Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
Zoals de jonge Elizabeth leert in Constanteyn Roelofs' favoriete serie The Crown, is het de taak van de met magie omgeven monarchie identitair leven in de natie te blazen. Zeker nu ministers en bureaucraten schutteren met impopulaire maatregelen als een lockdown, had het de Oranjes gesierd om het volk een hart onder de riem te steken in plaats van de wijk naar Griekenland te nemen. Meegaande met de neurotische identitaire trend van het openlijk te koop lopen met allerlei voorkeuren en geaardheden zal ik het maar gewoon bekennen: ik ben Anglofiel. Geef mij tweed, tuttige terriërs en smakeloze fish met slappe chips en ik ben een gelukkig man. Het is dan ook dolle pret dat er deze maand – nu het weer zich zo goed leent voor Netflixavonden op de bank en de pub toch dicht is – een nieuw seizoen van The Crown uitkomt. De serie over het wel en wee van Queen Elizabeth II is één groot feest van corgi's en Land Rovers en ik ben vanzelfsprekend groot fan. Het was weer dolle boel toen onze royals vakantie moesten afbreken Constanteyn Roelofs Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Ik vraag me af of de familie Von Amsberg trouwens ook gezellig met z'n allen op de bank kruipt om de serie te kijken. Ze kijken misschien wel naar de serie op de manier waarop paleontologen naar Jurassic Park kijken, of dokters naar E.R. Ze zullen vast een boel herkennen. De machteloosheid van de constitutionele rol bijvoorbeeld. Mogelijk zullen ze de veelvuldig in beeld gebrachte sensatielust van de pers met dezelfde verzuchting dragen als Elizabeth en prince Philip – het was immers weer dolle boel afgelopen week toen onze royals hun vakantie na negatieve publiciteit moesten afbreken. In het onwaarschijnlijke geval dat er ooit een serie gemaakt wordt over het leven van Willem-Alexander dan zou ik als screenwriter zéker het voorval als aflevering opnemen. Het komisch potentieel van de zaak is immers hoog en het politieke geblunder geeft mooi ruimte voor de strijd binnen de driehoek van ego, kroon en politiek – exact het recept waar de showrunners van The Crown ons keer op keer mee verwennen. Lees ook dit commentaar van Arendo Joustra: Niet door buitenaf, maar door eigen toedoen implodeert monarchie Er zit ook een wijze les in die ook in de serie zit over de symbolische functie van de Kroon, die we ook terugzien in The Crown. Op een zeker moment wordt de jonge Liz door het schoolhoofd van Eton de theorie van Walter Bagehot bijgebracht dat de Engelse regering verdeeld is in het efficiënte deel (de ministers en de bureaucratie die het Empire draaiend houden) en het verwaardigde deel – de in de Kroon berustende magie om identitair leven in de natie te blazen. De truc van de vorst is natuurlijk om alle rituelen zo te doen, alle lintjes op dusdanige manier door te knippen en alle topsporters en eminente zakenlieden op de correcte wijze te ridderen, dat het Volk nog het idee heeft dat de zegen van God door de kroon op de dankbare natie rust. De Kroon had even kunnen compenseren voor geschutter kabinet Terwijl het efficiënte deel van onze natie staat te schutteren met onduidelijke en impopulaire lockdowns en ironisch genoeg het afgeslankte zorgstelsel door z'n efficiëntie ineens vastloopt bij zo'n crisis, had het verwaardigde deel van de kroon juist even kunnen compenseren. Gewoon, eventjes wat hoop en verbinding scheppen met die wonderlijke hermelijnenmagie. Stel, we hadden beelden gehad van de prinsesjes die oranje mondkapjes voor kwetsbare weduwen naaien, de vorstin die elleboogboksen uitdeelt aan moe maar strijdbaar zorgpersoneel, prins Pils die nog een laatste biertje tapt voor de kroeg een maand sluit… De wijk nemen naar Griekenland terwijl de rest van het land z'n vakantie heeft moeten afzeggen was vanuit Bagehotiaans perspectief een vorst onwaardige beslissing en een beetje dom. The post Willem-Alexander en Máxima moeten lessen uit The Crown ter harte nemen appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 21 okt, 2020
