwijde rente niet lager kan worden. Ze zouden dat voordeel voor altijd vasthouden. Ze kunnen geleidelijk aan worden ingevoerd om de financiële markten in staat te stellen vertrouwd te raken met een nieuw instrument. Dit is geen probleem, omdat een ongedateerde obligatie gemakkelijk in tranches kan worden verkocht. EU heeft onvoldoende fiscale bevoegdheden Tot voor kort heb ik ervoor gepleit dat de Europese Unie, in plaats van de lidstaten, eeuwigdurende obligaties zou uitgeven. Ik erken nu dat dit in de huidige omstandigheden onmogelijk is. Ondanks een aantal belangrijke politieke doorbraken heeft de Europese Unie niet voldoende fiscale bevoegdheden gekregen om dit soort fiscale stimulansen te financieren dat nodig zou zijn om de pandemie aan te pakken. In deze situatie moeten de Europese regeringen zelf hun eigen capaciteit voor een krachtig fiscaal antwoord op de pandemie uitbreiden. Daarom moeten de afzonderlijke landen eeuwigdurende obligaties uitgeven om de kosten van de strijd tegen COVID-19 te financieren. Kwantitatieve versoepeling van ECB Hoewel het niet door het grote publiek wordt opgemerkt, heeft de Europese Centrale Bank (ECB) al eeuwigdurende obligaties ingevoerd. De ECB heeft in het kader van zijn beleid voor kwantitatieve versoepeling enorme hoeveelheden staatsobligaties gekocht. De deskundigen weten dat de ECB geen andere keuze heeft dan deze schuld eeuwigdurend te behouden. De verkoop van de obligaties aan de markt zou te veel marktturbulentie kunnen veroorzaken; regeringen dwingen om ze terug te kopen, zou nooit kunnen omdat het ondenkbare bezuinigingen zou veroorzaken. In plaats daarvan zullen de obligaties die eigendom zijn van de ECB, wanneer ze vervallen, eenvoudigweg worden vervangen door nieuw uitgegeven staatsobligaties. Deze rollover zou tot in het oneindige kunnen voortduren. Zo heeft kwantitatieve versoepeling effectief obligaties met een vaste looptijd getransformeerd in eeuwigdurende obligaties. Obligaties door Europese regeringen zijn democratischer Er is een groot verschil tussen de eeuwigdurende obligaties die rechtstreeks door de overheid worden uitgegeven en de eeuwigdurende schuld die via een omweg wordt gecreëerd. Als een Europese overheid eeuwigdurende obligaties uitgeeft, zal ze de lage rente voor altijd vastzetten. Als de overheid daarentegen nieuwe gewone obligaties uitgeeft om de voorraad obligaties van de ECB aan te vullen, kan het dat zij hogere rentetarieven moet betalen. Meer over dit onderwerp: Gratis lenen brandstof voor zombieprojecten Eeuwigdurende obligaties die rechtstreeks door Europese regeringen worden uitgegeven, hebben een belangrijk bijkomend voordeel: ze zijn democratischer. Op dit moment wordt er een eeuwigdurende schuld gecreëerd door de ECB, een instelling die niet rechtstreeks contact heeft met de kiezers in een lidstaat. 

De ECB laat zich leiden door een beperkt mandaat – het handhaven van prijsstabiliteit op lange termijn in de hele eurozone. Dit is niet het mandaat dat als leidraad moet dienen voor de begrotingsreactie van de Europese regeringen op de COVID-19-noodtoestand. Zij zijn het aan hun burgers verplicht om deze noodsituatie met alle middelen het hoofd te bieden. Hiertoe zou ook de uitgifte van eeuwigdurende obligaties moeten behoren vanwege hun intrinsieke voordelen. The post George Soros: ‘Dit is de tijd om eeuwigdurende obligaties uit te geven' appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 18 jan, 2021
Source: EW Magazine
Een meer besmettelijke variant van COVID-19 heeft een nieuwe noodsituatie gecreëerd. Alle landen die dat kunnen, zouden eeuwigdurende obligaties moeten uitgeven om de kosten van de bestrijding van het virus te betalen, schrijft George Soros in een ingezonden opiniestuk. De belangrijkste kandidaten zijn het Verenigd Koninkrijk en de zogenoemde Gierige Vijf: Oostenrijk, Denemarken, Finland, Nederland en Zweden. Filantroop George Soros (Boedapest, 1930) is voorzitter van Soros Fund Management en de Open Society Foundations. Hij is een pionier van de hedgefondsindustrie en is de auteur van onder meer The Alchemy of Finance en In Defense of Open Society. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Dit zijn geen normale tijden. De COVID19-pandemie heeft een noodsituatie gecreëerd, omdat de autoriteiten niet in staat zijn geweest om het virus snel genoeg onder controle te krijgen om een wereldwijde economische crisis te voorkomen. De epidemie zal binnenkort onder bedwang worden gebracht door een opmerkelijke prestatie van de epidemiologie en de medische wetenschap. Een aantal vaccins zal binnen een jaar op grote schaal beschikbaar komen. Intussen heeft het virus echter een ravage aangericht, met een economische impact die erger is dan de financiële crisis van 2008. Dat vraagt om een gedurfde economische reactie. De reactie van Europa is helaas tekortgeschoten. De redenen voor dit falen kunnen worden toegeschreven aan de gecompliceerde relatie tussen de centrale instellingen van de Europese Unie en haar lidstaten. Eeuwigdurende obligaties worden al eeuwenlang gebruikt Ik heb lang gepleit voor eeuwigdurende obligaties. Dit zijn obligaties die nooit hoeven te worden terugbetaald; alleen de jaarlijkse rente hoeft te worden betaald. Voor sommigen klinkt dit misschien als een radicaal idee, maar eeuwigdurende obligaties worden al eeuwenlang gebruikt. Groot-Brittannië gaf in 1752 al eeuwigdurende obligaties uit, consols genaamd, en gebruikte later war bonds die ook eeuwigdurend zijn om de Napoleontische oorlogen te financieren. De Verenigde Staten hebben in 1870 consols uitgegeven. De eerste eeuwigdurende obligaties zijn uitgegeven door de Nederlanders in 1648 om hun dijken te onderhouden, ze staan nog steeds uit, maar de jaarlijkse rentebetalingen op deze obligaties zijn zo klein dat maar weinig mensen op de hoogte zijn van hun bestaan. Lees ook dit omslagverhaal over schuld: betalen we het geld ooit terug? Eeuwigdurende obligaties moeten nu worden ingevoerd, terwijl de wereldwijde rente niet lager kan worden. Ze zouden dat voordeel voor altijd vasthouden. Ze kunnen geleidelijk aan worden ingevoerd om de financiële markten in staat te stellen vertrouwd te raken met een nieuw instrument. Dit is geen probleem, omdat een ongedateerde obligatie gemakkelijk in tranches kan worden verkocht. EU heeft onvoldoende fiscale bevoegdheden Tot voor kort heb ik ervoor gepleit dat de Europese Unie, in plaats van de lidstaten, eeuwigdurende obligaties zou uitgeven. Ik erken nu dat dit in de huidige omstandigheden onmogelijk is. Ondanks een aantal belangrijke politieke doorbraken heeft de Europese Unie niet voldoende fiscale bevoegdheden gekregen om dit soort fiscale stimulansen te financieren dat nodig zou zijn om de pandemie aan te pakken. In deze situatie moeten de Europese regeringen zelf hun eigen capaciteit voor een krachtig fiscaal antwoord op de pandemie uitbreiden. Daarom moeten de afzonderlijke landen eeuwigdurende obligaties uitgeven om de kosten van de strijd tegen COVID-19 te financieren. Kwantitatieve versoepeling van ECB Hoewel het niet door het grote publiek wordt opgemerkt, heeft de Europese Centrale Bank (ECB) al eeuwigdurende obligaties ingevoerd. De ECB heeft in het kader van zijn beleid voor kwantitatieve versoepeling enorme hoeveelheden staatsobligaties gekocht. De deskundigen weten dat de ECB geen andere keuze heeft dan deze schuld eeuwigdurend te behouden. De verkoop van de obligaties aan de markt zou te veel marktturbulentie kunnen veroorzaken; regeringen dwingen om ze terug te kopen, zou nooit kunnen omdat het ondenkbare bezuinigingen zou veroorzaken. In plaats daarvan zullen de obligaties die eigendom zijn van de ECB, wanneer ze vervallen, eenvoudigweg worden vervangen door nieuw uitgegeven staatsobligaties. Deze rollover zou tot in het oneindige kunnen voortduren. Zo heeft kwantitatieve versoepeling effectief obligaties met een vaste looptijd getransformeerd in eeuwigdurende obligaties. Obligaties door Europese regeringen zijn democratischer Er is een groot verschil tussen de eeuwigdurende obligaties die rechtstreeks door de overheid worden uitgegeven en de eeuwigdurende schuld die via een omweg wordt gecreëerd. Als een Europese overheid eeuwigdurende obligaties uitgeeft, zal ze de lage rente voor altijd vastzetten. Als de overheid daarentegen nieuwe gewone obligaties uitgeeft om de voorraad obligaties van de ECB aan te vullen, kan het dat zij hogere rentetarieven moet betalen. Meer over dit onderwerp: Gratis lenen brandstof voor zombieprojecten Eeuwigdurende obligaties die rechtstreeks door Europese regeringen worden uitgegeven, hebben een belangrijk bijkomend voordeel: ze zijn democratischer. Op dit moment wordt er een eeuwigdurende schuld gecreëerd door de ECB, een instelling die niet rechtstreeks contact heeft met de kiezers in een lidstaat. 

