Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
De groeiende afstand tussen overheid en burger vraagt om een nieuwe politieke cultuur. Voormalig ambtelijk adviseur Gerrit Jan Bouwhuis doet een radicaal voorstel: een extraparlementair kabinet met bewindslieden die geen of weinig politiek profiel hebben en een volstrekt gelijkwaardige Tweede Kamer, die 100 procent dualisme praktiseert. Het lijkt aanmatigend om advies te willen geven aan de wijze en ervaren, ook door mij hoog geachte informateur. Toch wil ik zo vrijmoedig zijn. De politieke cultuur van het land waarvan ik burger ben, gaat mij ter harte. Met lede ogen zie ik de toenemende polarisatie tussen maatschappelijke en politieke groepen en de groeiende afstand, naar het lijkt, tussen overheid en burger. Gerrit Jan Bouwhuis (1948) werkte als ambtelijk adviseur voor de Rijksoverheid. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Op naar een andere bestuurscultuur en naar meer dualisme, is nu breed het devies. Beschrijf eerst de problemen en ga niet direct naar de maatregelen, zegt Herman Tjeenk Willink. Beide mijns inziens goede gedachten en nuttige aanzetten voor wijziging en verbetering. Maar je ziet ook direct weer de vragen opdoemen, ‘Wie met wie?' en ‘Kan Rutte toch door?' Het verbaasde mij dat woensdagavond 7 april in het persmoment met de informateur, geen enkele journalist een vraag stelde over de optie van een niet-politiek gebonden kabinet. Ik denk dat het wijs is die optie serieus onder de loep te nemen. Voor een echte cultuurverandering is schoktherapie nodig Je kunt een in veertig jaar gegroeide cultuur (van monisme) niet in veertig dagen veranderen, zei Tjeenk Willink. Geheel juist, lijkt mij. Maar dat betekent ook: wil je echt iets veranderen in de cultuur, dan moet je ook echte wijzigingen aanbrengen in het bestuurlijke en politieke systeem, een schoktherapie. Zonder echte wijzigingen komt er, denk ik, niks van terecht. Een beetje bijschaven gaat niet helpen. Een minder dik Regeerakkoord is de afgelopen decennia wel vaker geopperd, soms ook even geprobeerd, maar er is nooit echt iets van terechtgekomen. Het werden altijd weer heel gedetailleerde politieke afspraken tussen de deelnemende partijen. En als nu straks toch weer een normaal politiek meerderheidskabinet wordt gevormd, hoe ook samengesteld, dan vrees ik dat er ook deze keer van de mooie voornemens van minder afspraken en meer dualisme, niks terechtkomt. Lees ook dit ingezonden opiniestuk van Gerrit Jan Bouwhuis terug: Hoe verder na 17 maart? Een idee Sterker, ik ben er stellig van overtuigd: het politieke bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een soort politieke natuurwet. Gewoon weer maandag met de coalitiepartijen in het Torentje. En donderdagavond met de politieke stammen (bewindspersonen en fracties) bijeen op het departement van hun belangrijkste minister. Is er een alternatief? Ik denk van wel. Mijn suggestie is als volgt. Vraag alle partijen de drie à vijf belangrijkste problemen te noemen Inventariseer inderdaad eerst de problemen. Vraag bijvoorbeeld alle zeventien politieke partijen helder en beknopt te omschrijven wat zij zien als de drie à vijf belangrijkste problemen in onze samenleving / van ons land. Dat levert, in relatie tot frequentie van benoeming en grootte van de partij, een gewogen lijst van problemen op. Die moet echt alleen probleemomschrijving zijn, zonder oplossingen, zonder politieke wensen voor maatregelen. Het ligt in de rede dat op deze lijst de verhouding overheid-burger, de les van de Toeslagenaffaire, pregnant aanwezig is. Ideaal zou zijn dat de Kamer deze lijst met algemene stemmen vaststelt, als zijnde de weergave van haar gezamenlijke inbreng en de bevestiging van de algemene wens om het nu een keer echt anders te gaan doen. Lukt dat niet, dan is het aan het nieuwe kabinet om zijn versie van de probleembeschrijving vast te stellen. Kies bewindslieden die partijloos zijn of een laag politiek profiel hebben Wijs vervolgens een informateur aan met de opdracht de samenstelling van een niet-parlementair gebonden kabinet voor te bereiden, in dit geval: feitelijk samen te stellen. Bij voorkeur is Tjeenk Willink weer die informateur. Ik heb dan de volgende gang van zaken voor ogen. Hanteer een open sollicitatieprocedure, maar vraag ook politieke partijen om suggesties te doen. Kies voor ongeveer eenderde partijloze ministers en staatssecretarissen en voor ongeveer tweederde personen die wel lid kunnen zijn van een politieke partij, eventueel ook politieke ambten hebben bekleed, maar een laag politiek profiel hebben. Lees ook de blog van Philip van Tijn: Zijn de mythische krachten van ‘HTW' voldoende? Let bij de samenstelling op spreiding over het gehele politieke spectrum, op veel maatschappelijke ervaring en op een gevarieerde maatschappelijke achtergrond. Hanteer verder de volgende selectiecriteria: voldoende bestuurlijk gewicht, en evenwichtige persoonlijkheden, dat wil zeggen: samenwerkingsgericht en geen grote ego's, onbetwist deskundig op minstens één terrein van overheidsbeleid, maar goed in staat om ook over andere terreinen mee te denken. Eventueel kan eerst een premier in spe worden gezocht en verricht de informateur de selectie samen met de beoogd premier (en een paar zware selecteurs). Een frisse blik: geen ‘Haagse kaasstolp', wel deskundigheid Het kabinet zal waarschijnlijk bestaan uit veel mensen van wie we nog nooit hebben gehoord. Een frisse blik dus. Geen ‘Haagse kaasstolp'. Maar wel onbetwiste deskundigheid. En er is dus geen enkele politieke binding. Ook kabinetsleden die lid zijn van een politieke partij beperken zich tot het betalen van hun contributie, maar zijn verder niet actief in de partij, bezoeken geen politieke bijeenkomsten, hebben geen politieke contacten. Dit kabinet krijgt maar één ding mee, namelijk de lijst met problemen. Daarmee gaan ze aan de slag. De bewindspersonen beginnen met de opstelling van een financieel kader, waarbinnen zij willen gaan werken. De gebruikelijke adviezen (ambtelijke studiegroep, Raad van State) kunnen daarbij behulpzaam zijn. En vervolgens gaan zij aan de slag met het zoeken van oplossingen voor problemen, oplossingen die grondig en consistent zijn. De aanpak is primair inhoudelijk gedreven. Voor de goede orde, dat betekent niet dat ‘politiek' niet inhoudelijk is, integendeel: ook al het inhoudelijke is politiek, het gaat echter om het net even anders. Alle 150 gekozen Kamerleden hebben dezelfde verhouding met kabinet En wat betekent dit voor de Kamer? De huidige politiek leiders (inclusief Mark Rutte, Sigrid Kaag en Wopke Hoekstra) nemen allemaal plaats in de Kamer. En geen van de 150 gekozen Kamerleden ‘schuift door naar het kabinet'. In de Kamer zitten 17 partijen die nu volkomen gelijk zijn aan elkaar. Er zijn geen coalitie- en oppositiefracties. Iedereen staat in dezelfde verhouding tot het kabinet. In theorie kan de Kamer het kabinet natuurlijk wegsturen, maar een Kamer die zegt het anders te willen, zal dat logischerwijs niet doen. En vervolgens gaat de politieke cultuur nieuwe stijl van start: het praktiseren van 100 procent dualisme. Het kabinet zal voor zijn voorstellen, zijn oplossingen voor problemen, meerderheden moeten verwerven. Die meerderheden kunnen wisselend zijn. Zoals gezegd, alle zeventien partijen zijn gelijk. Er zijn geen politieke afspraken vooraf, ook niet tijdens de rit. Het kabinet presenteert zijn voorstellen geschraagd door argumenten en tracht meerderheden te overtuigen. Lukt dat wel, oké. Lukt dat niet, dan moet het kabinet een nieuw voorstel doen. Lees ook dit omslagverhaal over de ravage in Den Haag: Rutte & Co in de kreukels Is dit radicaal? Zeker. Is dit ooit eerder geprobeerd? Ik denk het niet. Maar waarom zouden we dit experiment niet een keer proberen? Wat is er te verliezen? Iedereen zegt dat er nu echt iets grondig moet veranderen. We willen een andere politieke cultuur. Benut dit momentum dan ook. Het kan waardevolle ervaringen opleveren. Bovendien, alle hoofdrolspelers kunnen dit politieke slagveld met opgeheven hoofd verlaten, gezamenlijk op weg naar het doel van een betere politieke cultuur. Geen winnaars en verliezers. En nogmaals: als je niet echt iets grondig anders doet, dan gaat die wijziging er niet komen. Dat weet ik zeker. Aan onze op 17 maart gekozen 150 Tweede Kamerleden de keus. The post Advies aan Tjeenk Willink: een extraparlementair kabinet appeared first on EWmagazine.nl.
do, 15 apr, 2021
Source: EW Magazine
Opmerkelijk: net als tijdens de bloedige Krim-oorlog in de negentiende eeuw, kiest Turkije in het Oekraïne-conflict voor het westerse kamp. Erdogan wil voorkomen dat de Russen te dominant worden in en rond de Zwarte Zee, schrijft Robbert de Witt. Zij die het graag opnemen voor Rusland – in Duitsland heten ze Putin-versteher, maar in Nederland zijn ze net zo goed te vinden – wijzen er altijd op dat het Westen Rusland omsingelt. Door uitbreiding van de NAVO en de EU worden de Russen langzaam ingesloten. En president Vladimir Poetin zou zich daardoor bedreigd voelen. Zoals Rusland ook in het verleden altijd werd aangevallen vanuit het Westen, en nooit andersom. Dat klinkt alsof Rusland voortdurend slachtoffer is van westerse agressie. Alleen klopt dat niet. Robbert de Witt (1978) is buitenlandredacteur bij EW. Hij blogt wekelijks op donderdag over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. Russische agressie jegens de Turken Denk alleen al aan de decennialange bezetting van oostelijk Europa door de Sovjet-Unie. Die volgde weliswaar op een Duitse aanval op de Sovjet-Unie, maar de Sovjet-bevrijders hadden zich ook weer kunnen (en moeten) terugtrekken. Minder bekend is de Russische agressie jegens de Turken. Toen het Ottomaanse Rijk, voorganger van Turkije, in de negentiende eeuw steeds verder verzwakte, liet de Russische tsaar Nicolaas I zijn oog vallen op Turkse gebiedsdelen in oostelijk Europa en in het bijzonder rond de Zwarte Zee. Liefst kreeg de tsaar al het gebied rond deze binnenzee in handen, opdat de Russen mooi een in de winter ijsvrije haven zouden hebben. Wellicht, hoopte de tsaar, kon uiteindelijk zelfs Constantinopel – tegenwoordig Istanbul – worden ingenomen! Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. De Krim-Oorlog (1853-1856) die dit voor de Russen voor elkaar moest krijgen, verliep aanvankelijk gunstig, onder meer dankzij de zeeslag bij Sinop waarin de Turkse oorlogsvloot werd vernietigd. Maar de Engelsen en Fransen schoten de Turken te hulp, omdat ze Russische overheersing van de Zwarte Zee vreesden. De geallieerde invasie van schiereiland de Krim werd bloedig, honderdduizenden kwamen om. Maar de Russen moesten inbinden en accepteerden in 1856 de voorwaarden voor vrede. Wake up-call voor Erdogan We zijn inmiddels 165 jaar verder, maar in Turkije is de oorlog met tsaristisch Rusland zeker nog niet vergeten. Nu Rusland nadrukkelijk tegen de oostelijke poort van Oekraïne beukt, vrezen de Turken dat Rusland een nieuwe poging doet om zijn invloed in het Zwarte Zeegebied uit te breiden. De illegale annexatie van de Krim door Poetin in 2014 was een wake up-call voor Erdogan. Twee jaar later waarschuwde de Turkse president dat de Zwarte Zee ‘geen Russisch meer' mag worden. ‘Als we geen actie ondernemen, zal de geschiedenis ons dat niet vergeven.' Lees ook: Erdogan krijgt EU-miljarden en vernedert Michel en Von der Leyen Turkije en Oekraïne hebben hierin dezelfde belangen. Ze zijn praktisch buren, elk aan een oever van de Zwarte Zee. Erdogan groeide op aan deze zee, in Rize. Deze kustplaats was in zijn jeugd amper 130 kilometer verwijderd van de grens met Sovjet-republiek Georgië. Dat heeft ongetwijfeld invloed gehad op Erdogans wereldbeeld. Turkije was, terwijl Erdogan opgroeide, het enige land aan de Zwarte Zee dat tot het westerse kamp behoorde. Oekraïense regering is in paniek Dat Rusland momenteel extra marineschepen naar de Zwarte Zee stuurt, wordt in Turkije gezien als een waarschuwing: worden de Russen opnieuw (te) machtig in dit gebied? Turkije ziet Oekraïne als een buffer tegen de opgeleefde Russische expansiedrift. Lees ook deze blog van Robbert de Witt: Spartelend Oekraïne bij de NAVO? Geen goed idee Tegelijk is de Oekraïense regering in paniek, nu tachtigduizend Russische militairen, gevechtsklaar, aan de grens staan. Kiev solliciteerde al opzichtig naar het NAVO-lidmaatschap. Maar binnen het westerse bondgenootschap – Turkije is ook lid – is maar weinig enthousiasme om aldus een conflict met Rusland binnen te halen. En dus probeert Volodomyr Zelensky het bij de Turken. Afgelopen weekeinde vloog de Oekraïense president naar Istanbul om daar te vieren dat beide landen tien jaar samenwerken op defensiegebied. ‘De steun van Turkije aan het herstel van onze soevereiniteit en territoriale integriteit is extreem belangrijk,' benadrukte Zelensky in Turkije. Turkije levert drones (de Bayraktar) aan Oekraïne. Die Turkse drones hielpen Azerbeidzjan afgelopen najaar de oorlog tegen buurland Armenië te winnen. Zelensky hoopt dat de Turkse militaire hulp ook zijn land kan helpen. En Erdogan hoopt, mocht het tot een oorlog komen, op dezelfde uitkomst als in 1856. The post Waarom Erdogan Oekraïne wil helpen tegen Poetin appeared first on EWmagazine.nl.