Source: EW Magazine
Koning Willem-Alexander kwam van een koude kermis thuis nadat hij zijn vakantie in Griekenland wegens grote volkswoede moest afbreken. Met de wijze raad van prinses Beatrix aan haar zoon kunnen zulke flaters in de toekomst worden voorkomen, denkt Philip van Tijn. Hij schreef namens haar onderstaande brief. Lieve Alex, Fijn dat jullie weer terug zijn! Dan kan ik met de meisjes in de herfstvakantie iets leuks afspreken. Ik zie ze toch minder dan mij lief is; de afstand tussen onze huizen lijkt wel net zo groot als toen die ‘paleizen' werden gebouwd. En natuurlijk hebben de meisjes wel wat anders te doen dan naar hun oma te gaan in dat saaie Lage Vuursche! En jullie programma is ook behoorlijk vol, heb ik begrepen. Vanuit de verte sla ik gade hoe jullie kriskras door het land interesse tonen in mensen, moed inspreken en ondersteunen in deze afschuwelijke coronatijd. Des te meer jammer natuurlijk dat dat ene reisje naar Griekenland al die betrokkenheid, al die inspanningen teniet lijkt te hebben gedaan! Philip van TijnPhilip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. Alex, je weet het: ik heb je bij onze Troonswisseling beloofd mij na mijn abdicatie zo min mogelijk met jouw leven als Staatshoofd en met staatszaken bezig te houden. En ook niet jou alle verbeterpunten aan te geven – dat had ik tenslotte al die jaren al gedaan. Ik heb mij daaraan ook bijna altijd gehouden, hoeveel moeite het mij soms ook kostte. Ik had natuurlijk het voorbeeld van oma, met wie iedereen mij in de eerste jaren na 1980 vergeleek: zij de gewone vrouw, de spreekwoordelijke arm-om-de-schouder-legger, sigaretje roken en glaasje drinken in het openbaar, twee sigaretjes, twee glaasjes, met afkeer van alles wat protocol heette. Ja, daarmee werd ik vergeleken, ik die de waardigheid van het koningschap probeerde te herstellen, ik die met Majesteit aangesproken wenste te worden. Maar ja, omdat oma was wie ze was en ik ben wie ik ben, werd ik vooral in de eerste jaren van mijn koningschap beoordeeld als een ijskonijn. Ja, natuurlijk niet door diegenen die mij kenden, die wisten wel beter, die wisten hoe betrokken ik kan zijn en meestal ook ben (ik haat dat afschuwelijke begrip ‘empathisch'!) – en als ik dat niet was, werd ik wel door je vader bij de les gehouden! Maar ik denk aan Wouter Gortzak, destijds een vooraanstaand PvdA'er uit een communistisch milieu, die in een van zijn eerste stukken als hoofdredacteur van Het Parool schreef ‘Juliana blijft onze koningin.' Ik was toen notabene al een paar maanden Staatshoofd! Maar nu even ter zake – mama wordt oud en wat breedvoerig, het is niet anders. Jij hebt je in een wespennest gestoken waarvoor ik je zo graag had willen behoeden. Ik ga je nu niet de les lezen: wie zonder zonde is, werpe de eerste steen Lees ook dit commentaar van Arendo Joustra: Niet door buitenaf, maar door eigen toedoen implodeert monarchie Denk nu niet dat ik je de les ga lezen! Verre van dat, al was het maar omdat wij van onze huisvrienden Carel en Nico ter Linden – die jou en je broertjes en ook familie hebben gedoopt – hebben geleerd dat alleen wie zonder zonden is, de eerste steen mag werpen. En wie van de oudere