De ECB laat zich leiden door een beperkt mandaat – het handhaven van prijsstabiliteit op lange termijn in de hele eurozone. Dit is niet het mandaat dat als leidraad moet dienen voor de begrotingsreactie van de Europese regeringen op de COVID-19-noodtoestand. Zij zijn het aan hun burgers verplicht om deze noodsituatie met alle middelen het hoofd te bieden. Hiertoe zou ook de uitgifte van eeuwigdurende obligaties moeten behoren vanwege hun intrinsieke voordelen. The post ‘Dit is de tijd om eeuwigdurende obligaties uit te geven' appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 18 jan, 2021
Source: EW Magazine
Een Franse bewoonster van een verpleeginshuis wordt gevaccineerd
Communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan Ella Kalsbeek, voorzitter van de Landelijke Huisartsen Vereniging: uw mediaoffensief klopt, omdat uw boodschap gemeend is. U klonk niet alleen woedend, u wás het ook, afgelopen donderdagochtend in het onvolprezen radioprogramma 1 op 1 van Sven Kockelmann. Ferm eiste u, over de hoofden van de luisteraars heen, de snelle inenting van de ongeveer vijftienduizend huisartsen in ons land. U had er een afspraak over met coronaminister Hugo de Jonge, die hij deze week in debat met de Kamer over het inentingsprogramma van zich af schoof. Huisartsen net zozeer in frontlinie als zorg- en ziekenhuispersoneel Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. Bizar: huisartsen staan net zo zeer als zorg- en ziekenhuispersoneel, dat wel snel wordt gevaccineerd, ‘in de frontlinie'. Uw boodschap was glashelder: uitstel zorgt voor uitval en dat kan leiden tot zand in de raderen van de acute zorg, juist ook voor kwetsbare groepen. En, brieste u, er is voldoende vaccin in ons land om die extra prikken te geven: ‘Dinsdag kreeg ik het leveringsschema onder ogen. Van het Pfizer-vaccin krijgen we er honderdvijftigduizend per week. Wij als huisartsen hebben er vijftienduizend nodig. Als het ware hoef je alleen de vaccinaties een dag op te schuiven om ons te kunnen inenten. En daar krijg je dan voor terug dat je sowieso huisartsenpraktijken open kan houden, zelfs als de Britse variant naar ons land komt.' Er was, hoe Kockelmann ook de advocaat van de duivel probeerde te spelen, geen speld tussen te krijgen. U richtte uw pijlen expliciet op De Jonge: ‘Hij moet beseffen dat hij de beroepsgroep heel erg nodig heeft. En hij geeft er nu geen blijk van dat hij dat weet.' Het enige dat erop zit, is blijven bedelen bij De Jonge Lees ook dit commentaar van Bram Hahn: Hugo de Jonge, nu de zestigplussers vaccineren! De hamvraag, ook door Kockelmann gesteld: wat gaan de huisartsen doen als ze hun vaccin niet snel krijgen? Het enige dat erop zit, is blijven bedelen bij De Jonge, moest u erkennen – harde actie is uitgesloten in deze crisis. En dat weet de minister. Die daarom ondanks zijn toezegging aan u om huisartsen ‘naar voren te halen' halsstarrig kan blijven vasthouden aan het advies van de Gezondheidsraad: ouderen en kwetsbaren eerst. Uw nijdigheid kwam oprecht over omdat zij oprecht wás. Daarmee toonde u zich een bevlogen vertegenwoordiger van een beroepsgroep van wie Den Haag kennelijk verwacht dat de leden ervan er ‘toch wel staan'. Meer van Onno Aerden: Geachte Hugo de Jonge, stop met zingen, begin met vaccineren De radio-optreden paste in een stevige mediacampagne, richting NOS en kranten. Met een duidelijke, begrijpelijke, consequent herhaalde boodschap: prik ons, dat is goed mogelijk, schaadt niemand en helpt de zorg zelfs direct. U toonde het leiderschap dat van u wordt verwacht. Als De Jonge koppig blijft, is dat echt zijn (zoveelste) verkeerde inschatting. Jammer dat ze bij de PvdA, op zoek naar een nieuwe lijsttrekker, niet uw kant op kijken. The post Geachte Ella Kalsbeek: oproep om artsen snel te vaccineren klopt helemaal appeared first on EWmagazine.nl.
za, 16 jan, 2021
Source: EW Magazine
De burger moet beschermd worden tegen een alomvattende en helaas vaak falende overheid, schrijft Dennis de Witte in een ingezonden opinie. Daarom is het tijd voor de terugkeer naar het dualisme. Dennis de Witte (1993) studeerde geschiedenis en heeft een brede interesse in de parlementaire geschiedenis en de politieke actualiteit. Hij werkt op opdrachtbasis als politiek consultant. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Een nieuw sociaal contract om de veranderde verhouding tussen burger en overheid recht te doen, de burger te beschermen en de overheid te controleren: dat is wat CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt onlangs scherp stelde. Het pleidooi werd ingeleid met voorbeelden uit Malta, waar op maffiose wijze de kritische journalistiek door een corrupte overheid de mond werd gesnoerd. Maar ook in Nederland lijken de instituties en wetten die de rechtsstaat moeten beschermen structureel te falen. De toeslagenaffaire waarin Omtzigt samen met zijn SP-collega Renske Leijten de ongelooflijke janboel bij de Belastingdienst blootlegde, die vervolgens tot in de hoogste politieke kringen werd bedekt, bewijst dat. Een nieuw politiek denken Het is tijd voor politieke vernieuwing om recht te doen aan de ontstane politieke realiteit. De burger moet beschermd worden tegen een alomvattende en helaas vaak falende overheid en enkel een nieuw politiek denken kan dit bewerkstelligen. Het is tijd voor de terugkeer van het dualisme, het is tijd voor denken aan het vormen van minderheidscoalities. Om daadwerkelijk de burger te beschermen tegen een te grote overheid, moet allereerst verandering plaatsvinden in de politiek, waar de wetgevende en de uitvoerende macht ligt. Deze machten horen gescheiden te zijn, maar het lijkt erop dat die machten dusdanig met elkaar verweven zijn dat van parlementaire controle geen sprake meer is. Een absolute vereiste voor het uitvoeren van de controlerende macht is politieke betrouwbaarheid, die een bewindspersoon of regering kan verliezen door het begaan van politieke doodzondes. Maar hoe consequent is men hierin? Meer over dit onderwerp: Overheid ziet in elke burger een fraudeur Het rapport van de Kamercommissie die de toeslagenaffaire onderzocht kwam met harde conclusies, die reikten tot aan politieke laakbaarheid van minister-president Mark Rutte zelf. Maar hoewel het debat over het rapport nog moet plaatsvinden, lijkt het er allerminst op dat de premier harde consequenties hoeft te vrezen. De VVD gaat triomfantelijk aan de leiding in de peilingen en men heeft het al over welke partijen mogen (!) regeren met Rutte. Het systeem lijkt vastgelopen, de politiek slaagt niet langer in het beschermen van de burger en bewindspersonen lijken enkel verantwoording af te hoeven leggen wanneer het de zittende macht uitkomt. Het is betonrot in het Huis der Democratie. Slechts het willen bevredigen en consolideren van de macht Aan de horizon gloort echter hoop, een hoop die weerspiegeld wordt in de hevig veranderde verhoudingen in zowel de Tweede als Eerste Kamer. Nieuwe splinterpartijtjes, uiteengevallen fracties, parlementariërs die zich elders aansluiten. Voor velen is dit een teken dat een kiesdrempel het antwoord is, of het ontbinden van de Eerste Kamer zodat een volgende coalitie makkelijker kan regeren. Dit is slechts het willen bevredigen en consolideren van de macht. De zittende macht denkt dit op te lossen door in grote coalities samen te werken, om zo datgene wat zij ziet als het rechts-populisme geen voet aan de grond te geven. Hierbij wordt echter gebruik gemaakt van strikte regeerakkoorden, om zo de stabiliteit van anders instabiele coalities te garanderen. Door het toepassen van strenge fractiediscipline wordt vervolgens het parlement monddood gemaakt. Het debat vindt veelal plaats aan de tafels van de talkshows en in de achterkamertjes op de ministeries en in de fractiekamers. Minderheidscoalitie als oplossing Het ligt in de lijn der verwachting dat bij de aankomende verkiezingen een combinatie met een nipte meerderheid in de Tweede Kamer geen meerderheid in de Eerste Kamer zal hebben. De oplossing die sommigen suggereren is het uitbreiden van de huidige coalitie, waardoor bestuur nog ineffectiever wordt, maar men wel de rijen gesloten houdt. De enige oplossing die grondwettelijk recht doet aan de positie van Kamerleden wordt niet genoemd: de minderheidscoalitie. Lees ook de blog van Afshin Ellian: Aftreden kabinet mag falend systeem niet maskeren Laat je als partij niet inkapselen door de grote machtspartijen, maar kies voor de grondwettelijke basis waarop het Kamerlidmaatschap gebaseerd is: zonder last of ruggespraak het volk vertegenwoordigen. Zodat schandalen zoals de toeslagenaffaire nooit onbestraft blijven door spelende coalitiebelangen. Op deze manier kan het nieuwe sociale contract waar Omtzigt over sprak vormgegeven worden. Laat een coalitie die in één van de twee parlementen (of in allebei) geen meerderheid heeft maar verantwoording afleggen over haar plannen en beleid. Overtuig de volksvertegenwoordiging van de legitimiteit van de regering. Breng het debat terug naar daar waar zij hoort: de zalen van het parlement. The post Tijd voor nieuw politiek bewustzijn: keer terug naar het dualisme appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 15 jan, 2021