do, 15 apr, 2021
Source: EW Magazine
Het was een ware marteling: als deeltijdanglofiel bestaat een substantieel deel van de dagelijkse nieuwsstroom van Constanteyn Roelofs uit berichten uit Albion (Groot-Brittannië) en omdat ze daar wel op schema liggen met het prikken mochten daar de kroegen weer (gedeeltelijk) open. Dat werd een feest van allerlei foto's van blije mensen met grote biertjes met te weinig schuim. Van keurige landelijke pubs in snoezige vakwerkhuisjes tot een impromptu straatcarnaval in Soho: heel Groot-Britannië mocht weer aan de slag met hun grootste hobby en vloek – de overmatige alcoholconsumptie. Constanteyn Roelofs Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Buiten het feit dat het aardig grappig was dat de heropening van de pubs samenviel met het begin van de ramadan (ook mooie timing, mag je weer naar het café, is het vastentijd) contrasteerde het vooral erg mooi met de ambtelijke treurnis die wij in Nederland over ons uitgestort krijgen. De zoveelste ronde valse beloften Heel Nederland lonkt naar perspectief en open terrassen, maar wij moeten het doen met de zoveelste ronde valse beloften, statistische wichelroedeloperij en aan neurose grenzende voorzichtigheid van onze stuurloze overheid. Na de roadmap, de routekaart en nog tien andere heropeningsschema's werden we dinsdag wéér getrakteerd op een dit keer naamloze maar uiterst complexe heropeningskaart met allerlei kriebellijntjes, mitsen, maren en uitzonderingen. Adding insult to injury: er werd ook nog eens een enorm bedrag gestort in een vage stichting voor testen (alsof dat miljard niet beter aan virusbestrijding, meer prikken of meer ziekenhuiscapaciteit kan worden besteed, in plaats van nog meer ambtelijke controle en monitoring). Het is kennelijk beleid om zoveel mogelijk bomen te planten om uiteindelijk iedereen in het bos van ambtelijke vaagheid te laten verdwalen. Lees ook van Constanteyn Roelofs: Hygiënemaatschappij is voor echte, ‘vieze' mens onleefbaar Ambtelijke complexiteit als oplossing en niet als probleem Kortom, het kabinet stuurt weer eens op beeldvorming, management en monitoring en niet op effect en lijkt ambtelijke complexiteit als oplossing te zien en niet als probleem. Liever alles zoveel mogelijk wegstoppen in suikerspinnen van regeltjes, uitzonderingen, uitvoeringsinstanties en samenwerkingsverbanden dan gewoon een paar principiële lijnen trekken. Het is een monstrueuze parodie op het poldermodel, deze atomisering van beleid en verantwoordelijkheid. Nee, dan liever gewoon zo'n Boris Johnson die, for all his flaws, na een slechte start gewoon maximaal heeft ingezet op prikken, prikken, prikken. We hebben Johnson jaren uitgelachen om zijn onmodieuze politiek van churchilliaanse bluster, de grote greep en minachting voor het ambtelijke handwerk, maar toch lijkt het beter te gaan met zo'n brallerige Tory aan het roer dan zo'n nietszeggende politicus van de vierkante millimeter als Hugo de Jonge. The post Brits bacchanaal schril contrast met Nederlandse ambtelijke treurnis appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 14 apr, 2021
Source: EW Magazine
In de onzekerheid die gepaard gaat met een ongekende pandemie, valt te begrijpen dat in de eerste maanden niet alles goed gaat. Maar nu het virus Nederland al veertien maanden in zijn greep heeft, mag je verwachten dat de fouten uit de begindagen niet meer worden herhaald, schrijft Bram Hahn. Helaas gebeurt dat wel. En de belangrijkste missers zijn daarbij het steeds terugkomen op beslissingen, het afschuiven van verantwoordelijkheid en de gebrekkige communicatie door de overheid. Geen versoepelingen verwacht bij persconferentieDemissionair premier Mark Rutte (VVD) en demissionair minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge (CDA) geven dinsdag 19.00 uur weer een persconferentie waarin naar verwachting vrijwel geen versoepelingen worden aangekondigd. Alleen het hoger onderwijs mag waarschijnlijk op 26 april de deuren openen. Voorafgaand aan de persconferentie wordt bekend of het kabinet de vaccinatiestrategie gaat aanpassen. Mogelijk besluit De Jonge om prikken met AstraZeneca onder de 60 jaar toch toe te staan voor wie dat vaccin zelf wil. Het beleid om te sturen op zorg­capaciteit kreeg vanaf het begin kritiek, met als belangrijkste bezwaar dat je met zo'n aanpak steeds achter de feiten aanloopt. Op sleutelmomenten in de ­crisis deed Nederland het vaak net even anders (‘intelligenter' zou Rutte zeggen) dan andere landen. Het wachtte lang met ingrijpen in het voorjaar van 2020, het hield de grenzen open, faalde bij de bescherming van bewoners en personeel in verpleeghuizen, bleef het nut van mondkapjes bagatelliseren en verzuimde afgelopen najaar opnieuw tijdig en voortvarend te handelen en een tweede piek in de zorg te voorkomen. Pro-actievere aanpak is verzand in uitzichtloze lockdown Na die ervaring leek het kabinet te kiezen voor een pro-actievere aanpak (Ruttes ‘hamer'), maar die is verzand in een uitzichtloze lockdown. Elders bleek dat een korte, strenge lockdown nuttig kan zijn om het virus de pas af te snijden, maar dat je die niet maanden kunt en hoeft vol te houden. Het kabinet koos daarentegen voor een steeds strenger pakket, waardoor zelfs het draagvlak voor de effectiefste maatregelen afkalft. Het is lastig begrip op te brengen voor de avondklok als tegelijkertijd de oproep om thuis te werken niet wordt gehandhaafd. Versoepelen maatregelen corona kan, gokken niet, schreef Bram Hahn vorige week Daardoor is het belang van vaccineren als uitweg uit de crisis alleen maar gegroeid. Nederland begon zo ongeveer als laatste van de Europese Unie met vaccineren, met als argument dat we dankzij een goede voorbereiding net als de schildpad uit de fabel de haas voor de eindstreep zouden inhalen. Maar alleen een wonder kan ervoor zorgen dat dat nog gebeurt. Inmiddels is demissionair minister Hugo de Jonge (CDA) zo de weg kwijt dat hij een journalist hautain denkt te kunnen corrigeren als deze hem terecht herinnert aan zijn uitspraak dat op 1 juli alle volwassenen die dat willen een eerste prik moeten kunnen hebben ontvangen. Soap rond AstraZeneca tekent bestuurlijke chaos corona-aanpak Aan de tegenvallers qua levering valt helaas niet meer zoveel te doen, maar de soap rond het AstraZeneca-vaccin tekent ook de bestuurlijke chaos waarin de corona-aanpak is beland. Uiteraard moest de ­Gezondheidsraad zich uitspreken over de ernstige bijwerking die kan voorkomen na vaccinatie met dat middel. Maar het uiteindelijke advies leidde in de praktijk tot verbijstering. En het is aan het kabinet om te beslissen, in plaats van zich steeds te verschuilen achter het advies van de wetenschappers. Die adviezen zijn belangrijk, maar niet het enige wat telt. Lees ook dit commentaar van Marieke ten Katen: Laat 60-minners zelf keuze maken over AstraZeneca-vaccin De Ierse WHO-topman Mike Ryan benadrukte aan het begin van de pandemie het belang van snel handelen: speed trumps perfection – snelheid gaat boven perfectie. Na veertien maanden aanmodderen lijkt bij De Jonge en Rutte nog altijd niet te zijn doorgedrongen dat burgers en bedrijven vooral stapelgek ­worden van het trage vaccinatieprogramma, de voortdurende onzekerheid in aanpak en communicatie, het lekken en weer intrekken van versoepelingen en het gepruts met prikpauzes en ­peperdure proefvakanties. The post Zwalkend kabinet verspeelt steun van burgers voor corona-aanpak appeared first on EWmagazine.nl.
di, 13 apr, 2021
Source: EW Magazine
Verandert de coronacrisis de Nederlandse economie ingrijpend? Belastingontwijking door multinationals zou wel eens moeilijker kunnen worden, schrijft Marijn Jongsma. Al jaren wordt er in de club van rijke industrielanden OESO gesproken over een wereldwijd minimum belastingtarief, om de race to the bottom te stoppen. Grote, wereldwijde ondernemingen kunnen hun belastingdruk tot het minimum beperken door winsten zoveel mogelijk daar te laten neerstrijken waar de belastingdruk het laagst is – met als gevolg steeds verder dalende tarieven. Marijn Jongsma (1969) is economisch redacteur bij EW. Hij blogt wekelijks over financieel- en macro-economische onderwerpen. Een Amerikaanse draai De regering-Trump zag weinig in afspraken in OESO-verband, en zonder medewerking van de Verenigde Staten ligt het proces stil. Zijn opvolger Joe Biden zorgde vorige week voor een doorbraak. Zijn minister van Financiën Janet Yellen pleit nu voor een wereldwijd minimumtarief voor grote multinationals, in combinatie met (gedeeltelijke) heffing in de landen waar de activiteiten plaatshebben. Het geopperde tarief van 21 procent zit onder dat in Nederland, maar fors boven dat in een land als Ierland. De uitwerking van afspraken zal allesbehalve eenvoudig zijn. Welke ondernemingen gaan onder zo'n internationaal minimumtarief vallen? Hoe hoog moet zo'n tarief precies zijn? En hoe verdeel je de belastinginkomsten tussen landen? Bij digitale diensten is de geografische herkomst van de inkomsten mistiger dan bij een koekjesfabriek. Een wapen tegen de digitaks Vanwaar de draai van Biden? Het zijn vooral de dominante Amerikaanse techbedrijven zoals Amazon, Facebook en Google die zwaar onder vuur liggen om hun lage belastingbijdrage in de landen waarin ze actief zijn. Pakt een wereldwijd minimumtarief niet nadelig uit voor zijn eigen achterban? Meer van Marijn Jongsma Een mkb-herstelplan voor na de pandemie: hoe voorkomen we onnodige schade? Dat valt te bezien. De weerstand tegen de zwakke belastingmoraal van de Amerikaanse Big Tech-bedrijven groeit, en onder meer Frankrijk dreigde eerder met een digitaks. Brusselse plannen om in de gehele Europese Unie bedrijven als Google te belasten, zijn op de lange baan geschoven in afwachting van initiatieven in OESO-verband. Het is goed denkbaar dat de regering-Biden het schrappen van een ‘anti-Amerikaanse' digitaks afdwingt in de onderhandelingen. De rol van de pandemie Welke rol speelt de coronacrisis hierin? Om te beginnen heeft de pandemie de digitalisering van de economie verder versterkt, en daarmee de rol van Amerikaanse techbedrijven. Hoe meer winst die maken, des te meer de relatief lage belastingdruk onder vuur komt te liggen. Daarbij komt dat overheden door forse steunpakketten en lagere belastinginkomsten uit het midden- en kleinbedrijf hun schulden fors hebben zien oplopen. Onder leiding van Biden gaan de Verenigde Staten aan kop met een indrukwekkend investeringsprogramma. Nou maken Amerikanen zich dankzij de dominante rol van de dollar niet snel druk over oplopende tekorten en staatsschuld. Maar Washington zal de grenzen van de mogelijkheden niet willen opzoeken. Het wereldwijde voorstel van Biden valt samen met plannen om de bedrijfsbelasting in het land zelf ook te verhogen. Om te voorkomen dat er daardoor belastingontvangsten weglekken, zijn afspraken over minimumtarieven in OESO-verband geen overbodige luze. Een historische stap? De vermaarde econoom Joseph Stiglitz, winnaar van de Nobelprijs voor de economie in 2001, stelt een eventueel mondiaal akkoord over een minimumtarief al gelijk aan het Klimaatakkoord van Parijs. Historisch van groot belang dus, al is de uitvoering niet eenvoudig. In een begin maart verschenen open brief aan Joe Biden noemt Stiglitz belastingontwijking ‘een van de meest giftige aspecten van de globalisering', waardoor overheden jaarlijks 240 miljard dollar mislopen. Lees ook Liberalen: ‘Belast erfenis even zwaar als inkomen' Het gaat in dit geval natuurlijk niet alleen om de opbrengsten, maar ook over de maatschappelijke onvrede die belastingontwijking meebrengt. De coronacrisis werkt daarbij als een katalysator: het geld is hard nodig, en de techbedrijven maken alleen maar meer winst. Het is natuurlijk een illusie om te denken dat er daadwerkelijk een waterdicht mondiaal belastingsysteem mogelijk is. Tegenstanders ervan gebruiken dit zelfs als argument om er maar helemaal niet aan te beginnen. Met dat soort cirkelredeneringen komen we weinig verder. Belastingparadijzen zien de bui al hangen De belastingspecialisten die tegen hoge tarieven constructies opzetten om de belastingdruk zo laag mogelijk te houden, zien vergaande harmonisatie logischerwijs minder zitten. Tax Justice Network noemde eerder dit jaar Nederland als een van de belangrijkste draaischijven in belastingontwijking, onder meer mogelijk doordat we met een veelheid aan landen (en dus ook belastingparadijzen) belastingverdragen hebben gesloten. Trumps voorganger Barack Obama omschreef Nederland in 2009 zelfs als een belastingparadijs. De OESO-strijd tegen belastingontwijking kost de bedrijven die dit faciliteren geld. Klagen daarover zal in OESO-verband weinig indruk maken. The post Coronacrisis raakt ook belastingparadijzen na historische draai Verenigde Staten appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 12 apr, 2021
Source: EW Magazine