onderdanen herinnert zich niet dat ik na een Middellandse Zee-cruise waarbij uitsluitend koninklijk bloed aanwezig was tegen de pers zei dat het zo héérlijk was ‘among my own people' te zijn? Een jeugdzonde op mijn achttiende, zoals jij bij dat Persmoment riep ‘Oprotten allemaal!' Je was toen zeven, geloof ik. Maar jij bent beter op je taak voorbereid dan ik destijds. En je bent daarin ook gegroeid, zelfs al vóór de Troonswisseling. En daarna nog in sterkere mate. Je bent heel knap afgekomen van dat Prins Pils, je hebt een zekere koninklijke waardigheid weten te combineren met openheid en toegankelijkheid. Daarbij gesteund door een toegewijde Máxima, die ik – zoals je weet – vanaf het eerste moment als jouw keuze toejuichte. Juist om die reden. Ondanks haar geldingsdrang heb jij je toch een eigenstandige plek als Koning weten te veroveren. Professor Wesseling, die je tot je doctoraal heeft begeleid, zei in een onberaden moment (hoewel ik denk dat die ouwe deugniet donders goed wist wat-ie zei!) dat je intelligent bent, maar absoluut geen intellectueel. Maar dat hoeft een koning ook helemaal niet te zijn! Jij hebt sociale intelligentie, dat blijkt uit alles, uit elk optreden, en je bent een Verbinder. En jij hebt de goodwill die ik zeker in de eerste jaren niet had. Hoe heeft dit zo kunnen misgaan? Hoe heeft dat nu zo kunnen misgaan? Het is niet de eerste keer. De media hebben de afgelopen dagen alles wat in de afgelopen jaren op het randje was (van je poging om Videla goed te praten tot de villa in Mozambique, waarvoor papa je had gewaarschuwd) nog eens doorgespit. ‘Near misses' noemen onze Angelsaksische vrienden dat, en dat is wel een juiste benaming. Sobibor begon in het Vondelpark De toespraak van koning Willem-Alexander op 4 mei 2020 op een uitgestorven Dam in Amsterdam, maakte diepe indruk en kreeg ­enthousiaste reacties. Deze speech is samen met dertien andere opvallende redevoeringen van de Koning in deze bundel bijeengebracht. De titel komt uit zijn rede tijdens de ­Nationale Dodenherdenking. Sobibor begon in het Vondelpark kost € 17,99 en is verkrijgbaar via shop.ewmagazine.nl Het is elke keer maar net goed afgelopen en ik ben bang dat je je daardoor een beetje hebt laten verblinden. ‘Geholpen' door je vrouw, die ook wel eens even zichzelf wilde zijn en je dochters, die in deze zware periode veel voor hun kiezen hebben gekregen. Lieve Alex, wij, wij Oranjes, hebben nu eenmaal een lotsbestemming in het leven. Die bestemming accepteren we en volgen we – of niet, maar niet half. Je bent nu een paar keer gered door een premier, eerst Wim Kok en een paar keer Mark Rutte, zoals je grootvader is gered door Den Uyl. Maar dat kan ook fout gaan – denk aan de botte manier waarop die Balkenende het jonge geluk van Friso en Mabel frustreerde! Maar meneer Rutte heeft ook niet het eeuwige leven. En het geluksengeltje kan niet altijd op je schouder blijven. Ik zie met lede ogen aan dat wat jij (in mijn voetspoor) hebt opgebouwd, in een handomdraai teloor kan gaan. Alex, eerst denken, dan doen! Ik vind het flauw van mezelf, maar ik kan niet anders dan herhalen waarmee ik je jarenlang heb opgevoed: Alex, eerst denken, dan doen! Je als altijd liefhebbende mama. Philip van Tijn The post Van Beatrix aan Willem-Alexander: brief aan mijn zoon appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 21 okt, 2020
Source: EW Magazine