Source: EW Magazine
Na de mededeling van Lodewijk Asscher dat hij geen lijsttrekker voor de Partij van de Arbeid zal zijn bij de Tweede Kamerverkiezingen in maart moet de partij in noodtempo een alternatief vinden. Roderik van Grieken denkt dat bij die keuze één vraag centraal moet staan: met wie maakt de partij de beste kans om een klinkend verkiezingsresultaat te boeken? Het antwoord is simpel: Ahmed Aboutaleb. Hoe ligt het speelveld erbij? Op links heeft nog geen enkele lijsttrekker ook maar het begin van een vuist kunnen maken richting premier Mark Rutte (VVD). Lodewijk Asscher (PvdA), Lilian Marijnissen (SP) noch Jesse Klaver (GroenLinks) is het de afgelopen maanden gelukt om te stijgen in de peilingen. En dat gaat Klaver en Marijnissen ook niet meer lukken. Het is moeilijk voor te stellen dat de kiezer de komende weken een van hen opeens gaat zien als het logische linkse alternatief voor Rutte. De premier staat op dit moment op eenzame hoogte in de peilingen. Hij profiteert maximaal van zijn leiderschap en zichtbaarheid tijdens de coronacrisis. Roderik van Grieken (1972) volgt als oprichter en directeur van het Nederlands Debat Instituut de politiek op de voet. In samenwerking met de Universiteit Leiden reikt hij elk jaar tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen de Debatprijs uit. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Maar Rutte gaat de komende dagen, linksom of rechtsom, een enorme kras oplopen. Sinds Asscher zich heeft teruggetrokken als lijsttrekker is de druk op het kabinet maximaal opgevoerd om zelf ook de handdoek in de ring te gooien. Nu het kabinet is gevallen, schaadt dat het imago van Rutte. Het is hem niet gelukt de club bij elkaar te houden. Het beeld van de man die overal mee wegkomt, ‘Teflon Mark', gaat zich een keer tegen hem keren. Feitelijk ligt er op links een unieke kans voor een potentiële premier om het strijdperk te betreden. De alternatieven Twee namen die op dit moment worden genoemd als nieuwe lijsttrekker voor de sociaal-democraten zijn Khadija Arib en Lilianne Ploumen. Logisch en terecht, wat mij betreft. Beiden hebben veel politieke ervaring en ze zijn allebei bekende PvdA-gezichten. Zij kunnen dus zo de electorale ring instappen. Wat daarbij ook wordt genoemd, is dat ze vrouw zijn. Ik vraag mij in dit geval af of dat electorale meerwaarde heeft. Er staan al diverse vrouwen als lijsttrekker genoteerd, dus onderscheidend is het niet meer. En als we kijken naar de peilingen van D66 sinds Sigrid Kaag lijsttrekker is, lijkt het erop dat de kiezer weinig waarde hecht aan een vrouwelijk alternatief voor Rutte. Daarnaast duurt de verkiezingscampagne voor hen te kort om zich goed te kunnen profileren als een natuurlijke leider op links die het stokje van Rutte kan overnemen. Waarom Aboutaleb? Ahmed Aboutaleb heeft net als Ploumen en Arib de politieke ervaring die nodig is om op het allerlaatste moment Asscher te kunnen vervangen als lijsttrekker. Hij heeft ervaring als wethouder, staatssecretaris en burgemeester. En net als de andere kandidaten is hij een bekend PvdA-merk. Maar hij brengt een aantal extra troeven mee die hem tot de beste uitdager van Mark Rutte maken. Lees ook deze column van Geerten Waling over Ahmed Aboutaleb: de tragiek van een goede integratie Op de eerste plaats heeft hij veel gezag als leider. Vriend en vijand zijn het erover eens dat hij een uitstekende burgemeester van Rotterdam is. Hij verbindt, maar is er tegelijkertijd niet vies van om af en toe zijn nek uit te steken. Onder meer door stevig uit te halen naar moslimextremisten. En tijdens de coronacrisis heeft Aboutaleb het kabinet in de afgelopen maanden een aantal keren aangespoord andere keuzes te maken. Rustig, vriendelijk, maar met een duidelijke boodschap. Daarnaast heeft Aboutaleb het voordeel dat hij, ondanks zijn bekendheid en ervaring, in de campagne als verfrissende nieuwe wind kan worden gepresenteerd. Denk bijvoorbeeld terug aan Job Cohen die in 2010 Wouter Bos als PvdA-lijsttrekker verving. Het scheelde heel weinig of Cohen was, in plaats van Rutte, premier geworden; al opereerde hij zwak tijdens de verkiezingscampagne. Ook Aboutaleb kan worden gepresenteerd als een kersverse verlosser op links die het leiderschap aan die kant van het politieke spectrum in één keer naar zich toe kan trekken. Ideale uitdager van Rutte Maar Aboutaleb is vooral een ideale uitdager van Rutte. Bijvoorbeeld doordat hij politiek schone handen heeft. Hij kan vrijuit geloofwaardig kritiek leveren op tien jaar Rutte als minister-president zonder dat hij zichzelf hoeft te verdedigen voor zijn eigen keuzes de afgelopen jaren. In tegenstelling tot vrijwel alle andere lijsttrekkers. Lees ook dit ingezonden stuk van Roderik van Grieken ‘The great communicator'. De unieke spreekstijl van Mark Rutte Maar ook als spreker is Aboutaleb een geduchte tegenstander van de premier. Rutte staat bekend als een enthousiaste en enigszins bevlogen spreker die probeert zijn publiek op sleeptouw te nemen. Terwijl Aboutaleb juist bedachtzaamheid, rust en natuurlijk gezag uitstraalt. Ideaal tijdens deze coronacrisis, waarin de kiezer vooral stevig en betrouwbaar leiderschap zoekt. En het is die degelijkheid die een gevaarlijk wapen vormt ten opzichte van Rutte die, ondanks alle lof die hem op dit moment wordt toegezwaaid, ook een imago van een politieke Houdini heeft ontwikkeld. Iemand die overal tussendoor glipt en met kunst en vliegwerk de boel bij elkaar houdt. Het kan dan ook bijna niet anders dan dat Aboutaleb de komende uren en dagen dezelfde druk vanuit de partij gaat ondervinden als CDA-minister Wopke Hoekstra een maand geleden. De partij heeft je nodig! Roderik van Grieken is directeur en oprichter van het Nederlands Debat Instituut. The post Aboutaleb is de ideale troefkaart voor de PvdA appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 15 jan, 2021
Source: EW Magazine

De vraag is natuurlijk of beleggers niet dermate verwend raken dat ze steeds minder vaak worden verrast. Uiteindelijk stelt elke gulle gever een keer teleur. Recessies of juist uitbundige groei zijn typisch de momenten waarop het vertrouwen in de autoriteiten weer op de proef wordt gesteld. Wat als de economie uit de coronaslaap ontwaakt en een spectaculair herstel voor inflatie gaat zorgen? Laten centrale banken de rente dan stijgen? Het lijkt er vooralsnog niet op (zie ook de stemming op de beurs), al was het maar omdat de