Er worden informateur Herman Tjeenk Willink mythische (en ook wel mystieke) krachten toegekend. Maar we zijn er nog niet, schrijft Philip van Tijn. Wat zal er eerder zijn? Een nieuw kabinet of het einde van de coronapandemie? In het minuscule eilandenstaatje Vanuatu in de Stille Oceaan wordt de recent overleden Britse prins Philip geëerd als een god. Zo ver heeft Herman Tjeenk Willink (HTW) het nog niet gebracht, maar wie weet komt dat nog. In elk geval steekt hij Johan Cruijff al naar de kroon, die ook op verschillende leeftijden in het epicentrum opdook. Ook lijkt de wijze waarop de politiek en de politieke journalistiek opkijken naar Tjeenk Willink op de bijkans heiligverklaring van Cruijff in Spanje: el Salvador, de Redder. Ook al heeft Spanje-kenner Edwin Winkels dat al jaren geleden ontkracht: Cruijff had in Spanje de bijnaam el Flaco, de Magere. Zo zou de informateur niet willen worden genoemd en het zou ook ten onrechte zijn. Philip van Tijn Philip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. Wel worden ‘HTW' mythische (en ook wel mystieke) krachten toegekend. Het aantal kabinetsformaties waaraan hij heeft deelgenomen, is nauwelijks meer te tellen en informateur is hij al voor de vierde keer. Zelf noemde hij het ‘armoede als je alleen bij een 79-jarige kunt uitkomen'. Een geachte afgevaardigde bezigde het minder elegante begrip ‘van stal gehaald'. Om dat even in perspectief te zetten: bij zijn eerste informateurschap in 1994 was HTW (1942) de benjamin tussen de fractieleiders Wim Kok (1938), Frits Bolkestein (1933) en Hans van Mierlo (1931). Meer dan één op de drie thans levende Nederlanders was toen nog niet geboren. Nu heeft hij te maken met 17 fractievoorzitters, van wie de oudste Lilianne Ploumen heet (1962) en de jongste Jesse Klaver (1986). Eindelijk lijkt de kudde halt te houden Het heeft voordelen, de leeftijd, achtergrond en ervaring van HTW. Het is toch iets anders als je in die chique zaal met spiegelende tafel van gedachten wisselt met deze informateur, dan met de verkenners Annemarie Jorritsma en Kajsa Ollongren, onze James Bond. Bij HTW ga je op audiëntie en na dat uur weet je veel meer dan ervoor. Je begrijpt ineens al die volkeren een stuk beter waar ouderdom in aanzien staat. HTW heeft in de loop der jaren veel verstandige dingen gezegd. Over de zwakte van de Tweede Kamer bijvoorbeeld, over de tekortschietende wetgever en uitvoerders. Over de domme kanten van decentralisatie, over de modieuze privatisering, over de dichtgetimmerde Regeerakkoorden en natuurlijk over wat nu ineens ‘macht en tegenmacht' heet. HTW is de eerste om te erkennen dat hij de wijsheid niet in pacht heeft en dat hij geen ziener is. Al zijn visies en wijsheden zijn de afgelopen veertig jaar door heel wat verstandige mensen (óók politici) gezegd, geschreven, de wereld in geslingerd. Maar als een kudde zeloten trokken de politiek en samenleving steeds verder in de eenmaal ingeslagen richting, zonder acht te slaan op de contra-informatie. De Toeslagenaffaire lijkt de waterscheiding te zijn geweest en Pieter Omtzigt de katalysator. Vier weken geleden schreef ik: ‘Bij ons begint de verkiezingsstrijd pas na de verkiezingen.' Profetische woorden, ik kan er niet omheen, maar ook ik had niet durven en kunnen denken dat die strijd na 17 maart zou gaan over alle belangrijke thema's die in de verkiezingsstrijd zelf niet aan de orde zijn geweest. Lees het omslagverhaal van deze week: Rutte & Co in de kreukels Verkiezing van Kamervoorzitter – een omineuze, gênante vertoning Hoho, we zijn er nog niet. We zijn nog maar net begonnen met de vorming van een nieuw kabinet, en de grote vraag is: wat is er eerder, een nieuw kabinet of het einde van de coronapandemie? Tjeenk Willink heeft zichzelf en ons beloofd het bij drie weken te houden. Dan keert hij terug naar zijn Colombey-les-Deux-Églises en laat ons verweesd achter. Wat het zal zijn waarmee hij ons achterlaat, is nog onbekend, net als wat ‘de politiek' ermee gaat doen. Het steeds chaotischer vaccinatiegate is een even slecht voorteken als het hele coronabeleid. Maar het slechtste voorteken bleek de gênante verkiezing van de Kamervoorzitter. Tot 2002 was die een automatisme: de begeerde functie ging altijd naar de grootste fractie. Sindsdien is het een strijd geworden tussen individuen, ontpolitiekt, tot het schandelijke gekonkelfoes tussen D66, VVD en CDA. Of Vera Bergkamp een goede of slechte voorzitter wordt, moet nog blijken, maar je zou denken dat een Kamer die haar tanden wil laten zien, kiest voor de man van wie iedereen weet dat dat zijn credo is of voor de vrouw die vijf jaar heeft bewezen dat ze de betekenis van de Kamer dag en nacht verdedigt. Maar de eerste mag niet omdat hij tot de foute partij heet te behoren, en de tweede mag niet omdat ze niet altijd aardig is tegen ambtenaren. Kaag kan nog heel wat leren van haar vaak genoemde erflater Maar vooral werden ze het beiden niet omdat zich een koehandel heeft afgespeeld in deze tijd van vooral met de mond beleden transparantie, met Bergkamps D66 in de hoofdrol. Ooit de partij van de vernieuwing: de huidige leider – die lid werd van D66 toen ze als minister werd gevraagd – citeert nogal eens Godfather Van Mierlo, maar laat ze eens het Grote Citatenboek opzijleggen en Een krankzinnig avontuur. Politieke, culturele en literaire beschouwingen van Hans van Mierlo lezen. Lees meer: Vera Bergkamp (D66) nieuwe Kamervoorzitter Daaruit zou Sigrid Kaag kunnen leren dat je niet té veel moet willen. Met de functies van voorzitter van de Tweede Kamer, vicepresident van de Raad van State en (toekomstig) vicepremier mag de partij met 24 zetels (net als in de recente peiling van 11 april) niet mopperen. In Den Haag wordt gefluisterd (dat gebeurt daar altijd) over Financiën en Buitenlandse Zaken in het nieuwe kabinet – Van Mierlo zou daar een afdoende wijze opmerking over hebben gemaakt. Een ongevraagd en onpartijdig advies voor de politiek leider: ga niet zelf in het kabinet zitten! Dat dat levensgevaarlijk is, heeft diezelfde Van Mierlo immers bewezen. En dat nog wel als minister van Buitenlandse Zaken. In de era van macht en tegenmacht hoort de leider van D66 thuis in de Tweede Kamer. Geregeld treurt ze over het elitaire imago dat ze heeft, maar met jarenlang de Verenigde Naties als werkgever en biotoop, en als alumnus van de ENA (het Franse superinstituut, dat dezer dagen door de Franse president Emmanuel Macron, zelf een alumnus, als ‘te elitair' is afgeschaft) is dat niet zo onvoorstelbaar. Het wordt voor Sigrid Kaag tijd voor het handwerk waar het om draait: ook grote partijleiders als Carl Romme (KVP) en Frits Bolkestein (VVD) voelden zich daar ooit niet te goed voor. Ter animering: de huidige secretaris-generaal van de VN, António Guterres, zat zeventien jaar in het Portugese parlement. The post Zijn de mythische krachten van ‘HTW' voldoende? appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 11 apr, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan demissionair minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge (CDA). Stop met de nodeloos gecompliceerde vaccinatiestrategie en toon nederigheid over het falen daarvan. Onno Aerden Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. De aanpak van de coronacrisis in Nederland vergt een centrale aanpak en duidelijke, richtinggevende communicatie. Tot zover wat weldenkende mensen u al ruim een jaar proberen uit te leggen. Waarom is het dan zo dat burgers van dit mooie land worden bedolven onder telkens wisselende routekaarten en vaccinatieschema's? Toen ik per ongeluk gisteren de site opende waarin de rijksoverheid – u dus, in dit geval – probeert uit te leggen wie wanneer voor de prik aan de beurt is, wist ik niet of ik moest huilen of moest lachen. Een woordenbrij die nauwelijks vragen beantwoordt Allereerst is daar de waarschuwing rond het geplaagde AstraZeneca-vaccin. Wat staat daar? Lees mee: ‘Let op: de tijdelijke pauze met het AstraZeneca-vaccin voor mensen geboren in 1961 of later is verlengd t/m donderdag 8 april. Het EMA heeft op 7 april een advies uitgebracht en op 8 april volgt een spoedadvies van de Gezondheidsraad. Daarna wordt besloten hoe verder te gaan. De informatie op deze website wordt op basis hiervan geactualiseerd.' Lees ook: De Jonge besluit: geen AstraZeneca-vaccin meer voor 60-minners U moet het met me eens zijn: de paniekreactie rond de verwaarloosbaar kleine kans op trombose heeft geleid tot een woordenbrij die nauwelijks vragen beantwoordt. Wie wil weten wanneer hij of zij in aanmerking komt voor een prik – al dan niet van AstraZeneca – komt vervolgens terecht in een stortvloed van schema's, met allerlei bepalingen voor allerlei doelgroepen. Er zijn aparte marsroutes voor – een greep – mensen met het syndroom van Down, een BMI van ‘meer dan 40' en ‘thuiswonende mensen', voor verpleeghuizen, en zelfs voor ‘BES- en CAS-eilanden' – geen idee wat dat is, het staat er niet bij. Een wirwar van vaccins, locaties, tijdvakken. Ja, deze site – waarnaar u steevast verwijst tijdens de persconferenties – geeft perfect weer in welke puinhoop we zijn terechtgekomen. Nederigheid lijkt de ideale drager voor uw boodschap Voeg daarbij uw immer veel te optimistische en dientengevolge telkens naar beneden bijgestelde verwachtingen over het vaccinatietempo en het enige advies dat ik nu nog kan geven, is dit: denk voordat u aanstaande dinsdag naast de demissionaire premier opnieuw het persconferentiepodium bestijgt aan het al te bekende adagium van businessgoeroe Tom Peters, under promise, over deliver. Nederigheid over de onbegrijpelijk gecompliceerde en tegen beter weten in volgehouden strategie lijkt de ideale drager voor uw boodschap. ‘Sorry, Nederland, we dachten dat het zo zou werken, maar we weten inmiddels beter. En we gaan onze stinkende best doen om de scherven op te ruimen.' En als u vervolgens dan ook eindelijk eens de centrale regie op de vaccinatie ter hand neemt (kijk naar de succesvolle centrale aanpak in het Verenigd Koninkrijk, Israël, en inmiddels zelfs de Verenigde Staten), dan kan er eindelijk een beetje licht gloren aan het eind van de inmiddels zo bekende tunnel. Sterkte. The post Geachte Hugo de Jonge: verlos ons van deze vaccinatiestrategie appeared first on EWmagazine.nl.
za, 10 apr, 2021
Source: EW Magazine
Duitsland
Duitsland gaat Ruslands Spoetnik-vaccin inkopen en zelf produceren. De regering van Angela Merkel en de Duitse bondslanden hebben genoeg van de falende Europese Unie en hebben eenzijdig de afspraak dat de EU collectief vaccins inkoopt, opgeblazen. De Duitse minister van Volksgezondheid Jens Spahn (CDU) gooide woensdag een bommetje naar Brussel. Hij kondigde aan dat Duitsland Ruslands Spoetnik-vaccin gaat produceren. De meeste van zijn EU-collega's en de Europese Commissie onder leiding van de Duitse CDU'er Ursula von der Leyen willen niet dat de Europese Unie het Spoetnik-vaccin inkoopt. Doordat de EU-ministers in 2020 hadden afgesproken alleen collectief vaccins in de strijd tegen het coronavirus in te kopen, werd het onmogelijk ook het Russische vaccin Spoetnik V in te zetten. Spahn kreeg dus niet genoeg steun van zijn Europese collega's en de Commissie. Maar in plaats van zijn nederlaag te slikken, trekt Duitsland zich gewoon niets meer aan van de gemaakte afspraken. Meer over de Duitse Alleingang: Hoe de EU ook in Duitsland aan glans verliest Frankrijk boos en bang De Duitse Alleingang leidt tot ergernis in Frankrijk. De Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Yves Le Drian (En Marche!) noemde Spoetnik V meer een ‘middel van propaganda en agressieve diplomatie, dan een middel van solidariteit en hulp inzake de volksgezondheid'. De Franse Europees Commissaris voor de Interne Markt Thierry Breton (Les Républicains) zei dat de Europese Unie ‘het Spoetnik-vaccin absoluut niet nodig heeft'. Breton verwacht dat dankzij EU's vaccin-inkoopprogramma eind juni ‘300 tot 350 miljoen' vaccins beschikbaar zijn. Frankrijk maakt zich zorgen over het geflirt van Duitsland met Rusland. Het annuleerde in 2015 de verkoop van twee vliegdekschepen aan Rusland en betaalde als contractbreker bijna 1 miljard euro aan de Russische president Vladimir Poetin. Dit deed Frankrijk in reactie op de Russische inname van schiereiland de Krim. Maar de Duitse bondskanselier Angela Merkel (CDU) verkiest nu juist een nauwere band met Poetin. De binnenkort opgeleverde pijpleiding Nord Stream II pompt straks nog meer gas van Rusland naar Duitsland, waarmee Poetin extra inkomsten tegemoet kan zien. De regering-Merkel trekt dus een eigen plan wat betreft de vaccininkoop en wendt de steven naar Poetin. Frankrijk komt daarmee enigszins alleen te staan, zeker nu na de Brexit het anti-Russische Verenigd Koninkrijk als partner in de Europese Unie is weggevallen. En de Alleingang toont aan dat Duitsland inmiddels heel machtig is in de Europese Unie, het land doet wat het wil. Zelfs als Frankrijk daartegen is. Dit is sinds de Tweede Wereldoorlog amper voorgekomen. (West-)Duitsland handelde altijd in overeenstemming met Frankrijk. Brussel faalt, voormalig DDR kijkt naar Moskou De inkoop van het Spoetnik-vaccin gebeurt onder druk van de Duitse bondslanden, waaronder die in de voormalige DDR en Beieren. Duitsland heeft een vaccinatiegraad van 13,8 procent. Veel lager dan bijvoorbeeld niet-EU-lid Verenigd Koninkrijk, dat inmiddels zo'n 60 procent van de bevolking heeft gevaccineerd. De lage vaccinatiegraad is mede het gevolg van een tekort aan vaccins. Dit komt doordat de Europese Commissie in 2020 in opdracht van de 27 regeringsleiders van de EU-landen de vaccininkoop voor de gehele Unie ging verzorgen. Maar de Commissie faalde volledig in haar onderhandelingen met de farmaceuten. Ze stelde zich arrogant op, durfde geen risico's te nemen, had geen ervaring op dit terrein, bood te weinig geld en sloot wankele contracten. Lees ook dit commentaar van Jelte Wiersma: Poetin en Johnson krijgen meer macht door falende EU Merkel zei al in februari dat het Spoetnik-vaccin welkom was, mits het was goedgekeurd door het Europees Medicijnagentschap (EMA) in Amsterdam. Duitsland gaat het Spoetnik-vaccin nu ook zelf produceren. Dit vaccin, dat in augustus 2020 het eerste werkende coronavaccin ter wereld was, werd in het Westen met hoon en wantrouwen ontvangen. Het zou een geopolitieke stunt van president Poetin zijn. Maar inmiddels blijkt het uitstekend tegen het coronavirus te beschermen. Oostenrijk en Hongarije ondermijnden recent ook al de eenheid in de Europese Unie door aan te kondigen het Spoetnik-vaccin te gaan inkopen. Het Europese Medicijnagentschap is intussen bezig om het Russische vaccin te onderzoeken. Toestemming voor verkoop en gebruik op de EU-markt wordt elk moment verwacht. The post Duitsland heeft genoeg van EU-falen en koopt Poetins Spoetnik-vaccin in appeared first on EWmagazine.nl.