Arabist Leo Kwarten leerde de Syrische sjeik Omar Bakri Mohammed (OBM) kennen, die aan de basis stond van de duivelse jihadideologie van de IS-‘Beatles'. De volgevreten Syriër – naast terreur was eten zijn grootste hobby – heeft een grote mond, maar maakt zelf nooit vuile handen. Hoe zou het zijn met sjeik Omar? Ik maak me een beetje zorgen over hem, hoewel ik me afvraag of dat normaal is. In 2015 is hij in Libanon veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf met dwangarbeid. Sindsdien teert hij weg in een cel. De omstandigheden zijn er niet optimaal. Bewakers onthouden hem zijn medicatie. De cellen zijn overbevolkt. Er is geweld. Het aantal coronabesmettingen is er zo groot dat wanhopige gedetineerden al diverse uitbraakpogingen hebben gedaan. Sjeik OBM aan de basis van de duivelse jihadideologie van de ‘IS-Beatles' Leo Kwarten Leo Kwarten is arabist en antropoloog. Als zelfstandig gevestigd adviseur werkt hij voor bedrijven die opereren in het Midden-Oosten. Daarnaast publiceert hij over politiek en religie in de regio. Ik moest aan sjeik Omar denken toen Irak onlangs twee leden van een IS-terreurcel uitleverde aan de Verenigde Staten. Deze cel staat bekend als de ‘Beatles', vanwege hun Britse accent. Het gaat om Alexanda Kotey en El Shafee Elsheikh. Ze worden beschuldigd van het ontvoeren, afpersen en onthoofden van gijzelaars. Een van hen was de Amerikaanse journalist James Foley. ‘Ringo' had zelfs foto's van afgehakte hoofden naar zijn familie in het Verenigd Koninkrijk gestuurd. Sjeik Omar Bakri Mohammed, alias OBM (62), is de prediker die ‘George' en ‘Ringo' de duivelse jihadideologie heeft ingeblazen. Dat gebeurde niet in het Midden-Oosten, maar in Londen waar OBM sinds 1986 woonde, genietend van een A-status en een uitkering van de Britse staat. Als dank verklaarde hij dat premier John Major een ‘legitiem doelwit' was in de jihad. De aanslagplegers van 9/11 noemde hij ‘de voortreffelijke negentien'. Hij riep homo's op om zich van de Big Ben te storten. Flauwekul natuurlijk, dacht men toen nog. De Britse pers doopte hem wat lacherig om tot ‘Tottenham Ayatollah'. Niemand nam hem serieus, ook OBM zelf niet. ‘Ik ben gewoon een clown,' zei hij toen ik hem in 1999 voor het eerst interviewde, gezeten tussen vijandig kijkende vlasbaardjes en posters waarop de Al-Qa'idavlag als een kaasprikker in een wereldbol was gestoken. Ik was op pad voor HP/de Tijd, dat altijd wel plaats had voor een sappig verhaal over een paradijsvogel. Na aanslagen op metro in Londen bleek OBM vertrokken naar Libanon Maar na de aanslagen op de Londense metro op 7 juli 2005 was iedereen het lachen vergaan. En toen de naam van OBM wat te vaak begon op te duiken in de politierapporten over de daders, was de vogel ineens gevlogen. Hij bleek te zijn vertrokken naar de Libanese havenstad Tripoli: een slangenkuil van salafistische heethoofden en konkelende politici die elkaar in de haren zitten. Lees ook deze blog van Leo Kwarten: De Hezbollah-leider van tien miljoen had altijd wel tijd Ik wist waar ik hem kon vinden: in zijn favoriete restaurants, zoals Abou Al-Nawas of Marrouche, waar hij elke middag met gelijkgestemde baarden zat, gebarricadeerd achter een tafel vol kibbeh, fettoush en andere Libanese lekkernijen. Flamboyant en gastvrij als hij is, noodde sjeik Omar me altijd aan tafel: ‘Tast toe. Je ziet dat we geen middel onbenut laten om je te winnen voor de islam.' OBM zelf voert de jihad het liefst met mes en vork. Hij was inmiddels moddervet, sjeik Omar. Hij had zich de gave eigen gemaakt om in twee happen een kebab te verslinden en gelijktijdig een koranvers te reciteren. Vervolgens verloor hij zich in een litanie van verwensingen jegens het Westen en de constatering dat ‘ware' moslims – dat wil zeggen: zij die bereid zijn te sterven voor de islam – dun gezaaid zijn. Van die hypocriete ‘chocolademoslims' die zeggen dat ‘islam vrede betekent' – hij zette een piepstemmetje op – daar waren er juist te veel van. OBM werd voor mij waardevolle informant over islamitische terreurgroepen Naarmate ik hem vaker ontmoette, veranderde onze relatie. Die werd zelfs hartelijk. Roeptoeter OBM transformeerde tot een waardevolle analist. Vanwege zijn dubieuze contacten onder jihadisten wist hij exact wat zich afspeelde bij IS, Jabhat Al-Nusra en Al-Qa'ida. En belangrijker, hij was bereid om die informatie te delen. Goddank hield hij ook op te vragen of ik misschien moslim wilde worden, waarop ik steevast antwoordde dat ik er nog over moest nadenken. Dat is goed Arabisch voor ‘no way, Jose'. Lees terug over dit onderwerp: Brits Lagerhuis wil geen doodstraf voor ‘IS-Beatles' Bij OBM thuis leerde ik enkele van zijn zeven kinderen kennen. Zoals de kleine Osama, die zich tot hilariteit van papa optrok aan de Al-Qa'idavlag in de hoek. Zachtaardig en geduldig werkte OBM het ventje de salon uit. En zijn zoon Bilal, een goedlachse twintiger met een discotred die even over was uit Londen. Totdat ik eind 2015 las dat Bilal de weg van de ‘Beatles' had bewandeld en na een hard day's night was gestorven als IS-strijder in Irak. Eigenlijk is OBM een dik bang konijn met een grote smoel Toen zat OBM al in het gevang. Hij zou een trainingskamp voor terroristen hebben geleid. Zijn vijanden moeten nog steeds schuddebuiken om dat nieuws. Iedereen begrijpt dat deze obese man geen strijders kán trainen. Eigenlijk is OBM een dik bang konijn dat weliswaar een grote smoel heeft maar zichzelf altijd zorgvuldig buiten schot heeft weten te houden. In Londen had hij een advocaat die hem precies vertelde wat hij wel en niet kon zeggen. Hij riep op tot aanslagen, maar maakte zelf nooit zijn handen vuil. Dus ik vraag me af wat er fout is gegaan. Ten onder gegaan aan zijn eigen succes, vermoed ik. De verkeerde mensen beledigd. Dat kun je in Londen doen, maar niet in Tripoli. Intussen maak ik me toch een beetje zorgen over hem. The post Sjeik OBM voert de jihad het liefst met mes en vork appeared first on EWmagazine.nl.
di, 20 okt, 2020
Source: EW Magazine
Eerst gingen drie van de beste renners ter wereld op de meet af, toen nog twee. Hugo Camps over een Ronde van Vlaanderen in een landschap van ontbladerde bomen. Als Dries van Agt nog minister-president was geweest, had hij deze zondag in het Vlaamse Oudenaarde om de hals van Mathieu van der Poel gehangen. Zoals hij dat destijds met Joop Zoetemelk veelvuldig had gedaan. De voormalige premier is een ongeneeslijke wielerfanaat. Van der Poel won in een bloedstollend duel met aartsrivaal Wout van Aert de Ronde van Vlaanderen. Het scheelde 10 centimeter op de meet. Hugo Campsschrijft wekelijks een sportcolumn voor Elsevier Weekblad. Camps (Molenstede, 1943) schrijft sinds 1986 voor Elsevier Weekblad en maakte in die hoedanigheid vele markante interviews met topsporters. De Ronde van Vlaanderen is na Parijs-Roubaix de meest begeerde topklassieker. Op ruim 30 kilometer van de streep waren Mathieu en Wout aan hun vlucht begonnen. Eerst nog met de Franse wereldkampioen Julian Alaphilippe, maar die klapte tegen een motard aan en werd afgevoerd. Het trio mag worden gerekend tot de beste renners van de wereld. Pas na de fotofinish slaakte Mathieu een oerkreet van vreugde Van der Poel is de grootste atleet op twee wielen. Het zit in de genen. Vierendertig jaar geleden won vader Adrie ook al Vlaanderens Mooiste, mama Corinne is de dochter van de Franse wielrenner Raymond Poulidor. De sprint was zo nipt dat de winnaar aanvankelijk niet