Overheden en centrale banken hebben de economie gestut in 2020. Beleggers zitten niet te wachten op een terugtrekkende beweging, schrijft Marijn Jongsma: ze zijn gewend geraakt aan cadeautjes. Marijn Jongsma (1969) is economisch redacteur bij EW. Hij blogt wekelijks over financieel- en macro-economische onderwerpen. Vermogensbeheerder Pimco noemt fiscal fatigue als belangrijkste risicofactor voor het economische herstel in 2021. ‘Begrotingsmoeheid' dus, die zou kunnen optreden in de loop van dit en volgend jaar. Overheden hebben wereldwijd spectaculaire steunpakketten gelanceerd, waardoor de staatsschulden stevig zijn opgelopen. Wat als landen dit na de pandemie weer recht proberen te trekken door te snoeien in de uitgaven en/of de belastingen te verhogen? De verwachting dat dit gebeurt, kan al eerder effect hebben op de uitgaven van burgers en bedrijven, aldus Pimco, hetgeen de economie remt. Het verslavende effect van steun Begrotingsmoeheid is de uitkomst van een politiek proces, en daarmee lastig te voorspellen. Het feit dat de economen van Pimco het expliciet noemen, is tekenend voor het enorme belang van (overheids)beleid in tijden van crisis. En daarvan hebben we er nogal wat gehad de afgelopen jaren: kredietcrisis, schuldencrisis, coronacrisis. Lees ook: Een economie zonder hobbels bestaat niet Dan gaat het niet alleen om overheidsuitgaven, maar ook om monetair beleid. De al jaren dalende rente is bepalend voor de (hoge) gemiddelde waardering van alles waar beleggers in zitten: aandelen, obligaties, vastgoed. Dat werkt verslavend. Zodanig zelfs dat professionele beleggers in hun analyses steevast een policy error opnemen als risicofactor. In de ogen van deze partijen is zo'n beleidsfout het te snel aantrekken van de teugels. Lees: een stijgende rente. Altijd prijs met de ‘Fed-put' Bij elke onverwachte gebeurtenis is de eerste vraag die analisten zichzelf stellen: hoe gaat de centrale bank reageren? Op die manier kan negatief nieuws alsnog een positieve draai krijgen. Stel dat de werkloosheid onverwacht hard oploopt. Op zich slecht voor de beurs. Maar het kan ook betekenen dat de centrale bank de rente langer laag houdt of zelfs nog wat meer gas geeft, bijvoorbeeld door meer obligaties op te kopen. Beleggers rekenen daar zo langzamerhand op, zeker in de Verenigde Staten. Op Wall Street wordt dit mechanisme enigszins cynisch de Fed-put genoemd: als de economie tegenzit en de markten zenuwachtig worden, komt de centrale bank (de Fed) vanzelf te hulp. (De term ‘put' verwijst naar een put-optie, die de koper het recht geeft om een onderliggend aandeel tegen een bepaalde vaste koers te verkopen. Zo'n derivaat is dus te gebruiken om een aandelenportefeuille te beschermen tegen dalende koersen.) Een loterij zonder nieten Het klinkt te mooi om waar te zijn. Is de Fed-put een mythe? Niet volgens de Amerikaanse wetenschappers Anna Cieslak en Annette Vissing-Jorgensen, die koersbewegingen en Fed-beleid sinds 1995 onder de loep namen. Daaruit blijkt dat koersdalingen een goede voorspeller zijn van monetaire beleidsveranderingen, zoals een renteverlaging of vergroting van opkoopprogramma's. Na analyse van Fed-vergaderingen kwamen de onderzoekers tot de conclusie dat de Amerikaanse centrale bank aandeelkoersen beschouwt als een belangrijke economische barometer. Niet alleen als een voorspeller van ontwikkelingen, maar vooral ook als een factor op zich: als de koersen dalen, zijn mensen minder rijk en gaan ze ook minder uitgeven – het zogenoemde ‘wealth effect'. Het lijkt een loterij zonder nieten, want als de beurs aantrekt, blijft een renteverlaging achterwege. Een gulle gever die telkens verrast Toch klopt het verhaal ergens niet. Als beleggers rationeel zijn en verwachten dat de Fed altijd actie onderneemt, waarom dalen de koersen dan toch eerst? Dat komt volgens de onderzoekers doordat de marktpartijen niet helemaal zeker zijn van de mate waarin het Amerikaanse stelsel van centrale banken ingrijpt. Anders gezegd: ze worden elke keer positief verrast. Lees ook: Lokroep van Eurozone strekt buiten Europa De vraag is natuurlijk of beleggers niet dermate verwend raken dat ze steeds minder vaak worden verrast. Uiteindelijk stelt elke gulle gever een keer teleur. Recessies of juist uitbundige groei zijn typisch de momenten waarop het vertrouwen in de autoriteiten weer op de proef wordt gesteld. Wat als de economie uit de coronaslaap ontwaakt en een spectaculair herstel voor inflatie gaat zorgen? Laten centrale banken de rente dan stijgen? Het lijkt er vooralsnog niet op (zie ook de stemming op de beurs), al was het maar omdat de schuldbeladen overheden dan in de knel zouden komen. Maar zeker is het niet. Dat biedt ook weer ruimte voor positieve verrassingen. The post Beleggers rekenen op hulp van bovenaf appeared first on EWmagazine.nl.
do, 14 jan, 2021
Source: EW Magazine
Oeigoeren
Nergens ter wereld leven zoveel gevluchte Oeigoeren als in Turkije, schrijft Robbert de Witt. Maar Peking voert de druk op en het is heel waarschijnlijk dat de Turkse overheid actief gaat meewerken aan Chinese verzoeken om Oeigoeren op te sporen en uit te leveren. In West-Europa is het gemakkelijk schieten op Turkije. Een volwaardige democratie is het land niet, noch is het geheel vrij, en economisch loopt het aardig achter. Maar wel een grote mond over wat er allemaal mis is in Europa. Dat nodigt uit tot een eindeloze stroom kritiek op president Recep Tayyip Erdogan. Maar voor omringende landen, zeker die verder oostwaarts liggen, is Turkije in veel opzichten een fijner land. Welvarender, en een relatief veilig toevluchtsoord. Ze krijgen natuurlijk niet zomaar, zoals in Nederland of Duitsland, goede huisvesting en zakgeld. Maar vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië gaan niet zomaar met miljoenen naar Turkije. Sinds 2010 kwamen er meer dan vier miljoen vluchtelingen naartoe. Ze maken nu ruim 5 procent uit van de Turkse bevolking. Robbert de Witt (1978) is Buitenlandredacteur bij Elsevier Weekblad. Hij blogt wekelijks op donderdag over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. Oeigoeren zijn veilig in Turkije. Nog wel Nergens ter wereld ook leven zoveel gevluchte Oeigoeren als in Turkije. Naar schatting vijftigduizend hebben er inmiddels een veilig heenkomen gevonden. Zoals inmiddels wel bekend is, ziet de Chinese Communistische Partij de islamitische Oeigoeren, inwoners van de westelijke provincie Xinjiang, als potentieel gevaarlijke elementen en voert de overheid een grootschalige campagne om hen te ‘deradicaliseren'. Dat betekent in de praktijk omvolking en opsluiting. Oeigoeren en Turken voelen zich verwant, vanwege hun taal, geschiedenis, etniciteit en geloof. Erdogan heeft de Oeigoeren de afgelopen jaren opgevangen en was lang terughoudend met Chinese verzoeken om uitlevering. Als een van de weinige moslimlanden liet Turkije wel eens voorzichtig kritiek horen op de onderdrukking van de moslimminderheid in China. Maar Turkije heeft China steeds harder nodig. Turkije heeft ook last van een ‘lange arm': die van China In West-Europese landen wordt zo vaak gesproken over de lange arm van Turkije – de invloed die Erdogan uitoefent op West-Europa, vooral via de Turkse minderheden daar – dat het een cliché is geworden. Maar intussen hebben de Turken te maken met hun ‘eigen' lange arm: die van Peking. Lees ook deze reportage van Robbert de Witt over de Oeigoeren: Ontsnapt aan de Chinezen In 2017 hebben China en Turkije een uitleveringsverdrag getekend, maar dat moet nog worden geratificeerd door het Turkse parlement. Oppositiepartijen verzetten zich hevig en weten zich gesteund door een meerderheid van de Turkse bevolking. Vorig jaar nam de oppositie het initiatief voor een motie om een commissie in het leven te roepen die moet gaan onderzoeken hoe China de Oeigoeren precies behandelt. De motie werd geblokkeerd door de regeringspartijen en haalde het dus niet. Oeigoeren opsporen en uitleveren Het is heel waarschijnlijk dat de Turkse overheid actief gaat meewerken aan verzoeken uit Peking om Oeigoeren op te sporen en terug te sturen naar China. In mei vorig jaar dook een geheim verzoek van de Chinese staat op, waarin Turkije wordt gevraagd Enver Turdi op te pakken. Turdi is een Oeigoer die in 2014 naar Turkije vluchtte en als een van de eersten berichtte over de kwalijke praktijken van China tegen de Oeigoeren. China heeft diepe zakken en gebruikt die om loyaliteit te kopen. Of beter gezegd, als zwijggeld. Echt loyale vrienden heeft de regering van Xi Jinping niet, daarvoor is het land te veel bezig met zijn eigen belangen en is het te onbetrouwbaar. Maar het krijgt andere staten wel zover dat zij hun mond houden over misstanden in China. Injectie van 1 miljard euro Turkije heeft diverse investeringsovereenkomsten gesloten met China, ter waarde van vele miljarden. Vorig jaar kreeg de Turkse economie een injectie van ongeveer 1 miljard euro van de Chinese Centrale Bank, toen de Turkse bankensector wankelde. Meer over Turkije: Ondanks beloftes stuurt Erdogan zijn tegenstanders de cel in Dat is niet alles. Turkije worstelt ook met de coronapandemie. En China strooit met vaccins: het Chinese Sinovac wordt snel geleverd en de Chinese vaccins zijn goedkoper dan die van westerse fabrikanten. De vrees bestaat dat Turkije pas voldoende vaccins krijgt als het uitleveringsverdrag wordt ondertekend. Een eerste levering werd al vertraagd, om onduidelijke redenen. Oeigoeren demonstreren dagelijks bij de Chinese consulaat in Istanbul. Maar Peking is machtig. The post Verkoopt Erdogan broedervolk voor een handjevol Chinese vaccins? appeared first on EWmagazine.nl.