vr, 09 apr, 2021
Source: EW Magazine
De Oekraïense president Volodymyr Zelensky hengelt naar NAVO-lidmaatschap. Dat moet zijn land beschermen tegen Rusland, nu het Rode Leger samentrekt aan de grens. Maar Oekraïne nu toelaten is onverstandig, schrijft Robbert de Witt. En wel om twee redenen. Het is alsof een drenkeling de rug wordt toegekeerd. Want het lijkt of Oekraïne spartelt en kopje onder dreigt te gaan. Al jaren voert Oekraïne een zeer moeizame strijd in het oosten van het land. Moeizaam omdat Oekraïne een chronisch geldtekort heeft, terwijl de separatisten met geld en wapens worden gesteund door grote buur Rusland – hoewel president Vladimir Poetin dat (uiteraard) ontkent. Het is een conflict dat amper aandacht krijgt, ook doordat er lang sprake was van een patstelling. Terwijl het zich toch allemaal afspeelt in Europa en er vrijwel dagelijks doden vallen bij beschietingen over en weer. Robbert de Witt (1978) is Buitenlandredacteur bij Elsevier Weekblad. Hij blogt wekelijks op donderdag over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. Moskou: niets bijzonders Maar nu slaan de Oekraïners alarm. Duizenden Russische militairen zouden volgens diverse bronnen naar de Russisch-Oekraïense grens zijn gestuurd. Moskou zegt dat er niets bijzonders aan de hand is – maar ontkent de troepenbewegingen ook niet. De Oekraïense regering vreest een invasie om het conflict definitief in het voordeel van Rusland te beslechten. En Kiev ziet een uitweg: toetreding tot de NAVO zou Poetin dusdanig afschrikken dat hij zijn militairen aan zijn kant van de grens houdt. ‘Lid worden van de NAVO is de enige manier om oorlog in de Donbas-regio te voorkomen,' zegt Zelensky. Bescherming tegen het Rode Leger Wie zich nog de Russische inval herinnert in die andere ex-Sovjetstaat, Georgië, zal Zelensky wellicht gelijk geven. De Georgische regering wilde na de Rozenrevolutie van 2003 de banden met Moskou doorsnijden. Lidmaatschap van de NAVO werd als cruciaal gezien, omdat dat het land zou beschermen tegen het Rode Leger. Lees ook deze blog van Robbert de Witt: Soft Europa moet andere taal tegen Poetin gebruiken Maar vooral Frankrijk en Duitsland wilden Rusland niet provoceren, zoals eerder gebeurde met de oostelijke uitbreiding van de NAVO. Moskou voelt zich sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie steeds meer ingesloten door de westerse alliantie. Vanuit Moskou gezien is dat natuurlijk ook zo. Anderzijds: de NAVO heeft die ex-Sovjetstaten niet gedwongen om lid te worden, ze wilden het zelf graag. Uiteindelijk werd Georgië beloofd dat het in de toekomst lid zou kunnen worden, mits het aan de eisen zou voldoen. Enkele maanden later, in augustus, kwam het tot een oorlog tussen Rusland en Georgië. Sindsdien is een deel van Georgië, Zuid-Ossetië, de facto een Russische vazalstaat. Oekraïne in het voorportaal De les is, in de ogen van Zelensky, dat Rusland zijn kans greep om Georgië te disciplineren voordat het land NAVO-lid kon worden en zich kon beroepen op artikel 5 van het bondgenootschap. Dit artikel verplicht lidstaten om elkaar te helpen als een van hen wordt aangevallen. Dus als de NAVO het Oekraïense verzoek accepteert, dan kijken de Russen wel uit, denkt Zelensky. Meteen lid worden hoeft niet eens, Zelensky hoopt op Oekraïense deelname aan het Membership Action Plan, een soort voorportaal. Maar de NAVO-landen zijn huiverig, en terecht. Oekraïne is immers al in conflict, en daarmee zou de NAVO plots een burgeroorlog in zijn territorium hebben. Er speelt nog iets anders. ‘Oost' of ‘west', Rusland of het Westen, is voor een grensland als Oekraïne een fundamentele keuze. Je kunt je dus afvragen of het iets is waarvoor een regering ad hoc moet kiezen als de nood aan de man is, en zonder deze keuze voor te leggen aan de bevolking. Voor het Oosten of het Westen? Al sinds de jaren negentig is Oekraïne diep verdeeld over de vraag of het nu pro-Russisch of pro-westers moet zijn. Soms beweegt het de ene kant op, dan weer de andere. Een uitgemaakte zaak is het niet, al lijkt een kleine meerderheid liever voor het Westen te kiezen. Lees ook: Gezakt voor het NAVO-eindexamen Als je de peilingen kunt vertrouwen, dan is er al jaren geen meerderheid onder de Oekraïners voor toetreding tot de NAVO. Een recente peiling concludeert dat slechts 41 procent voor NAVO-lidmaatschap is, 37 procent blijft liever neutraal. En van de aanhangers van president Zelensky is slechts eenderde voor toetreding tot de NAVO. Diens verzoek inwilligen, zou dus niet alleen strategisch onjuist zijn, maar ook niet erg democratisch. The post Spartelend Oekraïne bij de NAVO? Geen goed idee appeared first on EWmagazine.nl.
do, 08 apr, 2021
Source: EW Magazine
De coronacrisis is een vloek voor professionele artiesten, maar biedt een mooie kans voor de amateur, schrijft Constanteyn Roelofs. Met YouTube leer je muziek maken aan de knie van de meester vanuit het comfort van de luie stoel. De experts zijn er nog niet over uit of de coronacrisis een zegen of een vloek is voor de mentale gesteldheid van de gemiddelde Nederlander. Aan de ene kant lezen we dat de druk op de instellingen voor de geestelijke gezondheidszorg toeneemt, maar aan de andere kant heeft een deel van de psychologen en psychiaters het juist over de positieve effecten: we hebben ineens een stuk meer rust om ons heen, de druk van sociale verplichtingen neemt af en we hebben ineens de tijd om in alle rust ons te herbronnen en ons te ontwikkelen door plots alle tijd te hebben om te lezen en te rumineren. Het zal zoals alles in de psychologie uiteindelijk weer heel persoonlijk zijn. Constanteyn Roelofs Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Muzak Een belangrijke verandering aangaande de zaken van het hart en de ziel is misschien wel onze veranderende verhouding ten opzichte van muziek. Nu we minder in het openbare leven zijn, hebben we een stuk minder last van auditief behang: de afstompende en tot kooplust en drankzucht drijvende muzak in winkels en cafés moeten we missen. Dat is positief. Van de andere kant hebben we ineens ook niet meer de ervaring van concerten en dergelijke en verhongeren de dj's en barokhoboïsten. Dat is dan weer negatief. Zelf muziek maken is natuurlijk veel leuker We moeten dus in toenemende mate zelf maar voorzien in onze muzikale behoefte en auditief behang, al was het maar om de buren en huisgenoten niet te horen in het thuiskantoor. Gouden tijden voor de makers van noise cancelling headphones, maar ook voor de streamingdiensten, die een groei van 20 procent mochten verwelkomen in 2020. Lees ook van Constanteyn Roelofs: Hygiënemaatschappij is voor echte, ‘vieze' mens onleefbaar Luisteren is één ding, maar zelf muziek maken is natuurlijk veel leuker. Tegenwoordig kom je met YouTube en een goedkoop instrument van Marktplaats al een heel end. Het is al maanden feest bij de gitarenboeren en het voortschrijden van de techniek maakt instrumenten beter en goedkoper dan ooit en elke smartphone, tablet of laptop is met (gratis) programma's om te toveren tot muziekstudio. Een mooie gelegenheid voor amateurs Veel internationale grootheden verdrijven de coronaverveling door tutorials op YouTube te uploaden, zodat je kan leren aan de knie van de meester vanuit het comfort van de luie stoel. Zo legt Ton Koopman u uit hoe dat nou werkt, een baspartij in de barokmuziek, en als u meer van de funk bent, bijvoorbeeld, dan is er Matt Johnson van Jamiroquai om u te vertellen hoe u dat uit uw keyboardje perst. Lees verder onder de video Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Lees ook dit interview met Dolly Parton: ‘Muziek is de klank van de ziel' Kortom, deze crisis is misschien een vloek voor de professionele musici die al maanden leven op water en brood, maar een mooie gelegenheid voor amateurs die weer hun verwaarloosde vaardigheden kunnen afstoffen. Bovendien belooft de huidige trend veel goeds voor de volgende generatie. De nieuwe Jaap van Zweden, de nieuwe Barry Hay en de nieuwe DJ Tiësto hebben waarschijnlijk ergens in deze pandemie hun eerste viooltje, gitaartje of DJ-set gekregen. The post Corona biedt mooie kans: zelf muziek maken appeared first on EWmagazine.nl.