wist dat hij had gewonnen. Pas na de fotofinish slaakte Mathieu een oerkreet van onbeheersbare vreugde in de armen van zijn verloofde Roxanne. Hij huilde. Het was de kreet die hij vorig jaar na winst in de Amstel Gold Race ook uitstootte. Met zijn overwinning in de ronde herstelt de Brabander het evenwicht met Van Aert die in het voorjaar Milaan-Sanremo had gewonnen en later twee etappes in de Tour. De twee generatiegenoten bevechten elkaar van in de pampers. Jarenlang als excellerende veldrijders, nu op de weg. Alsof de Lage Landen ontvolkt waren, en er niets meer was De Ronde van Vlaanderen werd van start tot aankomst gereden zonder publiek. In een landschap van ontbladerde bomen en dauw op het weiland. De kaalte op de flanken van de venijnige heuvels over een lengte van 250 kilometer vulde de beelden met een unheimliche leegte. Alsof de Lage Landen ontvolkt waren en er niets meer was, alleen nog een waarom. Van der Poel slingerde zich erdoorheen met de vreugde van een wielertoerist. Hij reed op de limiet, maar zijn gezicht bleef salonfähig, nu dan met een paar blosjes op de wangen. Zou Nederland beseffen wat voor groot kampioen het met VdP in huis heeft? Mathieu is van het zuiden en geen wekelijkse klant in praatprogramma's. Hij fietst met het plezier van een kind. Het viel hem zwaar dat de olympische discipline mountainbiken hem door corona door de neus was geboord. De drievoudige wereldkampioen veldrijden had van de Olympische Spelen een hoogtepunt voor 2020 gemaakt. Het goud lachte hem ook in deze zware wedstrijd toe. Mathieu van der Poel is een fenomeen. Het Nederlandse cyclisme zit met de 25-jarige Van der Poel voor jaren in de lift. Ben benieuwd of hij door Mark Rutte zal worden ontvangen op het Catshuis. Mathieu speelt geen piano. Lees ook van Hugo Camps: Tom Dumoulin denkt te veel aan de meubeltjes voor het nieuwe huis De nieuwe veelvraten van het wielrennen bij de vrouwen Chantal van den Broek-Blaak won op haar beurt de Ronde van Vlaanderen bij de vrouwen. De top van het klassement werd bezet door Nederlandse dames zoals dat in de meeste klassiekers ook het geval is. Anna van der Breggen en Annemiek van Vleuten rijden al het hele seizoen het peloton aan gort. Zij gaan quasi ongehinderd Leontien van Moorsel als veelvraten achterna. Ook in het voetbal zijn de dames outstanding. Minister voor Sport Tamara van Ark (VVD) had de vrouwencompetitie gerekend tot vrijetijdsbesteding en sprak een speelverbod uit voor competitiewedstrijden. De dames stonden gelijk in vuur en vlam van woede. Het zware woord ‘seksisme' viel. Na protest in de Tweede Kamer trok van Ark haar coronamaatregel weer in. Ze had niet goed nagedacht. Het was haar ontgaan dat Nederlandse dames bij Europese topploegen spelen en in eigen land een gestructureerde competitie afwerken. De minister is een relict uit de tijd dat vrouwen werden verdrukt in naad en snit. Zij kan beter aansluiting zoeken bij het CDA. De VVD is te frivool in het emancipatiebeleid. Vrouwen in een kort voetbalbroekje zijn niet geschikt voor vrome rijmelarij. The post ‘VdP': de grootste atleet op twee wielen appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 19 okt, 2020
Source: EW Magazine