do, 14 jan, 2021
Source: EW Magazine
Politiek en media verfoeien rechtse protestbewegingen en beschermen linkse clubs als Black Lives Matter, merkt René ter Steege op. Dat gebeurt niet alleen in de Verenigde Staten – zo bleek na de bestorming van het Capitool – maar ook in Nederland. René ter Steege (Den Haag, 1949) werkte na zijn studie Frans als verslaggever en redacteur buitenland bij Het Parool. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. In hun onlangs verschenen boek over Thierry Baudet beschrijven de auteurs een incident waarbij woedende inwoners van Geldermalsen het stadhuis bestormen. Aanleiding was het plan van het gemeentebestuur om even buiten de plaats een asielzoekerscentrum te vestigen voor 1.500 mensen. Door de dreigende menigte ‘kwamen leden van de Mobiele Eenheid zo in de verdrukking, dat ze waarschuwingsschoten moesten lossen', schrijven Harm Ede Botje en Mischa Cohen in Mijn meningen zijn feiten: de wording van Thierry Baudet. Let op het gebruik van de woorden ‘moesten lossen'. De aan Vrij Nederland verbonden auteurs nemen hier de lezing over van de politie van de ernstige incidenten in december 2015. Het journalistieke principe van neutraliteit Ver voor de opkomst van Thierry Baudet en Black Lives Matter was het in de media een goede gewoonte om die woordkeus te mijden. Beter is het om in een verslag neutraal vast te stellen dat agenten schoten losten toen de betogers steeds gewelddadiger optraden en, zoals in Geldermalsen, aanstalten maakten om de raadszaal binnen te dringen. Het journalistieke principe van neutraliteit geldt kennelijk niet wanneer de demonstranten/relschoppers een ‘rechts' doel nastreven, in dit geval de verhindering van de komst van een azc in een stadje waar de asielzoekers een aanzienlijke minderheid zouden hebben gevormd. Schandelijk misschien, maar wel succesvol Ik zou mijn vingertje niet met enige schroom hebben geheven als de passage over de slag bij Geldermalsen niet symptomatisch was voor hoe journalistiek en politiek soms in hun ogen ‘foute' protestbewegingen afschilderen. Voor de schrijvers van het boek over Baudet lijken de actievoerders in Geldermalsen schorriemorrie dat het lef heeft zich te verzetten tegen wat de overheid voor hun woonplaats in petto heeft. Ze passen ervoor om op het Binnenhof bedremmeld een petitie te overhandigen aan een toevallig passerende staatssecretaris. Ze gaan knokken. Schandelijk misschien, maar wel succesvol. Enkele maanden na het oproer zwichtte het bestuur van Geldermalsen. Het azc kwam er niet. De protesten van het ‘volk' kunnen nogal eens rauw zijn, ver verwijderd van de mores in de Nederlandse overlegcultuur. Zie de protesterende boeren die lak hebben aan politieblokkades en in Groningen trachtten de deur van het Provinciehuis te rammen, of hoe blokkeerfriezen betogers tegen Zwarte Piet uit hun provincie weerden. Lees ook de blog van Philip van Tijn: Aan Akwasi's censuur heeft ons omroepbestel geen behoefte Tja, wanneer je als relatieve nieuwkomer de autochtone bevolking tradities wil afpakken en bij verzet voor racist uitmaakt, moet je niet schrikken van een soms stevige tegenreactie. Zeker als je een gewelddadige leuze hanteert als Kick Out Zwarte Piet, wat door boegbeelden van zwart Nederland als Akwasi zeer letterlijk wordt genomen. ‘Hooligans', die volgens de Piet-haters ruim zijn vertegenwoordigd in de contrarevolutie, verweren zich nu eenmaal robuuster dan het plaatselijke Sinterklaascomité. Ze beschikken misschien niet over de geschoolde gladstrijkers die de taal van het Binnenhof en de praatprogramma's beheersen, maar dat maakt hun protest niet minder legitiem. Pim Fortuyn ging Baudet voor Een ander voor Nederland zeldzaam blijk van volkswoede was de brandstichting rond het Binnenhof na de moord op Pim Fortuyn op 6 mei 2002. Ook toen kregen voetbalhooligans de schuld, en ontvingen leidende politici de bescherming die de door hen verwenste Fortuyn was onthouden. Onrust op het Binnenhof na de dood van Pim Fortuyn, maar dat gebeurde vaker Fortuyn gold destijds in grote delen van politiek en media als even gevaarlijk en slecht als nu Baudet, zijn volkse achterban als gajes. Het boek Mijn meningen zijn feiten over Baudet zet die traditie voort. Wel is het moeilijk Baudets volgers af te doen als tuig van de richel, want vooral onder jongeren zijn intellectuele types talrijk. De auteurs zetten sommigen van hen neer als radikalinski's met fascistoïde en nazi-sympathieën. Het betreft hier voornamelijk tieners en twintigers, een leeftijd waarop op sociale media heel wat wordt afgeleuterd en waar het niet altijd eenvoudig is platte lol, provocaties en echte meningen uit elkaar te houden. Maar de auteurs, zelf van middelbare leeftijd, kennen geen genade: de puberale provocaties moeten hun beschuldiging staven dat Forum voor Democratie met zijn twee zeteltjes voor Nederland een bedreiging vormt. Het overigens zeer leesbare en strak geredigeerde boek illustreert de ‘liberal bias' volgens welke je immigratie en multiculturalisme dient te omarmen op straffe van verbanning uit beschaafde kringen. Deplorables bestormden het Capitool Vorige week konden we aanschouwen hoe de fine fleur van de Amerikaanse deplorables het Capitool in Washington bestormde en kortstondig bezette. Het lijken me geen lezers van The New York Times, een krant die zelfs in een reportage over de Paris Fashion Week een sneer aan Donald Trump verwerkte, maar ze weten wel hoe je een opstand moet voeren. Hun knettergekke opvattingen doen daar niets aan af. De minachting aan hun adres is het lot van protestbewegingen die voor de ‘verkeerde' zaak strijden. De deplorables en de chique intellectueel Thierry Baudet hebben gemeen dat ze vaak de grootst mogelijke onzin uitkramen. ‘Maar dat mág in dit land!' riep burgemeester Job Cohen in november 2004 op de Dam in Amsterdam. Zijn kwelgeest Theo van Gogh was even tevoren om zijn provocerende meningen vermoord. Sindsdien blijkt de banvloek voor dwarse denkers nauwelijks door de tijd en voortschrijdend inzicht aangetast. The post Bij ‘volkse' protestbewegingen zijn politiek en media niet neutraal appeared first on EWmagazine.nl.