wo, 07 apr, 2021
Source: EW Magazine
Arabist Leo Kwarten bezocht het Palestijnse vluchtelingenkamp Ein Al-Hilweh in Libanon, tevens broedplaats van terroristen en criminelen. In dit openluchtmuseum concludeerde hij dat de Palestijnse vrijheidsstrijd niet meer bestaat. ‘Wie is je contact in Ein Al-Hilweh?' vraagt de man van de Libanese veiligheidsdienst. Zijn collega heeft zojuist de jaloezieën in het piepkleine kantoortje neergelaten. Ze willen geen pottenkijkers. ‘Abu Ahmed,' antwoord ik. ‘De man van Hamas.' De veiligheidsofficier bromt instemmend: ‘Abu Ahmed is een goeie vent.' Hij schuift zijn stoel naar achteren. ‘Okay,' zegt hij. ‘Zodra je door de poort bent gegaan, kunnen we niets meer voor je doen. We zijn dan niet meer verantwoordelijk voor je, begrepen? Je moet parkeren bij de poort, en daarna ga jij lópend naar Abu Ahmeds kantoor. Goed uitkijken!' Leo Kwarten (1957) is arabist en antropoloog. Als zelfstandig gevestigd adviseur werkt hij voor bedrijven die opereren in het Midden-Oosten. Daarnaast publiceert hij over politiek en religie in de regio. Even later rijdt mijn taxi door een smalle corridor naar de toegang tot het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon: Ein Al-Hilweh. Letterlijk ‘de zoete bron'. Maar er is niets zoets aan deze menselijke vuilnisbelt waar honderdduizend mensen opeengepakt zitten op 0,7 vierkante kilometer. In navolging van een akkoord uit 1969, toen de PLO nog een machtsfactor was in Libanon, wordt de veiligheid in het kamp bewaakt door de Palestijnen zelf. Officieel hebben de Libanese autoriteiten hier niets te vertellen. Wel heeft het leger het kamp hermetisch van de buitenwereld afgesloten, als betreft het een leprakolonie. Naast vluchtelingenkamp ook schuilplaats terroristen en criminelen Terecht, want Ein Al-Hilweh is behalve een vluchtelingenkamp ook een schuilplaats voor terroristen en criminelen die uit handen van de Libanese overheid willen blijven. Hun aantal wordt geschat op drieduizend. Delen van het kamp zijn no-go-areas, waar ook de Kifah, de officiële Palestijnse ‘politiemacht' – lees: de pubers met hun AK-47's bij de poort die mijn taxi tot stoppen dwingen – niets te zeggen heeft. Lokale commandanten en hun clans vullen het vacuüm. Zij maken de dienst uit in ‘hun' straatjes en steegjes. Er zijn wapens in overvloed. Schietpartijen en afrekeningen zijn aan de orde van de dag. Ein Al-Hilweh is een openluchtmuseum van de facties die vijftig jaar Palestijnse vrijheidsstrijd heeft gegenereerd. Nadat de Kifah me heeft doorgelaten, loop ik de straat van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina in. Een groepje kaartende zestigers in zwarte leren jacks zwaait vriendelijk. Hun gloriedagen liggen in de jaren zeventig, toen terrorisme nog bestond uit vliegtuigkapingen en de Palestijnen hier hun kameraden van de links-extremistische terreurgroep Rote Armee Fraktion trainden. Een van de kaartspelers – ruik ik nou whisky? – levert me af bij een zwijgende, maar correcte terrorist met een zwarte muts. Lees ook deze blog van Leo Kwarten: De wereld zal weinig merken van Palestijnse ‘diplomatieke intifada' Welkom bij Usbat Al-Ansar, de ‘Liga van de Partizanen', die is gelieerd aan Al-Qa'ida. Sinds 2008 staan ze op de terroristenlijst van de Verenigde Naties wegens het opblazen van nachtclubs, slijterijen en westerse doelen. Maar vandaag even niet. Terwijl de muts me voorgaat, gaat het leven om ons heen zijn gewone gang. Uitlaten worden gesmeerd en kippen geslacht. Er wordt vooral veel gezeten en gerookt. Bijna iedereen hier is werkloos. De Libanese wet sluit Palestijnen uit van meer dan zeventig beroepen. Geen portretten van PLO-leider Yasser Arafat hier, maar posters van Jabhat Al-Nusra en martelaren die zijn gevallen in Syrië. Hemelsbreed ligt Palestina op slechts 50 kilometer van Ein Al-Hilweh. Mentaal ligt het vaderland van de kampbewoners aan het andere eind van de wereld. De eerste vluchtelingen arriveerden hier in 1948, verdreven uit hun dorpen in wat nu Noord-Israël is. Veel families bewaren nog de sleutel van een voorouderlijk huis dat inmiddels heeft moeten plaatsmaken voor een Israëlisch winkelcentrum. Palestijnse vrijheidsstrijd bestaat niet meer Net zoals de Palestijnse vrijheidsstrijd niet meer bestaat. De Palestijnse leiders verkochten hun ziel aan de zionisten. Of ze offerden hun jongens op in burgeroorlogen die niets met Palestina te maken hadden. Sommige families zagen hoe hun zonen de strijd om het onbereikbare vaderland verruilden voor een jihad in een ver en onbekend land. We komen aan bij de Al-Nur moskee. Binnen wacht Abu Ishaq, een salafist die me begroet met: ‘Hi man, how you doin?' Hij heeft 25 jaar in de Verenigde Staten gewoond, maar besloot naar Ein Al-Hilweh terug te keren, omdat hij zijn dochter wilde laten opgroeien in de Palestijnse cultuur. Dan voegt sjeik Jamal Khattab zich bij ons, een vijftiger die ooit business administration studeerde aan de American University. Nu is hij de ideoloog van Usbat Al-Ansar. Hij heeft Ein Al-Hilweh al jaren niet verlaten, want hij wordt gezocht wegens aanzetten tot terrorisme. Onterecht, zegt sjeik Khattab. Kan hij er iets aan doen dat een paar jongens van Usbat Al-Ansar voor zichzelf zijn begonnen en lukraak bomaanslagen gingen plegen? ‘Ongeleide projectielen,' bromt hij. In een typisch Libanees compromis werkt de gezochte sjeik samen met de veiligheidsdienst als er moet worden bemiddeld. ‘Een delicate klus,' zegt hij. ‘Onlangs hadden we het neefje van zo'n jihadist, die iemand buiten het kamp had vermoord. Ik bemiddel dan tussen zijn familie en de veiligheidsdienst. Doe je dat niet en lever je hem gewoon uit, dan grijpt de familie naar de wapens en vallen er doden.' Zolang Palestijnen in greep islamisme zijn, komt er geen vrede met Israël, schreef Afshin Ellian Een man in een zwart pak verschijnt in de deuropening. Ik herken Abu Ahmed, mijn contact in het kamp. ‘Waar blijf je, de veiligheidsdienst maakt zich al zorgen om je,' lacht de Hamas-man, terwijl we elkaar omhelzen. Als we naar zijn kantoortje lopen, vraag ik naar de terroristen in het kamp. ‘Zwaar overdreven,' zegt hij. ‘Een van hen is trouwens een familielid van me, Tawfiq Taha. Hij schiet weleens een katjoesja [Russisch raketwapen, red.] af naar Israël. Maar verder verlaat hij zelden het kamp.' Een brommer rijdt knetterend voorbij. ‘Hé, dat is 'm toevallig,' roept Abu Ahmad. ‘Hij heeft een handeltje in gasflessen.' Dit is de eerste van twee blogs over het bezoek van Leo Kwarten aan Ein Al-Hilweh. Deel twee verschijnt op dinsdag 20 april. The post Openluchtmuseum van 50 jaar Palestijnse ‘vrijheidsstrijd' appeared first on EWmagazine.nl.
di, 06 apr, 2021
Source: EW Magazine
Is bij demonstraties tegen de avondklok en andere coronamaatregelen sprake van straatgeweld dat we in Nederland nog niet eerder meemaakten? Welnee, dat valt erg mee, schrijft Roelof Bouwman. Toen Harry Mulisch in 1966 zijn klassieker Bericht aan de rattenkoning publiceerde, over de provobeweging en de recente geschiedenis van Amsterdam, werd hij door collega-schrijver Gerard Reve een ‘gemotoriseerde relletjesvoyeur' genoemd. Roelof BouwmanRoelof Bouwman is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media. Die typering was heel erg raak. Want inderdaad reed Mulisch destijds in een olijfgroene Triumph TR 5 cabriolet door de hoofdstad en had hij de gewoonte halt te houden zodra hij ergens commotie, oproer of bonje meende te ontwaren. Van een veilige afstand bleef hij dan staan kijken, lurkend aan zijn pijp. De geur van poep en heroïne Het is jammer dat Mulisch zijn voyeurschap na de provojaren afzwoer. Anders hadden we misschien wat beter onthouden hoe het eraan toeging bij de rellen die Amsterdam teisterden in de jaren tachtig. Veel buurten in en om het centrum van de stad werden toen gedomineerd door de zogenoemde kraakbeweging. Het ging om ongeveer tienduizend jongeren, onder wie veel radicaal-linkse studenten, maar ook in Amsterdam aangespoelde drop-outs uit de provincie, dikwijls geplaagd door psychische of verslavingsproblemen. Niet toevallig stonk het in veel kraakpanden onbedaarlijk naar poep en heroïne. Een leger vechtersbazen op de been gebracht Krakers hadden gemeenschappelijk dat ze hun ‘recht' op passende huisvesting niet – zoals andere Nederlanders – wensten in te lossen door tijdelijk op een wachtlijst te gaan staan of zoiets vanzelfsprekends als een verhuizing naar buiten de gemeentegrenzen te overwegen, maar door het openbreken, in bezit nemen en ‘verdedigen' van panden die niet zelden waren bestemd voor woningzoekenden die wél netjes op hun beurt wilden wachten. Zodra een belangrijk pand dreigde te worden ontruimd door de politie, brachten de krakers duizenden sympathisanten op de been. Een heel leger vechtersbazen, voorzien van leren jacks, bivakmutsen en brommerhelmen en bewapend met stenen, staven, molotovcocktails, rookbommen en katapulten. Daarmee werden knikkers en moeren op de Mobiele Eenheid (ME) afgeschoten. Anarchistische vrijstaat waar werd geplunderd, geroofd en gebrandschat In 1980 wisten krakers zo de ontruiming van een pand aan de Amsterdamse Vondelstraat te voorkomen. In de omgeving verrezen metershoge barricades en ontstond een anarchistische vrijstaat waar openlijk werd geplunderd, geroofd en gebrandschat. Pas na drie dagen slaagde de Mobiele Eenheid erin de buurt te heroveren. Er kwamen Leopard-tankdozers van de Koninklijke Landmacht aan te pas om de barricades op te ruimen. Lees ook van Roelof Bouwman: Partijdige journalisten zijn geen journalisten Een paar weken later, op 30 april 1980, grepen de krakers de inhuldiging van koningin Beatrix (‘Geen woning, geen kroning') aan voor het ontketenen van de grootste geweldsorgie die Nederland sinds de oorlogsjaren had meegemaakt. Een bestorming van het Paleis op de Dam werd slechts met grote moeite door de ME voorkomen. Verhoord met een stroomschokapparaat Andere ‘hoogtepunten' uit de geschiedenis van de hoofdstedelijke kraakbeweging: de rellen na de ontruiming van kraakpand ‘Lucky Luyk' waarbij een complete Amsterdamse tram in vlammen opging (1982) en het bezoek van burgemeester Ed van Thijn aan de Staatsliedenbuurt, waar hij door krakers in het nauw werd gedreven en bespuugd (1984). Opvallend was dat de kraakbeweging steeds professioneler ging opereren. Met behulp van stoorzenders werd bij rellen de communicatie van de politie vakkundig in de war gestuurd. Ook konden krakers die van ‘verraad' werden verdacht, rekenen op stevige interne sancties. In het beste geval een pak slaag, maar in zijn boek over de geschiedenis van de kraakbeweging Een voet tussen de deur (2000) verhaalt Eric Duivenvoorden ook van krakers die door hun kameraden werden ontvoerd en ‘verhoord' onder bedreiging van een stroomschokapparaat. Meer van Roelof Bouwman: Zomer 1989: Nederland nog hand in hand met DDR Zowel demonstratie als reactie liep uit de hand Er is een goede reden om dit allemaal op te rakelen. De laatste tijd zijn er demonstraties tegen de avondklok en andere coronamaatregelen. Bij een aantal van die protestacties is het – vooral op het Museumplein in Amsterdam – danig uit de hand gelopen. Helaas gold dat ook voor sommige reacties op de rellen. Zowel de politie (boos op de demonstranten) als de demonstranten (boos op de politie) probeerden de indruk te wekken dat we zoiets nog niet eerder hadden meegemaakt. Hier en daar lieten ook de media zich meeslepen. De Amsterdamse stadskrant Het Parool repte bijvoorbeeld van een ‘ongekende geweldsexplosie'. Wat een baarlijke nonsens. Iedereen die veertig jaar geleden – met of zonder olijfgroene Triumph TR 5 cabriolet – wel eens toeschouwer was bij een krakersrel weet beter. The post ‘Ongekend geweld'? Coronademonstranten zijn nog lang geen krakers appeared first on EWmagazine.nl.