De miniserie The Comey Rule schildert Donald Trump af als een maffiabaas. Typerend voor de eenzijdig negatieve kijk in de media op de president, zou je kunnen zeggen. Maar veel reden voor warme gevoelens is er ook niet, schrijft Gerry van der List. Gerry van der List Elsevier Weekblad-redacteur Gerry van der List zit graag en vaak voor de tv. Wekelijks doet hij verslag van zijn kijkervaringen. Voor liefhebbers van boeiend politiek drama is The Comey Rule zeker een aanrader. Het tweeluik, te zien via Ziggo On Demand, gaat over de man die vier jaar geleden verantwoordelijk was voor de verkiezingsnederlaag van Hillary Clinton. Althans volgens de ontgoochelde en niet altijd even zelfkritische presidentskandidate zelf. Feit is dat het onderzoek van de FBI-directeur James Comey naar haar mailverkeer als minister van Buitenlandse Zaken geen goede publiciteit betekende. Donald Trump kon dus tevreden zijn over Comey. Maar de president ontsloeg hem al snel wegens een vermeend gebrek aan loyaliteit. The Comey Rule, gebaseerd op een boek van de hoofdpersoon, brengt de confrontatie tussen beide heren spannend in beeld. Met Jeff Daniels als de rechtschapen directeur en Brendan Gleeson als enge president die wordt afgeschilderd als een maffiabaas. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Journalisten wordt verweten stemming te maken tegen Trump The Comey Rule is typerend voor de eenzijdig negatieve kijk op de leider van de Verenigde Staten in de media, zou je kunnen zeggen. In het Trump-kamp bestaat veel wrevel over de houding van kunstenaars en entertainers. De acteur James Woods stuurt de hele dag tweets de wereld in waarin hij de Democraten – soms best wel geestig – onder vuur neemt en Trump ophemelt. Maar hij is een uitzondering. In Hollywood en artistieke kringen in New York delen ze zijn opvattingen niet. Journalisten krijgen ook geregeld het verwijt stemming te maken tegen @realDonaldTrump. Inclusief de Nederlandse. Michiel Vos heeft natuurlijk de pech Nancy Pelosi als schoonmoeder te hebben. Dat moet sowieso al geen pretje zijn, maar door zijn familieband met een van de grootste vijanden van Trump lijkt hij bovendien op voorhand moeite te hebben met objectieve berichtgeving over het Witte Huis. Maar ook als Twan Huys, Erik Mouthaan of Eelco Bosch van Rosenthal in beeld verschijnt, begint op sociale media al meteen het geklaag over Trump bashing. De Amerikaanse president haat onafhankelijke journalistiek Nu hebben in de Verenigde Staten gespecialiseerde journalisten zeker steken laten vallen. Ze hebben doorgaans ook weinig affiniteit met de conservatieve Republikeinse achterban, wat tot blikvernauwing leidt. In Nederland zag zowat alleen de rechtse RTL-presentator Harry Mens in 2016 een overwinning van Trump aankomen. In conservatieve kringen bestaat een ander beeld van de president Trump is eigenlijk hartstikke lief, aldus de Republikeinen Toch valt een zekere journalistieke aversie wel te begrijpen. Trump haat namelijk journalistiek, in de zin van pogingen om onafhankelijk, feitelijk en genuanceerd, met hoor en wederhoor, verslag te doen van de toestand in de wereld. De Amerikaanse president liegt, bedriegt, zuigt van alles uit zijn duim, wordt boos om kritische vragen, intimideert journalisten, doet elk hem onwelgevallig bericht af als fake news. Je kunt natuurlijk, zoals de schrijver Leon de Winter doet, tegen de stroom inroeien en alleen de positieve kantjes van Trump belichten, maar dat levert een zeer vertekend beeld op van diens (wan)prestaties. De, op zichzelf te prijzen, durf om dwars te zijn, kan met evidente domheid en misleiding gepaard gaan. Journalisten moeten altijd proberen eenzijdigheid te voorkomen. Maar dat zij niet enorm warm lopen voor een politicus die hun doelstellingen publiekelijk minacht en ze vijanden van het volk noemt, moet hen maar worden vergeven. The post De begrijpelijke journalistieke afkeer van Donald Trump appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 19 okt, 2020
Source: EW Magazine
Free Web Hosting