do, 14 jan, 2021
Source: EW Magazine
In sommige Nederlandse moskeeën klinken soms uitspraken die meer passen bij een IS-enclave dan bij het vrije Nederland. VVD-Kamerlid Bente Becker wil dat het kabinet met serieuze wetgeving komt om haatimams te stoppen en schadelijke organisaties en financiering uit onvrije landen aan te pakken. Anders dient de VVD zelf een initiatiefwet in. ‘Een vrouw moet worden gestenigd als zij overspel pleegt.' ‘Een meisje moet worden besneden zodat haar lusten niet zullen ontluiken.' ‘De jihad moet zegevieren in het Midden-Oosten.' Dit soort uitspraken zou je misschien verwachten in een IS-enclave. NIET in ons vrije Nederland. Maar deze uitspraken zijn gedaan in moskeeën hier, dikwijls gefinancierd met buitenlands geld. Door de coronacrisis en een schokkend rapport over de kinderopvangtoeslag dreigt ongewenste buitenlandse beïnvloeding van moslimgemeenschappen bijna op de achtergrond te raken. Dat het hier gaat het om ontwikkelingen die we niet mogen negeren, blijkt uit het rapport van een parlementair onderzoek dat deze week wordt besproken in de Tweede Kamer. Invloed uit Midden-Oosten op moskeeën neemt toe Bente Becker (1985) is Tweede Kamerlid voor de VVD. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. De parlementaire commissie concludeert dat er sprake is van een bewuste financiële strategie vanuit onvrije landen, om in de hoofden en harten van Nederlanders te komen. Natuurlijk zijn er ook welwillende, liberale moskeeën, maar helaas neemt, ook onder invloed van organisaties uit het Midden-Oosten, het aantal orthodoxe moskeeën toe. Dappere betrokkenen vertelden in de verhoren hoe hun moskee steeds onvrijer is geworden. Ze werden daags daarna bedreigd uit salafistische hoek. De commissie beschrijft hoe salafisten hun ware intenties misschien niet laten zien, maar dat achter gesloten deuren een agenda heerst van omverwerping van onze vrijheid. Niet alleen in moskeeën, maar ook op weekendscholen en internet. Een opstap van politiek salafisme, waarbij alleen ideeën worden verkondigd, naar het jihadistische salafisme van schadelijke acties, ligt volgens de AIVD op de loer. Van een andere aard, maar net zo zorgelijk, is de stevige beïnvloeding door het regime van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan via bijna 150 Nederlandse moskeeën die worden gefinancierd vanuit Ankara. Minister Koolmees pleit voor ‘gelaagdheid in de discussie' Het rapport barst van de zorgwekkende voorbeelden. De Tweede Kamer roept al jaren om meer wet- en regelgeving, maar het rapport dreigt opnieuw niet tot een doorbraak te leiden. Dit weekend schreef minister van Sociale Zaken Wouter Koolmees (D66) in de krant liever onder de radar te willen blijven in het integratiedebat en pleitte hij voor ‘gelaagdheid in de discussie'. Om buitenlandse beïnvloeding het hoofd te bieden, richtte hij een Taskforce op die bij problematisch gedrag bestuurlijke partijen bij elkaar kan brengen. Lees ook het ingezonden opiniestuk dat Bente Becker schreef na de islamitische terreuraanslagen in Frankrijk: Wat voor samenleving willen we zijn? Een nobel streven. Maar een eigen wettelijke bevoegdheid om tot actie over te gaan heeft deze taskforce niet. Op internet en weekendscholen, de terreinen waarover de AIVD zich het meest zorgen maakt, is de Taskforce niet actief. En erger nog: concrete wetgeving ontbreekt überhaupt om hier als overheid te kunnen ingrijpen, tenzij extremistische of terroristische motieven kunnen worden aangetoond. Maar het inperken van vrijheid begint al veel eerder in een wereld die niet (of nog niet) aan terreurdreiging te linken is. Financiering uit onvrije landen aan banden leggen, is nodig en mogelijk We moeten dus meer gaan doen. Een hoopgevende stap is dat het kabinet moskeeën wil gaan verplichten in elk geval transparant te zijn over buitenlandse giften. Maar op de vraag of moskeefinanciering uit onvrije landen vervolgens ook aan banden zal worden gelegd, is het voorlopige antwoord nee, terwijl dit mogelijk en zeer nodig is. Het risico is dat de overheid op deze manier ruimte blijft bieden aan kwaadwillenden om hun gif te kunnen verspreiden. Lees ook de column van Gerry van der List: Nederland kan slecht omgaan met extremisme Daarom vraagt de VVD het kabinet dringend om met meer te komen dan taskforces en weerbaarheidsagenda's. Kom met serieuze wet- en regelgeving om schadelijke organisaties en financiering uit onvrije landen te kunnen aanpakken, haatimams te stoppen en toezicht te gaan houden op informeel onderwijs en internet. Zorg dat je kunt bepalen wat een onvrij land is en wanneer extra toezicht dus op zijn plaats is. Desnoods komen we zelf met initiatiefwetgeving. We moeten vrijheid bieden aan iedereen die hieraan een positieve bijdrage wil leveren. Maar ook harde beperkingen gaan opleggen aan hen die onze vrije manier van leven omver willen werpen. The post Stop onvrije invloeden in Nederland appeared first on EWmagazine.nl.
do, 14 jan, 2021
Source: EW Magazine
We zien Amerika afglijden van Shining City on the Hill naar een op hol geslagen land waar mensen in een vikingbuffelkostuum het Capitool binnendringen. Het is de democratische paradox waarbij de proleet droomt van het klatergoud van de nieuwe rijken, schrijft Constanteyn Roelofs. Constanteyn Roelofs Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Ze zeggen wel dat je nooit profeet in eigen land kan worden en dat de ware erkenning voor de profetische gaven pas altijd ná de dood volgt. In het geval van H.L. Mencken klopt daar niets van. Bij leven was Henry Louis al de meest gevreesde columnist van de Verenigde Staten en het orakel van Baltimore was in de jaren twintig van de vorige eeuw een superster in de media. Met zijn scherpe pennetje maakte hij gehakt van de Amerikaanse droom, de God van In God We Trust, de hooggestemde idealen en de Manifest Destiny van het Amerikaanse experiment en de krabbelaars en sjacheraars die voor politici moesten doorgaan indertijd – tot groot genoegen van een omvangrijk lezerspubliek. Dat maakt zijn profetische gaven er echter niet minder om. De democratische paradox Nu we Amerika zien afglijden van Shining City on the Hill naar een op hol geslagen land waar mensen in een vikingbuffelkostuum het Capitool binnendringen is het leuk om eens te kijken of de ondergang al voorspeld was in de geschriften van profeten als Mencken. Het leuke van profetieën is dat je er altijd wel wat in kunt lezen dat toevallig aansluit bij het punt dat je wilt maken en in dit geval is het niet anders. Lees ook: De kroeg als toevluchtsoord voor een goed gemoed Neem nu het stukje ‘A Glance Ahead', verschenen in jaar 1926. In deze column omschrijft Mencken de democratie als een ‘self limiting disease' die de paradox met zich draagt dat de democratie weliswaar is ontstaan om de mens te bevrijden van de aristocraten en de oligarchen, maar dat het altijd weer een nieuwe elite oplevert van beroepspolitici en plutocraten – en een volk van heikneuters dat dan weer opkijkt naar deze ‘grand goblins'. Proleet droomt van klatergoud Immers, het klatergoud van de nieuwe rijken is waar de proleet van droomt. Met het cynisme van de snobberige reactionair beschrijft Mencken vervolgens dat het grote probleem is dat deze nieuwe rijken niet het zelfvertrouwen hebben van de echte oude adel en zich daarom dus voortdurend bedreigd voelen in hun positie, waardoor ze nogal overgevoelig reageren op iedere halve man en een paardenkop die zich met een revolutie tegen de democratie bezighouden. Deze ‘revolutionairen' zijn volgens Mencken altijd schoolmeestertjes en krantenmannetjes, kortom, mensen die voortdurend bang moeten zijn om hun baan te verliezen en zo hun gezin niet meer kunnen onderhouden, waardoor ze nooit echt praktisch de macht kunnen uitdagen, maar altijd blijven hangen in utopische fantasieën. Lees ook: Trump kan maar beter direct vertrekken en nooit terugkeren Miljardairsoorlog Het is verleidelijk om in de miljardairsoorlog tussen Donald Trump, rechtse Media Moguls en de rijke donoren van de Republikeinse partij versus Mark Zuckerberg, Jeff Bezos en andere, Democrats-stemmende miljardairs aan de hand van Mencken te lezen, om nog maar te zwijgen van de myriade aan nieuwe Utopieën, variërend van een wereld zonder grenzen tot een basisinkomen en een regering gebaseerd op het zwarte ideaal van Ubuntu. Het is bovenal geruststellend om te lezen dat de huidige strubbelingen in de Amerikaanse democratie misschien helemaal geen unieke gebeurtenis zijn van deze tijd, maar een ingebakken element zijn van het systeem. Dat laatste nodigt uit tot een aristocratisch terzijde schuiven van de hysterie. The post De Shining City on the Hill glijdt af appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 13 jan, 2021
Source: EW Magazine
Winkelstraat