di, 06 apr, 2021
Source: EW Magazine
In het licht van de krachtmeting van China met de Verenigde Staten is het aangaan van vrijhandel in 2001 een fout geweest, meent Edouard Prisse. Hij ziet de verrijking van China die daardoor ontstaat als de basis van de huidige hoogmoed en agressieve houding van de dictatuur in Peking. Hij belicht in een reeks ingezonden opinies diverse aspecten van de machtsstrijd Amerika-China. Edouard Prisse (1938) is schrijver, consultant en voormalig zakenman. Hij schreef het boek Is China Taking Over? over de relatie tussen China en het Westen. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Het kan met Taiwan twee kanten opgaan en in beide gevallen is de symboliek ijzersterk. Als China Taiwan binnenvalt en inlijft, is de boodschap: China is niet meer te stuiten. De landen eromheen zullen beseffen dat je beter met het gigantische China kunt samenwerken, dan lastig zijn. Maar als de Verenigde Staten duidelijk maken dat zij nooit zullen toestaan dat Taiwan met geweld wordt opgeslokt, weet men wereldwijd dat een duidelijke grens wordt gesteld aan agressief handelen door de communistische dictatuur in Peking. Taiwan tussen de grootmachten Taiwan heeft zich na 1949 ontwikkeld tot een goed geleide, fatsoenlijke democratie. Dat is een doorn in het oog van de heren in Peking, die steeds luider laten horen dat zij hun dictatuur zoveel beter vinden dan de democratieën. Niet alleen in de machtspolitiek, ook ideologisch geeft Taiwan dus een signaal af. En ook hier lijkt de Amerikaanse president Joe Biden de goede kant op te denken. Begin maart, tijdens een bijeenkomst met historici, zou hij hebben gezegd: ‘Ik voorspel jullie dat jullie kinderen of kleinkinderen hun doctoraalscriptie zullen schrijven over welke regeringsvorm uiteindelijk heeft gewonnen, de autocratie of de democratie, want daar gaat het nu om.' De symboolfunctie van Taiwan in de groeiende machtsstrijd tussen de Verenigde Staten en China is minstens zo belangrijk als de meer praktische en menselijke vraag of de 23 miljoen inwoners van het eiland in de Oost-Chinese Zee al of niet aan het wrede dictatoriaal regime in Peking kunnen ontkomen. Ook timing speelt hier een rol. Kort na het keiharde afschaffen van de democratie en vrijheid van meningsuiting in Hongkong, heeft de Chinese president Xi Jinping alle Chinese functionarissen en diplomaten wereldwijd geïnstrueerd agressieve taal uit te slaan. De hoogmoed spettert ervan af. Nu gaat een nieuwe taal in de politiek vaak vooraf aan een nieuwe actie, denk maar aan Slobodan Milošević, of Adolf Hitler. Hun opruiende woorden gingen vooraf aan actie. Lees ook dit commentaar over deze kwestie: Kabinet stuurt fregat naar Azië: heel goed signaal Wat is de strategie van Biden? Voor het regime in Peking zou de actie volgend op een agressieve toon best eens de inname van Taiwan kunnen zijn. En dan rijst meteen de vraag of president Biden, nog maar zo kort aangetreden in het Witte Huis en met zijn handen al zo vol, zijn buitenlandbeleid ten aanzien van China wel klaar heeft liggen. De komende weken en maanden zijn daarom spannend: wat zal Joe Biden zeggen wanneer hij zijn politieke beleid tegenover China bekendmaakt? En daar komt ook het belang van goede adviseurs om de hoek kijken: Peter Navarro, die Bidens voorganger Donald Trump adviseerde over handel met China, overtuigde zijn baas in 2018 en 2019 een tarievenoorlog te ontketenen. Navarro begreep niet dat het verhogen van de importtarieven niet zou leiden tot het neutraliseren van het enorme kostenverschil in productie tussen China en de Verenigde Staten. Amerikaanse bedrijven bleven dus gewoon goederen in China kopen. De totale mislukking van deze handelsoorlog betekende gezichtsverlies voor Amerika en een regelrechte aanmoediging voor China. Het signaal is van wereldbelang Goede adviseurs zijn dus belangrijk en het is te hopen dat Biden enkele aan zijn zijde weet te vinden om hem te adviseren over China. Voorlopig is dat nog niet het geval, Biden koos verkeerd, maar daarover een andere keer. Het valt wel op dat Europa, qua markt ongeveer even groot en machtig als de Verenigde Staten, en dus even rijk, hierin geen rol speelt. Militair zijn wij op wereldschaal helemaal nergens, de situatie met Taiwan maakt ook dat pijnlijk duidelijk. Lees ook: Waarom Taiwan Xi's dreigen met oorlog heel serieus neemt Het zo belangrijke Romeinse adagium Si vis pacem, para bellum – Wie vrede wil, moet zich op oorlog voorbereiden – wordt in Europa en ook in Nederland nog steeds terzijde geschoven. Hoe dan ook is het signaal dat het lot van Taiwan zal afgeven van wereldbelang. Het is te hopen dat de Amerikaanse president Joe Biden dat op tijd inziet en ernaar handelt. Daadkrachtig is hij gelukkig voldoende, nu nog goede adviseurs en inzicht hoe te handelen. The post De symboolfunctie van Taiwan appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 05 apr, 2021
Source: EW Magazine
De beursgang van de Britse maaltijdbezorger Deliveroo is op een flop uitgelopen. Dat zegt vooral iets over de beperkingen aan de veelbezongen ‘gig-economie', schrijft Marijn Jongsma. Op de eerste handelsdag leverde Deliveroo direct 30 procent in, en ondanks enig herstel staat het aandeel nog steeds op verlies. En zo eindigt de grootste Britse beursgang sinds 2012 in een kater. Dat is extra wrang, omdat deze keer liefst 70.000 particuliere beleggers meededen, die pas halverwege deze week hun stukken kunnen verkopen. Groeiaandelen uit de gratie? Is dit een voorbode van een draai op de aandelenmarkt? Sommige analisten zijn ervan overtuigd dat beleggers zich gaan afkeren van groeiaandelen als Deliveroo, dat 1,5 miljard pond (bijna 1,8 miljard euro) ophaalde, maar onder de streep nog nooit een cent heeft verdiend. Het bedrijf boekte vorig jaar een verlies van 226 miljoen pond (tegen de huidige koers 265 miljoen euro); een jaar eerder was dat 318 miljoen pond (374 miljoen euro). Daar staat wel een sterke groei van de omzet tegenover: in 2020 1,2 miljard pond (1,4 miljard euro), een verzesvoudiging sinds 2016. Marijn Jongsma (1969) is economisch redacteur bij EW. Hij blogt wekelijks over financieel- en macro-economische onderwerpen. De redenering achter deze draai is als volgt. Techbedrijven als Deliveroo groeiden sterk tijdens de coronacrisis, gelden als een belofte voor de toekomst, maar zijn nu dermate hoog gewaardeerd dat beleggers weer terugkeren naar de zogenoemde waarde-aandelen. Dat zijn ondergewaardeerde aandelen van bedrijven die straks kunnen profiteren van het economisch herstel. Bezorging is (nog) een vechtmarkt Dat Deliveroo te duur naar de beurs is gebracht, is een waarheid als een koe. Maar er lijkt meer aan de hand dan het beurssentiment. Techreuzen Google en Facebook staan dicht bij hun all time high. Deze bedrijven maken echter riante winsten, mede omdat ze in hun eigen marktsegment(en) een dominante positie innemen. Deliveroo zit nog in een markt waarin het onduidelijk is wie de bikkelharde concurrentiestrijd gaat winnen, terwijl de entreebarrières relatief laag zijn. Of, zoals het bedrijf het zelf in het prospectus van de beursgang omschrijft: concurrenten of nieuwe marktpartijen kunnen snel groeien door zaken te doen met bestaande ‘partners' van Deliveroo, te weten restaurants, levensmiddelenwinkels en bezorgers. De internationale expansie kost geld, en de uitkomst is onzeker. De enorme stijging in maaltijdbezorging ten spijt is het aandeel van de Nederlandse concurrent Just Eat Takeaway (Thuisbezorgd) dit jaar ook al een slordige 12 procent in koers gedaald. Gig-economie: de achilleshiel van Deliveroo Maar veel meer dan Just Eat leunt Deliveroo op de zogenoemde gig economie, waarbij bedrijven geen vaste werknemers hebben maar losse krachten op afroep inhuren. Just Eat-topman Jitse Groen zei vorig jaar zomer daar helemaal mee te willen stoppen, in Nederland zijn de bezorgers al in vaste dienst. Lees ook dit commentaar terug over Deliveroo: nieuwe werkelijkheid vraagt om nieuwe wetten Je zou kunnen concluderen dat Deliveroo daardoor goedkoper kan werken, maar dat voordeel lijkt als een boemerang terug te komen. De weerstand tegen de gig-economie groeit. In Nederland is het bedrijf verwikkeld in een juridische strijd met de FNV. Het Gerechtshof Amsterdam bepaalde eerder dit jaar dat de maaltijdbezorgers géén zelfstandige ondernemers zijn, een zaak die bij de Hoge Raad wordt voortgezet. De inzet van de vakbond: Deliveroo is helemaal geen techbedrijf, maar valt gewoon onder de cao beroepsgoederenvervoer. En dus hebben de bezorgers recht op een cao-loon, doorbetaling bij ziekte enzovoorts. Het Pensioenfonds Vervoer kreeg in 2019 gelijk van de rechtbank: Deliveroo zou pensioenpremies moeten afdragen. Ook daar is het bedrijf in hoger beroep gegaan. Achtervolgd door rechtszaken Nederland is niet het enige land waar Deliveroo door rechtszaken wordt achtervolgd. Volgens het prospectus is dat ook het geval in de andere ‘sleutelmarkten': het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje en Italië. Het is maar zeer de vraag of het bezorgbedrijf in al deze zaken aan het langste eind trekt, zo valt in het eigen prospectus te lezen. Daarnaast is er het risico dat bestaande wetgeving wordt aangepast. Ook op het niveau van de Europese Unie zijn de rechten van flexkrachten inmiddels onderwerp van gesprek. Lees ook dit omslagverhaal terug: Winnaars van de thuisblijf-economie Het verdienmodel is dus niet bepaald waterdicht. Bovendien is het goed denkbaar dat er allerlei nabetalingen worden afgedwongen: pensioenpremies, ziektekosten, achterstallig loon. En dan zijn er nog de juridische kosten en de potentiële reputatieschade. Het maatschappelijke gezicht van beleggers? Uit onderzoek van het Bureau of Investigative Journalism blijkt dat een op de drie Deliveroo-bezorgers per uur minder verdient dan het Britse minimumloon. Hier en daar werd gesuggereerd dat de mislukte beursgang van Deliveroo dan ook een teken is van meer ethiek op de beurs: maatschappelijk verantwoorde beleggers laten hun tanden zien. Dat is een mooie paasgedachte. Maar de koersdaling van het aandeel wijst er vooral op dat beleggers een (te) grote afhankelijkheid van de gig-economie als een serieus financieel risico zijn gaan zien, als gevolg van een maatschappelijk verzet dat veel breder (en actiever) is dan de beleggingswereld zelf. The post Beursflop Deliveroo laat financiële risico's gig-economie zien appeared first on EWmagazine.nl.
ma, 05 apr, 2021
Source: EW Magazine
Kernenergie
Een drietal D66-prominenten brak deze week een lans voor kernenergie. Gezien de immense uitdaging om komende decennia voldoende CO2-vrije energie op te wekken, zou het goed zijn als partijleider Sigrid Kaag naar ze luistert. Kernenergie verdient een eerlijke kans, schrijft Rob Ramaker. Nu is het moeilijk voor te stellen, maar binnenkort zal het aan de formatietafel over de inhoud gaan. Ook over het klimaat moeten knopen worden doorgehakt. Hoe om te gaan met het aangescherpte klimaatdoel van de Europese Unie? Maar ook: welke rol krijgt kernenergie komende decennia in de energietransitie? Toekomstige rol voor kernenergie blijft mogelijk Tot dusver speelt deze energiebron nauwelijks een rol. Zo hebben producenten van en potentiële investeerders in kernenergie geen recht op subsidies die andere CO2-vrije energiebronnen wel krijgen. En het Klimaatakkoord zet nadrukkelijk in op zonne- en windenergie. Maar er blijft ruimte voor kernenergie na 2030. Sowieso moet een nieuw kabinet besluiten over een eventueel langer openhouden van de kerncentrale in Borssele. Alles wat u wilt weten over kernenergie in 64 vragen Bij het nemen van deze besluiten is D66, logische coalitiepartner, cruciaal. De partij zit niet uitgesproken in het kamp voor- of tegenstanders en is intern verdeeld over kernenergie. In het verkiezingsprogramma staat dat de partij niet principieel tegen is, maar ook niets wil ondernemen om het oneerlijke speelveld te ‘repareren'. Geen dogma's in strijd tegen klimaatverandering Wel lijkt de acceptatie bij de sociaal-liberalen – langzaam – te groeien. Zo was het verkiezingsprogramma positiever over kernenergie dan vier jaar eerder. Steeds meer mensen die het klimaat zien als een belangrijk thema, vinden dat geen middel onbenut mag blijven in de strijd tegen klimaatverandering. Daarbij gaat het meestal om jonge mensen. Manifest stichting Energietransitie en Kernenergie (SEK) pic.twitter.com/PhzgjY69Ls — George Verberg (@georgehbv) March 30, 2021 Maar niet altijd. Zo ondertekenden D66-prominenten Jan Terlouw (89), Hans Weijers (70) en Alexander Rinnooy Kan (71) een manifest waarin wordt gepleit kernenergie een eerlijke kans te geven. Volgens de opstellers van het stuk is in de zoektocht naar een CO2-vrije energievoorziening geen plek voor dogma's. Verder moeten we accepteren dat alle energiebronnen nadelen hebben en oog hebben voor geopolitiek als we beslissen over de energie van de toekomst. Deze heren zitten (al lang) niet meer aan de knoppen, maar genieten nog altijd aanzien. Zij geven D66 nu een zetje in de goede richting. Het is te hopen dat de D66-leider Sigrid Kaag luistert en onbevangen kijkt wat kernenergie kan bijdragen aan verstandig klimaatbeleid. Het zo lang mogelijk openhouden van ‘Borssele' zou een goede stap zijn. Maar het is vooral tijd om kernenergie een gelijk speelveld en eerlijke kansen te geven. The post Kernenergie: Kaag, luister naar de D66-prominenten appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 04 apr, 2021
Source: EW Magazine
In Bethlehem kijken mensen naar een muurschildering van de geboorte van Jezus