De verlenging van de lockdown kan volgens onderzoek op steun rekenen van een groot deel van de Nederlanders. Het draagvlak is vooral groot onder ‘baanzekeren', die in loondienst zijn en dus worden doorbetaald. Zij zouden meer solidariteit moeten tonen met ondernemers voor wie dit niet geldt, schrijft retailonderzoeker Hans van Tellingen in een ingezonden opiniestuk. Een grote meerderheid van de Nederlanders – 65 procent – vindt het een goed plan als de huidige lockdown met twee weken wordt verlengd. Dat bleek vrijdag 8 januari uit onderzoek van EenVandaag onder 25.210 mensen. Geen wonder dat het kabinet zich gesterkt voelt om de huidige lockdown te verlengen. En, nog erger, misschien wel strenger te make. Want de lockdown wordt zelfs met drie weken verlengd. En een avondklok is binnenkort een serieuze optie. Hans van Tellingen (1966) is geograaf, regioloog en directeur/eigenaar van winkelcentrum-onderzoeker Strabo bv. Hij is hoofdauteur van Waarom Stenen Winkels Winnen. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Het is een ramp. Want niet alleen de ondernemers gaan het schip in. Maar ook hun personeel komt op straat te staan. Om over gemiste belastinginkomsten van de overheid nog maar te zwijgen. Met alle nadelige gevolgen van dien. Want de overheid, en dus de maatschappij, leeft van die belastinginkomsten. En zonder deze gaat de hele maatschappij failliet. En is er ook geen geld meer voor de gezondheidszorg. En gaan er dus nog meer mensen dood. Zijn eigenlijk de meeste mensen niet voor versoepeling? Zoals u weet, ben ik marktonderzoeker, gespecialiseerd in de retail. Ik onderzoek met ons bedrijf consumentengedrag in winkelgebieden, uitgaansgebieden én op evenementen en toeristische bestemmingen. Zeg maar de ‘hoek waar de klappen vallen' het afgelopen jaar. Maar los daarvan, met deze achtergrond kan ik data duiden. En kan ik een stapje verder gaan dan klakkeloos een uitkomst accepteren. Want in hoeverre is de vraagstelling toch niet (per ongeluk) een tikkeltje suggestief? En in hoeverre zijn de uitkomsten sowieso niet gekleurd, daar er geen vervolgvraag is gesteld? De meeste mensen zijn namelijk GEEN ondernemer. Het loon van de meeste bedrijfsmedewerkers wordt gewoon doorbetaald. En er werken ook veel mensen voor de (semi-)overheid. Dit zijn dus ambtenaren of ‘semi-ambtenaren'. Als aan deze mensen de vraag wordt gesteld of zij voor een verlenging van de lockdown zouden zijn als zij daarmee hun baan en hun levenswerk – want dat is wat een onderneming vaak is voor een ondernemer – verliezen, zal de uitkomst heel anders zijn. In zo'n geval ben ik ervan overtuigd dat een grote meerderheid juist voor opheffing van de lockdown zal zijn. Of in elk geval voor een grote versoepeling van de huidige draconische maatregelen. Is COVID een ondernemersrisico? Ik hoor van veel mensen dat zij vinden dat COVID een ondernemersrisico is. Dat zijn ook vaak de mensen die denken dat ondernemers stinkend rijk zijn en in patserige auto's rijden. Nou zijn dat soort ondernemers er wel. Maar dat betreft maar een zeer beperkt percentage. Meer dan 95 procent van de ondernemers moet keihard werken om het hoofd boven water te houden. Waarbij het behalen van winst niet zozeer een middel tot verrijking is, maar meestal slechts een middel om te overleven. Als de overheid dus een verbod uitvaardigt om überhaupt te ondernemen (in bijvoorbeeld de winkel-, horeca- en evenementenbranche én de culturele en de toeristische branche), is dat dus geen ondernemersrisico. Per definitie niet. Wees solidair met de ondernemers en lever een gedeelte van het loon in Eenieder, en dat geldt voor alle ‘baanzekeren' (inclusief politici), die beweert dat COVID een ondernemersrisico is, nodig ik dan ook uit om een gedeelte van zijn loon over te maken aan de ondernemer. Ik schreef er in EW al eerder over. Een lockdown is in feite een verbod om te ondernemen Want iedere ondernemer ‘snapt' dat er tijden zijn van economische laagconjunctuur, zoals bijvoorbeeld in de jaren 2008 tot en met 2013. En iedere goede ondernemer snapt ook dat hij of zij zich moet blijven vernieuwen om te kunnen overleven. Maar een lockdown is niet in te calculeren. Een lockdown is een door de overheid uitgevaardigde draconische maatregel die ondernemers het ondernemen belet. Zodat zij uiteindelijk de ondernemers failliet laat gaan. Lees ook deze ingezonden opinie van Hans van Tellingen terug: Leveren politici ook loon in, net als horecaondernemers? Want al die steunmaatregelen helpen wel een beetje. Maar ze zijn in geen enkel opzicht voldoende om te overleven en om het bedrijf voort te zetten. De steun die wél wordt geleverd, betreft het deels meebetalen aan de lonen van de medewerkers. Dat is fijn. Dank daarvoor. En ook een gedeelte van de vaste lasten, zoals huur en energie wordt betaald. Maar de ondernemers krijgen zelf vrijwel of helemaal niets aan compensatie. Ik ken ondernemers die al tien maanden zonder loon zitten. En ook mijn zakenpartner en ik hebben maandenlang geen loon ontvangen. Een ondernemer heeft gewoon omzet nodig om te overleven. Zonder omzet is het echt einde oefening. En een ondernemer heeft ook voorraden ingekocht, zoals kledingwinkeliers laatst weer met de wintercollectie. Deze wordt grotendeels niet meer verkocht. Dus de winkelier heeft wél de uitgaven, maar niet de inkomsten. Zo'n ondernemer valt uiteindelijk om. Ik pleit er dan ook voor dat ondernemers niet alleen een forse vergoeding krijgen voor de voorraad, maar ook voor de omzet. Én een vergoeding voor misgelopen loon of managementfee. Het kan niet anders – als je tenminste wil dat de (goede) ondernemers overleven. En dus doorgaan met die onderneming. Om nog maar te zwijgen van de spooksteden die overblijven zonder winkels, horeca en culturele voorzieningen? Dat willen we toch niet? Nu is het de vraag of lockdowns überhaupt werken. Dat blijkt onder meer uit deze 29 studies, maar ook uit deze drie studies van onder meer The Lancet. Ook zelf schreef ik over dit onderwerp. Maar deze discussie ga ik hier niet aan. Maar wél die van hoe wij de pijn voor de getroffen (MKB-)ondernemers en hun miljoenen medewerkers eerlijker kunnen verdelen. Ook ‘baanzekeren raken uiteindelijk hun baan kwijt Maar wat is dat toch bij mensen die denken ‘baanzeker' te zijn en dus voor een verlenging (en soms een verstrenging) van de lockdown zijn? Denken zij echt dat zij baanzeker zijn als miljoenen ondernemers en zzp'ers failliet zijn en geen belastinginkomsten meer kunnen genereren? ‘Ondernemers stuk' betekent ook het faillissement van de overheid en een lege schatkist. Een complete ontmanteling van mens, maatschappij, samenleving en overheidsfinanciën zal volgen. Met een failliete gezondheidszorg, méér overlijdens én ontslag van vele mensen. Dus die baan is helemaal niet zo zeker. Ik vind dat de ‘baanzekeren' zich dit op zijn minst eens ter harte zouden kunnen nemen. Misschien dat er dan ook minder sprake zal zijn van ‘het belachelijk maken van mensen' die gegronde en rationele kritiek op de overdreven coronamaatregelen op terechte wijze uiten. Want de maatschappij gaat op deze manier kapot. Te beginnen bij de mensen die het fundament van de maatschappij vormen, de mkb-ondernemers. En daarna volgen de ‘baanzekeren vanzelf'. Want ook hun baan gaat er uiteindelijk aan. Ik schreef er in De Ondernemer al over en ik sprak het uit bij EenVandaag. Ambulante handel is wél toegestaan. Dat wordt blijkbaar wel als coronaproof beschouwd. Een kraampje voor de deur van de winkel (of op een plein in de buurt) moet dan ook mogelijk zijn. Een plek waar je – op een afgesproken tijdstip zodat er gegarandeerd geen grote drukte ontstaat – de bestelde producten ophaalt. En die producten kun je dan van tevoren online (of anders telefonisch) bestellen. Dit is win-win. Er resulteert geen drukte. En de winkelier kan toch omzet creëren. Het wordt ook wel click and collect genoemd. Of anders BOPIS, Buy Online Pick Up In Store. In EW schreef ik er al eerder over. Lees ook: Hoe de coronacrisis ons winkelgedrag heeft veranderd Webshops en thuisbezorging Want webshops kunnen op dit moment de bestellingen niet aan. Het is één grote logistieke chaos. Daarbij leiden de meeste webshops, ja ook in COVID-jaar 2020, verlies. Zij betalen dus ook geen winst-/vennootschapsbelasting. En dus verdwijnt de omzet van onze lokale winkeliers naar de webshops. En daar profiteert onze schatkist ook niet van. En al helemaal niet als de omzet wegvloeit naar Amazon-achtigen en het Chinese Alibaba. Het zou de webshops dus sieren als zij met een solidariteitstaks hun extra omzet afstaan aan de fysieke, lokale winkeliers. Want het coronabeleid introduceert ongewenste winnaars die de omzet van de lokale winkeliers in feite afnemen. Koop een nieuwe outfit en spendeer in de horeca en aan evenementen In de retail hebben de branches, mode, schoenen, sport en reizen het moeilijk. Koop daarom een nieuwe outfit is de boodschap (zodra dit wordt toegestaan). Koop daarom ook een prachtig paar schoenen. Vervang uw hockeystick. Of een ander sportitem. Het liefst bij uw lokale winkelier. En ga, zodra het weer kan, uit eten en de kroeg in. Dat is ook goed voor uw humeur en uw vriendschappen en uw (liefdes)relatie. En als er in de lente weer evenementen zijn? Boek een ticket. Vier feest. Vier het leven. Vier uw bestaan. Ik kan niet anders. En ik doe ook niet anders. Volgt u mij in dit streven? The post Laat ‘baanzekeren' deel van hun loon overmaken aan ondernemers appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 13 jan, 2021