Gereformeerden bezoeken dezer dagen (te) massaal kerken. Toch neemt het belang van godsdienst af. Seculiere onverschilligheid en een vage knuffelspiritualiteit domineren. Hierdoor gaat het besef verloren van het nut van sommige religieuze inzichten, schrijft Gerry van der List. De seculiere media stelden het de afgelopen weken lichtelijk verbaasd, en soms korzelig, vast: het reformatorische christendom is nog springlevend. Dat maakten drukbezochte kerkdiensten in de bijbelgordel weer eens duidelijk. Lees ook deze blog van Afshin Ellian terug over Jezus: de joodse man op wie velen hun hoop vestigen Waarbij de gelovigen lak bleken te hebben aan de coronaregels en de smeekbeden van CDA-minister Ferd Grapperhaus om solidair te zijn in de strijd tegen het coronavirus. Hun interpretatie van de wil van God telt zwaarder dan wetten en fatsoensnormen van de niet-confessionele samenleving. Wat zeker een democratisch probleem vormt. Dit wordt in de toekomst ongetwijfeld groter door het groeiende aantal moslims dat zich liever laat leiden door de Koran dan door Nederlandse wetten en waarden. Bijna niemand weet nog wat met Pinksteren wordt gevierd Desondanks is het belang van godsdienst in Nederland afgenomen. Zeker religiewetenschappers willen nog weleens aannemelijk proberen te maken dat mensen ‘ongeneeslijk religieus' zijn en dat dit ook geldt voor Nederlanders. Maar de meesten tonen zich tamelijk onverschillig ten aanzien van religie. Veel jonge stelletjes denken dat er twee Kerst-, Paas- en Pinksterdagen zijn, zodat je de ene dag je ouders en de andere dag je schoonouders kunt bezoeken. Het voorstel om bijvoorbeeld een Tweede Pinksterdag op te offeren, inspireert vaak tot hysterische reacties van conservatieven die verontwaardigd klagen over een ‘weg-met-ons-mentaliteit' of ‘islamisering'. Maar als het overgrote deel van de bevolking niet kan uitleggen wat met Pinksteren wordt gevierd, is het niet zo heel vreemd dat de vraag rijst naar het nut van een vrije maandag bij dit lastig te begrijpen christelijke feest. Veel mensen stellen een religieus pretpakket samen Het godsdienstige verval wordt niet gecompenseerd door een levensbeschouwelijke trend: de opmars van de knuffelspiritualiteit. Nederlanders die atheïsme of humanisme te mager vinden, winkelen in de verschillende religies en pikken er de in hun ogen aantrekkelijkste dingen uit. Wel de lusten, niet de lasten. De meeste mensen die een Boeddha van Blokker in de tuin zetten, laten zich bijvoorbeeld niets gelegen liggen aan het boeddhistische ideaal van onthechting en opheffing van het ego. Maar een religieus pretpakket beneemt het zicht op potentieel waardevolle lessen die godsdiensten aanreiken. Lees terug: Hoe christelijk is Europa nog? Trijntje Oosterhuis is zo'n spirituele knuffelaar. De zangeres die op Witte Donderdag in het televisiespektakel The Passion Maria mocht vertolken (en daarbij helaas vocaal nogal eens uit de bocht vloog), zegt te geloven ‘dat er een god in mensen, dingen of situaties bestaat'. Tja, wat moet je met zo'n geloof? Moderne samenleving beseft onvoldoende de waarde van lijden Met zulke vage spiritualiteit dreigt een belangrijk element uit het paasverhaal verloren te gaan. Aan de verlossing van de mensheid die Jezus bewerkstelligde door zijn leven aan het kruis te geven, ging een lijdensweg vooraf. Een probleem van de moderne samenleving, zou je kunnen zeggen, is dat ze de waarde van het lijden onvoldoende beseft, met een verminderde geestelijke weerstand in crisissituaties als gevolg. De orthodoxe christenen die met Pasen (te) massaal de kerk bezoeken, zijn er wel diep van doordrongen dat het leven lijden is. Maar het zou fijn als zij door de coronavoorschriften te volgen toch hun best zouden doen verspreiding van het virus tegen te gaan en zo onnodig lijden te voorkomen. The post Pasen leert dat er geen verlossing is zonder lijden appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 04 apr, 2021
Source: EW Magazine
In heidens en christelijk perspectief leeft de moderne, westerse mens vanuit een vals zelfbewustzijn, betoogt Bart Jan Spruyt. Diep van binnen smeult het verlangen naar vergeving en verzoening. Lees het essay terug dat hij vorig jaar voor de Speciale Editie Jezus schreef. Jezus is de vis, de ichthus. Dit Griekse woord is een acroniem (elke letter staat voor een bepaald woord) en wil zeggen: hij is Jezus Christus, de zoon van God, de Verlosser. Hij is dus niet zomaar een bijzonder mens geweest, of een martelaar, maar is als God vanuit de hoge hemel naar deze aarde gekomen, is mens geworden, heeft onder ons gewoond, en is daarmee onze Verlosser geworden. Om ons waarvan te verlossen? Van onze zonden, en van de accumulatie daarvan: onze schuld. Wie zonden heeft begaan, en schuldig staat, verdient straf. Jezus heeft die straf op zich genomen toen hij op Golgotha werd gekruisigd – in het oordeel van Joden en Romeinen samen voltrok zich het oordeel van God de Vader over de zonden van deze wereld. Jezus heeft geleefd zoals wij mensen hadden moeten leven. Dat leven, die gehoorzaamheid en die vrijspraak van de straf worden de onze wanneer wij in hem geloven, en voortaan in dankbaarheid voor hem willen leven. Geloof in Jezus is nooit makkelijke, vanzelfsprekende zaak geweest Bart Jan Spruyt (1964) Studie geschiedenis, promotie in theologie. Was actief als journalist en columnist (onder meer voor Elsevier Weekblad). Nu is hij docent cultuur en maatschappij en universitair docent kerkgeschiedenis. Dit is de kern van wat de kerk, de verzameling van alle gelovigen, over Jezus belijdt. Het geloof in hem is nooit een gemakkelijke of vanzelfsprekende zaak geweest. In de evangeliën lezen we al dat Christus tot zijn wereld is gekomen, en dat die wereld hem niet heeft aangenomen. Velen in zijn dagen verwachtten een messias die de aardse vijanden zou verdrijven en een nieuw koninkrijk op deze aarde zou stichten. Maar dat koninkrijk, dat was een persoon, Jezus zelf. Hij zocht zondige, vermoeide en belaste mensen, en sprak hen vrij en maakte hen vrij. Daarmee kwam dat koninkrijk binnen in hen. Dat geloof is nog altijd geen gemakkelijke of vanzelfsprekende zaak – en is het nu in zekere zin nog minder dan toen. Onze cultuur heeft immers een grote verandering doorgemaakt. In de wereld waarin Jezus binnentrad, die van de Joden en de late Klassieke Oudheid, was het geloof in een bovennatuurlijke wereld van goden en machten net zo vanzelfsprekend als dat nu niet vanzelfsprekend is geworden. Een heiden uit de tijd van de Klassieke Oudheid geloofde in een wereld van goden, geloofde in een wet die goed en kwaad duidelijk van elkaar onderscheidde, en wist dat hij die wet voortdurend overtrad. Er waren in de wereld tal van problemen en misstanden, maar de grootste misstand, zo wist hij, was hij zelf. Het onderwijs was dan ook niet zozeer gericht op het aanleren van allerlei handige vaardigheden, maar op het aanleren, het zich eigen maken en internaliseren van deugden. Een goed mens was gematigd en moedig, trouw en wijs. Dat was hij niet vanaf zijn geboorte, en het was een ideaal dat vaak achter de einder dreigde te verdwijnen, omdat de dikke kabels van zijn begeerten sterker aan zijn hart trokken dan het dunne touwtje van zijn geweten. In zo'n wereld is de behoefte aan vergeving en een Verlosser groot. Deze wereld van de heidenen van de Klassieke Oudheid is in onze cultuur opgevolgd door de wereld van de christelijke cultuur – van de volgelingen dus van de man die aan een kruis was gestorven, maar weer was opgestaan en in de hemel aan de rechterhand van Zijn Vader is gezeten. Die christelijke cultuur zag zichzelf als een vervolmaking van de oude, klassieke cultuur. Aan de vier klassieke deugden voegde zij immers de zogeheten theologale deugden ‘geloof, hoop en liefde' toe, die de oude deugden binnen bereik brachten. Het geloof was de voltooiing en verheffing van de heidense natuur. Lees ook deze blog van Afshin Ellian terug over Jezus: de joodse man op wie velen hun hoop vestigen In een eeuwenlang proces van beslissingen en dichtgeslagen deuren heeft deze heteronome cultuur langzaam maar zeker plaatsgemaakt voor een autonome cultuur, die wordt gekenmerkt door liberalisme en wetenschap. Een wereld waarin God niet meer nodig is, en waarin we het zonder God heel goed kunnen uithouden, waarin we onszelf niet meer als zondaren zien, vermoeid onder de last van onze schuld, maar als vrije mensen met rechten en heel veel weelde. Met breuk met christendom is westerse cultuur niet weer heidens Met de breuk met het christendom is onze westerse cultuur natuurlijk niet weer heidens geworden. Was het maar waar, zal een christen zeggen. Een van de beste christelijke schrijvers ooit, C.S. Lewis (1898-1963), vergeleek de ontwikkeling eens met die van een vrouw, die eerst maagd is, trouwt, en daarna van haar man scheidt. Die vrouw wordt dan niet opnieuw maagd. Zo keert een cultuur die met de natuur (het heidendom) is begonnen en daarna door het geloof is vervolmaakt, maar daarna met dat geloof breekt, niet terug naar de natuur. Veeleer kiest zo'n cultuur dan voor het on- en tegennatuurlijke: voor een leven zonder het bovennatuurlijke, voor een leven in het hier en nu, voor een wet die alleen maar uitwendig is, voor absolute vrijheid en absolute gelijkheid. Voor een grenzeloze wereld dus waarin geen morele wetten overtreden kúnnen worden, omdat onze normen hooguit van persoonlijke voorkeuren getuigen, waarin we dus niet zondig zijn en niet schuldig. In heidens en christelijk perspectief leven wij moderne, post-christelijke mensen dus vanuit een vals zelfbewustzijn. Wij kennen nauwelijks nog taboes en onze verlangens zijn gericht op het hier en nu, op welvaart en status en gemak, en ons onderwijs is als gevolg daarvan steeds meer gericht op het aanleren van de competenties die dat ideaal binnen bereik brengen. De strijd met onszelf en tegen onszelf behoort tot het verleden – tenzij zich alsnog een klimaatramp mocht aandienen. Lees terug: Hoe christelijk is Europa nog? Of die moderne wereld van ons beter en aangenamer is dan de oude? Of een wereld waarin mensen in eerste instantie zichzelf als het probleem zien en de verantwoordelijkheid voor hun leven nemen, slechter is dan een wereld waarin mensen de staat, de elite, het systeem, het kapitalisme of blanke privileges als het probleem zien en die allen van alles de schuld geven en zichzelf van niets? Of een wereld waarin mensen zichzelf kennen als zondig, gebrekkig en falend, slechter is dan een wereld waarin dat besef ontbreekt, en het besef dat wij allen zondaren zijn (‘van dezelfde lap gescheurd') en dat we wat geduld met elkaar moeten hebben, en mild en vergevingsgezind en een beetje tolerant moeten zijn, slechter is dan een wereld waarin schuldigen en zondebokken in verleden en heden worden aangewezen die een meedogenloze aanpak verdienen? Diep in ons leeft verlangen naar vergeving, verzoening en nieuw begin Iedereen moet die vragen natuurlijk zelf beantwoorden. Zoals we ook de vraag onder ogen zouden moeten zien of ons moderne bewustzijn niet te graag ontkent of negeert dat diep in ons vermoeide en belaste mensen het verlangen naar vergeving, verzoening en een nieuw begin nog altijd leeft, hoe smeulend ook. Zo'n nieuw begin hoeven we niet te zoeken in de sciencefiction van nieuwe reizen naar de maan of Mars. Het is om de hoek verkrijgbaar, in elke kerk waarin over Jezus wordt gesproken als over de vis, de ichthus. Dit essay verscheen in de Speciale Editie Jezus (2020) van EW The post Pasen: Het verlangen naar een nieuw begin leeft nog altijd appeared first on EWmagazine.nl.
zo, 04 apr, 2021
Source: EW Magazine
Biden strooit met miljarden. Afgelopen week presenteerde de Amerikaanse president plannen voor enorme investeringen in de infrastructuur. Het begrotingstekort en de oplopende staatsschuld deren Biden niet. Hij gelooft dat de Amerikaanse overheid de oplossing kan zijn voor een kwakkelende economie. Republikeinen kunnen voorlopig niet meer dan lijdzaam toezien hoe Biden het reaganisme ten grave draagt, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. Het coronasteunpakket van Joe Biden bedroeg al zo'n 1.900 miljard dollar. Zijn wetsvoorstel om de Amerikaanse infrastructuur op te knappen, heeft een prijskaartje van zo'n 2.000 miljard dollar. De president smijt met geld alsof het niks is. Biden wil de geschiedenisboeken in zoals Roosevelt en Johnson Biden wil investeren in de infrastructuur in de breedste zin van het woord. Het geld gaat naar het opknappen van snelwegen en bruggen (115 miljard dollar), het spoorwegnetwerk (80 miljard dollar), elektrisch rijden (174 miljard dollar), drinkwatervoorzieningen (111 miljard dollar), het internet- en elektriciteitsnetwerk (beide 100 miljard dollar) en de woningbouw (213 miljard dollar). Voor de ouderen- en mindervalidenzorg wordt ook nog eens 400 miljard uitgetrokken. Gigantische uitgaven, maar Biden zegt dat hij ze goed kan verantwoorden. Zijn voorstel moet Amerika klaarmaken voor de toekomst. ‘Over vijftig jaar zullen mensen zeggen dat dit het moment was waarop Amerika de toekomst veroverde,' zei Biden bij de presentatie van zijn plannen. Lees ook: Is de progressieve wenslijst van Pelosi kansrijk of zinloos? Maar er speelt meer. Biden wil Amerika transformeren. Hij spiegelt zich graag aan Democratische voorgangers als Franklin D. Roosevelt en Lyndon B. Johnson, die respectievelijk in de jaren dertig en zestig de Amerikaanse verzorgingsstaat en economie vormgaven. Reaganomics telt niet meer mee in D.C. Om daarin te slagen, moet Biden afrekenen met de erfenis van een andere iconische president. Ronald Reagan brak in de jaren tachtig als Republikein met de ideeën die Roosevelt en Johnson propageerden. De overheid was niet de oplossing, maar juist het probleem voor een economie die was vastgelopen. De overheid moest minder uitgeven, minder belasting heffen en minder regeltjes opstellen. De pijlers van wat de geschiedenis inging als Reaganomics bleven lang gemeengoed in Washington. Bill Clinton liet zich erdoor leiden, George W. Bush gaf er een eigen draai aan met zijn pleidooi voor ‘compassievol conservatisme', en zelfs Barack Obama wist zich er niet volledig aan te ontworstelen. De Democraten zijn getraumatiseerd door juist zijn aanpak van de financiële crisis. Zij denken dat Obama de economie te weinig stimuleerde, waardoor het economisch herstel te traag ging en Donald Trump de verkiezingen in 2016 kon winnen. Of die gedachtengang klopt, doet er niet toe voor de Democraten. Ze zijn vastbesloten om onder dat juk uit te komen. Obama werd door Republikeinen continu herinnerd aan het begrotingstekort en de oplopende staatsschuld. Het bracht ze succes: in 2010 wonnen de Republikeinen flink tijdens de tussentijdse verkiezingen, met dank aan de zogenoemde Tea Party-kandidaten. Die propageerden fiscaal conservatief beleid, waardoor Obama zijn grote hervormingsplannen niet kon doorvoeren. Lees deze blog van Victor Pak: Het onbenoemde vaccinsucces van Donald Trump Maar onder Trump bleken de Republikeinen plots ook potverteerders te zijn. De uitgangspunten van het fiscaal conservatisme werden losgelaten. Trump mocht uitgeven wat hij wilde en liet de staatsschuld net als Obama verder oplopen. Biden paait liever de eigen partij Biden gebruikt dat argument om zelf met miljarden te strooien en Republikeinen te negeren als zij de grote uitgaven kritiseren. Hij vindt ze niet geloofwaardig en rekent op steun van de bevolking. Bovendien kan Biden al zijn plannen doorvoeren dankzij de Democratische meerderheden in het Congres, hoe krap die ook zijn. Ook uit Bidens infrastructuurwet blijkt dat hij liever de linkervleugel van de Democratische partij paait, dan samenwerking met de Republikeinen zoekt. Nog anderhalf jaar zullen de Republikeinen moeten toezien hoe Biden met geld smijt en het reaganisme ten grave draagt. The post Draagt Biden het reaganisme ten grave? appeared first on EWmagazine.nl.
za, 03 apr, 2021
Source: EW Magazine
Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden geeft wekelijks ongevraagd advies aan iemand in het nieuws. Deze week aan demissionair premier Mark Rutte (VVD). Het vernederende debat op donderdag 1 april moet voor u maar één consequentie hebben: treed terug en laat het volgende premierschap aan een ander. Onno Aerden Publicist en communicatieadviseur Onno Aerden (1967) geeft wekelijks ongevraagd communicatie-advies aan iemand die de publiciteit haalde. ‘Meer onder vuur dan ooit' (NOS). ‘Geloofwaardigheidscrisis' (RTL). ‘Leugenkampioen' (de Volkskrant). ‘Stuitende arrogantie van de macht' (De Telegraaf). ‘Het einde van Rutte is in zicht' (NPO Radio 1). Laten we zeggen dat de sterren voor u weleens gunstiger hebben gestaan. Het vreemde is: u hebt de vernietigende oordelen over uw leiderschap aan uzelf te danken. Geen actieve herinnering Meer in het bijzonder aan uw onvermogen om op essentiële momenten de waarheid te spreken. Verbijsterend dat u, gevraagd naar uw herinnering over een gesprek met de verkenners, koud een week geleden, geen duidelijkheid kon scheppen over uw opmerking over Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt (CDA). ‘Maak hem minister', zoiets vergeet je simpelweg niet – laat staan dat je daarna een week lang in de pers volhoudt dat het in dat gesprek niet over Omtzigt is gegaan. De pers herhaalt dezer dagen eindeloos uw eerdere vergeetachtige momenten. Het trumpiaans aandoende ‘geen actieve herinnering' kleeft u aan, niet bepaald iets om trots op te zijn. De hele gang van zaken doet mij denken aan de publicitaire Werdegang van de betreurde prins Johan Friso en diens toenmalige aanstaande, Mabel Wisse Smit in 2003. Wat gebeurde er in het debat donderdag? Lees het hier terug: Zwaar gehavende Rutte overleeft de Omtzigt-leugen Spreek de waarheid Wisse Smit zou in de jaren tachtig een relatie hebben gehad met drugscrimineel Klaas Bruinsma, maar dat ontkende ze ten stelligste. Een door misdaadverslaggever Peter R. de Vries in Chili opgespoorde voormalige lijfwacht van de later vermoorde Bruinsma sprak ten overstaan van de gehele natie rechtstreeks op camera gedenkwaardige woorden tegen de aanstaande prinses: ‘Niet liegen. Je kunt beter niks zeggen dan liegen.' De zaak verdwijnt in de mist: Wisse Smit blijft ontkennen, er duikt een andere vriendin op van Bruinsma, de lijfwacht had de vrouwen misschien door elkaar gehaald. Maar het is al te laat. Friso vraagt het parlement geen toestemming voor het huwelijk en verliest daarmee zijn recht op troonsopvolging. Niet de mogelijke relatie, maar het liegen over de aard daarvan brak het koppel op. U kent als historicus de kwestie van buiten, lijkt me. Daarom blijf ik me erover verbazen dat u geen lering hebt getrokken uit de mantra van de Chileen: lieg niet, zeg liever niets, of nog liever: de waarheid. Gebruik de Paasdagen voor zelfonderzoek en contemplatie Weinigen hadden u kwalijk genomen dat u in zo'n eerste gesprek tijdens de formatie het eventjes over Omtzigt hebt gehad. Logisch! Het vertellen van de waarheid – dat had u in dit geval een vernederende dag in de Kamer bespaard en de nieuwste kras op uw reputatie. Lees ook de blog van Afshin Ellian: Werkwijze Kamer bij formatie is aan revisie toe Er rest slechts één stap om schoon schip te maken. Gebruik de Paasdagen voor zelfonderzoek en contemplatie. Erken de komende week in de media dat u ernaast zat. Dat het politieke machtsspel u na tien mooie jaren heeft opgebroken. En verklaar dat u in alle waardigheid plaatsmaakt voor een ander in het Torentje. Natuurlijk: partir, cest mourir un peu – weggaan is een beetje sterven. Maar liever met een schoon geweten opstappen, dan bedolven worden onder analyses zoals die waarmee ik dit stukje begon. The post Geachte Mark Rutte, laat het premierschap aan een ander appeared first on EWmagazine.nl.
za, 03 apr, 2021
Source: EW Magazine
In Groot-Brittannië is het nieuws van de minder urgente categorie: een leraar moet onderduiken na het in zijn klas tonen van een Mohammed-cartoon. Frankrijk, waar een leraar dezelfde moed (of naïviteit) bekocht met onthoofding, zou op zijn achterste benen hebben gestaan, schrijft René ter Steege in een ingezonden opinie. Duidt de Britse lankmoedigheid op acceptatie van de gestage islamisering? Britse media verzwijgen de naam van de godsdienstleraar om het zijn belagers niet nog gemakkelijker te maken. Het is een jonge man uit Yorkshire, fervent rugbyspeler, iemand met hart voor zijn vak. Er is wel meer wat de BBC en andere media liever niet noemen, zoals welke Mohammed-cartoon hij de leerlingen toonde tijdens een les over religie versus vrijheid van meningsuiting. Volgens geruchten was het die waarop Mohammed staat afgebeeld met een bom in zijn tulband. René ter Steege (Den Haag, 1949) werkte na zijn studie Frans als verslaggever en redacteur buitenland bij Het Parool en de Franse krant Le Monde. Hij vertaalde boeken uit het Frans en schreef over extreem-rechts in Frankrijk, onder wie Marine Le Pen. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. Hoe dan ook, de pleuris brak vorige week uit rond de Batley Grammar School in het Noord-Engelse Yorkshire, waar volgens het dagblad Daily Mail driekwart van de 990 leerlingen behoort tot etnische minderheden. In dit deel van Engeland betekent dat bijna uitsluitend moslims, geïmmigreerd vanuit Pakistan, India en Bangladesh. Kinderen vertelden hun ouders over de opmerkelijke les, ouders schakelden plaatselijke en landelijke islamitische leiders in, een vijftigtal overwegend mannelijke betogers blokkeerde de school en eiste het ontslag van de leraar. Samuel Paty in Frankrijk Overeenkomsten genoeg met wat in oktober vorig jaar gebeurde op de school in Conflans-Sainte-Honorine bij Parijs, waar de leraar Samuel Paty kinderen van rond de dertien jaar een Mohammed-cartoon toonde uit Charlie Hebdo. Een eerder door Paty uit de les verwijderde islamitische leerlinge ‘gaf hem aan' bij haar vader, die via sociale media medestanders alarmeerde, onder wie een fanatieke prediker, en daarmee Paty's doodvonnis velde. Iedereen begrijpt dat zulks ook het lot kan worden van de jonge Britse leraar, die met zijn gezin in allerijl door de politie uit hun woning in Batley, bij Bradford, werd gehaald en ondergebracht op een onbekende plaats voordat een woedende meute hem zou lynchen. Hij woonde niet ver van de school. Zijn buurman, een vluchteling uit Syrië, vertelde een plaatselijke krant dat ‘Aziatische' jongens zich verdacht bij het huis van het verdwenen gezin hadden opgehouden. Hij bezwoer dat zijn voormalige buurman zeker niet islamofoob is, maar juist overliep van aandacht voor het migrantengezin naast hem. Hun kinderen speelden met elkaar. Schooldirecteur steunt docent niet Het verschil tussen de Britse en Franse houding in kwesties als deze is enorm. De directrice van de Franse school stond vierkant achter Samuel Paty terwijl de rel aanzwol: ouders en moslimgeestelijken eisten op hoge toon Paty's ontslag en dreigden met demonstraties. Dat hield aan tot zijn executie door een jonge Tsjetsjeense migrant. Haar Britse collega Gary Kibble capituleerde op zijn beurt meteen voor de menigte buiten de school. Hij ‘schorste' de godsdienstleraar, die zich volgens hem ‘volstrekt onverantwoordelijk had gedragen', betuigde diepe en oprechte spijt, beloofde dat zoiets nooit meer zou voorkomen en dat er een ‘volledig onderzoek' wordt ingesteld naar hoe het zover heeft kunnen komen. Ook de godsdienstleraar heeft spijt, verzekerde de directeur. Hij dankte de ouders voor het ‘delen' van hun bezorgde reacties, die hij zou ‘meenemen' bij toekomstig overleg met het ministerie van Onderwijs over een ‘herziening' van het godsdienstonderwijs. Geen woord van compassie met zijn leraar, laat staan van vermaning aan diens belagers. De vader van de leraar vindt dat Kibble zijn zoon daarmee ‘voor de bus heeft gegooid', vertelde hij de Daily Mail. Lees ook dit commentaar van Gertjan van Schoonhoven: Maak van middelbare school geen laffe ‘safe space' De directeur liet zijn capitulatie voor de school voorlezen door een politieman, omringd door veelal in islamitische kledij gehulde betogers. Ze beweerden ouders te zijn van de leerlingen, maar volgens plaatselijke journalisten betrof het vooral leden van een islamitische organisatie. Die namen geen genoegen met Kibbles knieval. Slechts na het ontslag van de leraar, en diens levenslange verbanning uit het Britse onderwijs, zouden ze inbinden. Minister van Onderwijs Gavin Williamson laakte hun intimiderende gedrag en onderstreepte het belang van de vrijheid van meningsuiting, ook op religieus gebied. De parlementaire afgevaardigde van het district, een Labour-politica, toonde zich vooral bezorgd over het verder uit de hand lopen van het conflict, net als een tot barones bevorderde Conservatieve moslima, die geldt als spreekbuis van gematigde Britse moslims. Zij toonde vooral begrip voor de woede over de tekening. Anderen vreesden dat de extreemrechtse splinterbeweging Britain First van de ophef profiteert. De onderwijsvakbond van de leraar hield het bij een tamme, diplomatieke verklaring. De Franse stijl In Frankrijk zou niet alleen politiek rechts in woede zijn ontstoken en solidariteit hebben betuigd met het slachtoffer, maar ook het staatshoofd en oppositieleiders. Vakbonden, schrijvers en intellectuelen zouden voor hem of haar in de bres zijn gesprongen. In Parijs en andere steden zouden mensen van allerlei gezindten de straat op zijn gegaan ter verdediging van de laïcité of, gewoon, van de vrijheid van meningsuiting. Verklaringen in ‘Franse stijl' waren er in Engeland wel, maar veelal afkomstig van organisaties als de National Secular Society, die sprak van een poging om islamitische blasfemiewetten in te voeren in het Britse openbaar onderwijs. De Free Speech Union vindt dat Groot-Brittannië hier als belangrijke westerse natie een principieel standpunt moet innemen, zoals Frankrijk. Het zijn ongetwijfeld eerbiedwaardige organisaties, maar in het maatschappelijk debat leggen ze weinig gewicht in de schaal. Sussen van een vijandige minderheid Engeland, om ons te beperken tot dat deel van het Verenigd Koninkrijk, lijkt bezig met het sussen van een vijandige minderheid, die zoiets eerder beschouwt als een aansporing om ‘door te pakken'. De correspondent van de Volkskrant brengt in herinnering dat Bradford in 1989 een brandhaard was van de gewelddadige moslimprotesten tegen de Brits-Indiase schrijver Salman Rushdie, die zich over de hele wereld verspreidden. In deze regio opgegroeide jonge moslims pleegden terreuraanslagen in Engeland en in 1985 uitte schoolhoofd Ray Honeyford, op wiens school in Bradford al bijna geen blanke leerlingen meer waren, scherpe kritiek op het multiculturalisme in en buiten het onderwijs. Het kostte hem zijn baan, na druk van de islamitische burgemeester van Bradford. Lees ook de blog van Afshin Ellian: Censureren Mohammed uit Dantes hel bewijst dat terreur loont Honeyford, die in 2002 overleed, gold destijds vooral als een racistische schurk, wiens ‘gelijk' werd gevierd door rechtse intellectuelen als Roger Scruton. Natuurlijk schilderden zijn tegenstanders hem ook af als een volgeling van de Conservatieve politicus Enoch Powell. Die voorspelde in 1968 bloedige gevolgen als de ‘waanzin' van de immigratie zou doorgaan. Powell werd prompt ontslagen uit het schaduwkabinet en verbannen uit beschaafde kringen. Ook voor de Conservatieve elite in de Thatcher-jaren gold hij als besmet. Onder de Britse arbeidersklasse kon de excentrieke intellectueel ‘Enoch' wel rekenen op veel sympathie. Groot-Brittannië lijkt voor appeasement te kiezen Het sindsdien geldende taboe op verzet tegen immigratie, op straffe van de beschuldiging van racisme, kreeg gevolgen die Powell niet had kunnen voorzien in zijn ergste nachtmerrie, schreef Douglas Murray in The Strange Death of Europe. Londen en Birmingham, de tweede stad van Engeland, worden al jaren bestuurd door islamitische burgemeesters. In Londen vormen blanken al jaren een slinkende minderheid, Birmingham bereikt naar verwachting nog dit jaar die hoge mate van ‘diversiteit'. Tijdens de campagne voor het Brexit-referendum was een rem op immigratie een belangrijke stemmentrekker van de voorstanders, maar daarmee bedoelden ze vooral mede-Europeanen. Lees dit stuk van EW Podium: Scholen, leer leerlingen over Mohammed-cartoons Onder de rechtse premier Boris Johnson keert Groot-Brittannië zich sinds de Brexit steeds verder af van Europa, ten faveure van contacten met voormalige koloniën als Australië en Canada, maar ook India en Pakistan. Minister van Binnenlandse Zaken Priti Patel, dochter van Indiase immigranten, gaat de immigratie van Europeanen aan banden leggen. Polen en Bulgaren zullen vaak niet voldoen aan de door haar bepleite inkomens-, taal- en opleidingseisen voor nieuwkomers, Pakistanen en andere moslims vaak wel. Met alle kans op voortschrijding van de islamisering. Het door moslimterreur-van-eigen-bodem zwaar getroffen Frankrijk verzet zich daartegen, waar Groot-Brittannië voor appeasement lijkt te kiezen – een beleid dat is gebaseerd op concessies aan een andere macht. The post Geen verzet, maar appeasement in Britse cartoonrel appeared first on EWmagazine.nl.
do, 01 apr, 2021
Source: EW Magazine
Free Web Hosting