Source: EW Magazine
Zelfs zonder publiek was Ajax-PSV (2-2) een echte Clásico. Het intense duel zou in geen enkele liga misstaan, schrijft Hugo Camps in zijn terugblik op het sportweekeinde. Op 1 maart 2020 speelden Ajax en AZ de laatste topper. Deze zondag kwam PSV op bezoek in de Johan Cruijff Arena. Het was meteen een andere zondag, met het gevoel van spionnenweer: donder, bliksem, regen en zon tegelijk. Al bleef het stadion leeg, er ontstond verbinding met de wedstrijd die het niet aan spektakel ontbrak. Hugo Campsschrijft wekelijks een sportcolumn voor weekblad EW. Camps (Molenstede, 1943) schrijft voor EW sinds 1986 en maakte in die hoedanigheid vele markante interviews met topsporters. Er is iets vreemds aan de hand met PSV. Na periodieke dominantie en meerdere landstitels heeft de Eindhovense club het nog steeds moeilijk om het cachet Clásico te veroveren. Voor Ajax-Feyenoord is dat vanzelfsprekend, maar PSV transcendeert niet naar Spaans spektakel. Alle internationale successen ten spijt, blijft het een club van het Brabantse land. Half zo werelds als Ajax. Toen de navelstreng met Philips nog niet was doorgeknipt, ademde het de allure van een multinational. Maar de laatste jaren is Philips zelfs van het shirt verdwenen. Directeur Harry van Raaij heeft tot het einde van zijn leven de budgettaire orthodoxie van PSV streng bewaakt. In de winterstop 22 miljoen uitgeven voor een speler, zoals Ajax deed voor spits Sébastien Haller, kwam niet in zijn gedachten op. Harry was opgegroeid met spek en eieren. Ajax-PSV: een vermakelijke botsing van stijlen De twee doelpunten van PSV waren juweeltjes uitgevoerd in een razend tempo, en feilloos binnengeschoten door Israëliër Eran Zahavi. Het hakballetje van Malen was van een ongekende schoonheid. Het was een hoofdstedelijk moment. Het hele elftal is gebouwd op aanvals­lust. Het is de hand van de Duitse trainer Roger Schmidt die een nieuwe stijl heeft geïntroduceerd. Ajax-PSV was een botsing van stijlen, maar wel vermakelijk. Lees verder onder de video Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Na de topper in de Johan Cruijff Arena kan niemand nog zeggen dat het Nederlandse voetbal saai is. De wedstrijd Ajax-PSV was gekruid met exotische prikkels. Hij kon zo in een buitenlandse liga zijn gespeeld. De grote jongens stonden er een voor een. Tadic, Tagliafico, Blind, Antony. Bij PSV maakten Ibrahim Sangaré, Donyell Malen en Philipp Max indruk. De trainers Ten Hag en Schmidt speelden alvast geen laf voetbal. Voor het eerst sinds lang was een topper nog een echte topper. Het blijft zonde dat het publiek er in het stadion niet van kon genieten. De thuiskijkers beleefden wel een aangename namiddag. De kraker was zelfs een statement. De eredivisie is geen uitgemolken uier ter lering van schoolkinderen. Er kwam in Amsterdam veel melk en honing los. Misschien verdient de KNVB voor één keer een pluim. Het programma wordt voortgezet en er is spanning in de lucht, zowel bij de top als in de onderste regionen. Dit coronaseizoen heeft zich langzaam losgewoeld uit lethargie en lamlendigheid. Er wordt op de Nederlandse velden met passie gevoetbald. En het is geen chaos. Sebastièn Haller lijkt voor Ajax schot in de roos In de winterstop wordt met spanning uitgekeken naar nieuwe gezichten. Meestal zijn het paniekaankopen en verschijnen jongens in beeld die wat mankeren in het hoofd of anderszins. Veel kanjers worden in een tussenseizoen niet getransfereerd. Sébastien Haller lijkt voor Ajax wel een schot in de roos. Het was niet perfect wat de spits liet zien, maar hij viel niet uit de toon en scoorde in buitenspel. Haller heeft de Nederlandse competitie eerder kunnen doorgronden als speler van Utrecht. Hij heeft de persoonlijke ontferming van trainer Erik ten Hag. Hij was te duur, maar het ziet er niet naar uit dat Ajax een miskleun heeft binnengehaald. Lees de column die Hugo Camps schreef aan het begin van de coronacrisis: Sporten in een tijd van lege stadions Feyenoord heeft ook een nieuwe spits: de Argentijn Lucas Pratto. Gehuurd van River Plate. Hij kreeg al na drie groepstrainingen een basisplaats van Dick Advocaat. Hij heeft de vuurproef goed doorstaan zonder echt op te vallen. Hij had het minste balbezit na de rust, maar zag de juiste looplijnen en opereerde als een tank in het veld. Hij kan een balletje vasthouden en zo'n speler had Feyenoord nodig. Zijn effect zal vooral bestaan uit concurrentie. Dick Advocaat kreeg er zowaar een goed humeur van. Deze keer stond hij met een brede lach in de dug-out en het ontploffingsgevaar was geneutraliseerd. Dat hij ook nog van Sparta won, maakte hem bij vlagen krols. Dickie pelt af naar het einde en naar zichzelf. The post Na échte topper Ajax-PSV kan niemand zeggen dat Nederlands voetbal saai is appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 11 jan, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan PvdA-voorman Lodewijk Asscher: uw brief aan de leden leidt terecht tot nieuw tumult. Verscheuren en opstappen is beter. Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. Opnieuw eisen PvdA-leden uw vertrek in de nasleep van de toeslagenaffaire. U was als minister van Sociale Zaken immers verantwoordelijk voor het falende beleid van de Belastingdienst, waardoor tienduizenden Nederlanders in de problemen kwamen. Initiatiefnemer en partijlid Francisca Drijver uit Krimpen aan den IJssel verwoordde de onvrede scherp: ‘Wat er in deze zaak is gebeurd, staat haaks op het principe van de sociaaldemocratie dat de overheid een schild voor burgers moet zijn. Duizenden mensen zijn in de ellende gestort, levens zijn geruïneerd en er zijn zelfs doden gevallen. En hij was daar medeverantwoordelijk voor als vicepremier en minister van sociale zaken.' ‘Hij', dat bent u. Het kabinet bezint zich inmiddels opvallend lang over de consequenties van het vernietigende rapport over de affaire voor de zittende bewindslieden. U moet hebben gedacht: dan ik eerst maar. U uitte excuses (‘schaamte‘) tijdens de verhoren door de parlementaire ondervragingscommissie Kinderopvangtoeslag en excuses (‘pijnlijk‘) na afloop. Afgelopen week, na een eerdere uitbarsting van onvrede in de PvdA over uw aanblijven, kwam er dan een brief aan de leden. Alweer met excuses. Maar ook met een besluit: dat u ondanks alles lijsttrekker wilt blijven. Een verrassing voor vriend en vijand, want uw naam plakt direct aan de toeslagenpuinhoop. Lees in EW van deze week over de toeslagenaffaire en parlementaire onderzoeken: Het draait in zo'n brief uiteraard om de precieze woorden. Wat schreef u? ‘Deze affaire staat zo haaks op wat voor mij de drijfveer is om in de politiek actief te zijn. Namelijk zorgen voor een samenleving waarin we eerlijk en fatsoenlijk met elkaar omgaan. En waar ieder mens veilig zichzelf kan zijn. Daarom wil ik vooropgaan in de strijd voor een nieuwe verzorgingsstaat.' Dat is welbeschouwd een bizarre tekst. Want uw ‘drijfveer om politiek actief te zijn' léidde juist tot dat ministerschap. Tot de belangrijkste, invloedrijkste positie die je als politicus maar kunt hebben om beleid te vormen en uit te voeren. U wilde destijds juist het ministerschap van Sociale Zaken – dáár kunnen zwakkere broeders en zusters worden geholpen door de Staat. Dat de affaire daar ‘haaks op staat' valt u toe te rekenen, constateerden de onderzoekscommissie en mevrouw Drijver terecht. En dan die woorden ‘eerlijk', ‘fatsoenlijk' en ‘veilig'. Die woorden moeten de slachtoffers van uw beleid als mokerslagen in de oren klinken: het ontbrak precies aan die drie essentiële waarden in het toeslagendossier. Logisch dat nogal wat PvdA-leden dit holle frasen vinden. Het partijcongres gaat volgende week stemmen over uw aanblijven. Geen fraai gezicht. Genoeg aanleiding om uw brief te verscheuren en er alsnog het bijltje bij neer te gooien. Als uw eigen achterban het al niet ziet zitten dat u blijft plakken, wat zouden uw opponenten daar de komende campagneweken dan niet luidkeels van gaan vinden? The post Geachte Lodewijk Asscher, verscheur uw brief en treedt terug appeared first on EWmagazine.nl.
za, 09 jan, 2021
Source: EW Magazine
Free Web Hosting