Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
In een onlangs verschenen document geeft China een verklaring voor het agressieve optreden tegenover Taiwan. Maar de zogenaamd historische en juridische rechtvaardiging van de Volksrepubliek berust op halve waarheden en een verdraaiing van de feiten, schrijft Gerrit van der Wees in een ingezonden opinie. De afgelopen weken is Taiwan weer aardig in het nieuws geweest. Het begon met de vraag of Nancy Pelosi, voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, Taiwan wel zou moeten bezoeken, of niet. Ze zette door, ontmoette de Taiwanese president Tsai Ing-wen en andere functionarissen, en ze sprak steun uit voor de democratie in Taiwan. Gerrit van der Wees (1945) is een voormalige Nederlandse diplomaat. Hij doceert geschiedenis van Taiwan aan George Mason University en Amerikaanse betrekkingen met Oost-Azië aan George Washington University. Ingezonden opinieartikelen worden geselecteerd door de redactie, maar vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van EW. China stelde Pelosi's bezoek niet op prijs en begon de dag na haar vertrek met grootscheepse militaire oefeningen dicht bij de kust van Taiwan, waarbij vanaf het vasteland ook raketten werden afgeschoten, die vervolgens in vooraf bepaalde doelgebieden in zee belandden. China's argumenten snijden weinig hout Volgens de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken waren de Chinese militaire acties een vér overdreven en provocatieve reactie op het bezoek aan Taiwan van Pelosi. Hij bestempelde het als een onterecht excuus om te proberen Taiwan verder in het nauw te drijven. Formeel werden de militaire oefeningen op 10 augustus beëindigd, maar China dreigde in de toekomst toch weer vergelijkbare exercities te zullen uitvoeren. Ook op 10 augustus publiceerde het Taiwan Affairs Office van de Volksrepubliek een ‘Witboek' getiteld The Taiwan Question and China's Reunification in the New Era. In het ‘Witboek' tracht China een historische en juridische rechtvaardiging te geven voor het agressieve optreden vis-à-vis Taiwan, nu en in de toekomst. Maar, de argumenten in het ‘Witboek' snijden weinig hout, berusten op halve waarheden en een verdraaiing van de feiten. Hieronder enkele voorbeelden. Expedities waren in werkelijkheid een felle strijd Als bewijs dat Taiwan ‘sinds de oudheid tot China behoorde', beschrijft het hoe de Sui-dynastie drie expedities in oostelijke richting stuurde. Of dit inderdaad Taiwan betrof of niet, is niet eens duidelijk, aangezien ze het hebben over ‘Liu Qiu', dat ook naar – het tegenwoordig Japanse eiland – Okinawa zou kunnen verwijzen. Lees ook: China's verbetenheid om Taiwan in te nemen, neemt verder toe In elk geval, deze expedities hadden plaats in de periode 605-607 na Christus. De eerste betrof een vriendschappelijke ontmoeting met de autochtone bewoners, maar de daaropvolgende expedities eindigden in een felle strijd, waarbij een aantal Chinese soldaten letterlijk het hoofd verloor. Niet echt een bewijs dat ‘het' bij China hoorde. Belangrijke verklaringen over het hoofd gezien Toen de Nederlandse Vereenigde Oostindische Compagnie in 1624 arriveerde op Formosa, het huidige Taiwan, troffen de Nederlanders geen enkel spoor van enig Chinees gezag aan, alleen de oorspronkelijke bewoners, inboorlingen van het Maleis-Polynesische ras. In 1622-1623 had de Ming Tianqi-keizer (天啓帝) zelfs een boodschap aan de Nederlanders gestuurd om ‘buiten ons grondgebied' te blijven, dus gingen de Nederlanders naar Formosa, waar ze rondom Fort Zeelandia een levendige handelspost opbouwden die daar tot 1662 bleef staan. Dus in die periode was het ook niet echt ‘deel van China'. En in 1683 was de nieuwe Manchu-keizer helemaal niet geïnteresseerd in het eiland, zijn belangrijkste doel was om de laatste overblijfselen van de Ming-dynastie te verslaan. De Kangxi-keizer (康 熙 帝) verklaarde zelfs dat ‘Taiwan buiten ons rijk ligt en van zeer weinig belang is'. Hij bood de Nederlanders aan om het terug te kopen. Het ‘Witboek' ziet ook deze belangrijke verklaring van een Chinese keizer over het hoofd. Een ander belangrijk moment in de geschiedenis van Taiwan dat niet eens in het ‘Witboek' wordt genoemd, is het feit dat nadat de Qing/Manchu in 1895 de soevereiniteit over Taiwan voor altijd aan Japan had afgestaan ​​bij het Verdrag van Shimonoseki, lokale functionarissen en Taiwanese leiders de Republiek Formosa uitriepen, een van de eerste onafhankelijke republieken in Azië. Helaas werd de nieuwe republiek door het machtige Japan onder de voet gelopen en werd het vijftig jaar lang een Japanse kolonie. Weer niet echt ‘deel van China'. Gezamenlijke verklaringen zijn geen juridische documenten Het ‘Witboek' slaat ook de plank mis als het verwijst naar de Verklaring van Caïro (1943) en de Verklaring van Potsdam (1945) als ‘internationale juridische documenten'. Dat waren ze gewoon niet: het waren alleen maar gezamenlijke verklaringen aan het eind van vergaderingen op hoog niveau. Lees meer over de implicaties van een Chinese annexatie: China valt aan in flits of slow motion Maar het ‘Witboek' bestempelt vervolgens wel het Vredesverdrag van San Francisco uit 1951 als ‘illegaal en ongeldig', terwijl dat vredesverdrag juist het enige internationale verdrag in de twintigste eeuw is dat de status van Taiwan betreft. Volgens de bepalingen van dat verdrag deed Japan afstand van de soevereiniteit over het eiland, maar er werd niet besloten aan wie die wel toeviel. Veel landen benadrukten dat dat besloten diende te worden door en in overleg met de bewoners van het eiland. China schendt zelf de beginselen van staatssoevereiniteit Ten slotte benadrukt het ‘Witboek' dat ‘de belangrijke principes van het respecteren van de staatssoevereiniteit en territoriale integriteit zoals vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties de hoekstenen zijn van het moderne internationale recht en de basisnormen van internationale betrekkingen.' Echter, de Volksrepubliek zelf schendt deze beginselen, aangezien Taiwan volgens het internationaal recht (het Verdrag van Montevideo van 1933) wel degelijk een land dan wel een staat is, met het recht de eigen soevereiniteit en territoriale integriteit te verdedigen. Het is dus belangrijk om Peking eraan te herinneren dat in artikel 1.2 van het Handvest van de Verenigde Naties staat dat de doelstelling van de VN is om ‘vriendschappelijke betrekkingen tussen naties te ontwikkelen op basis van respect voor het beginsel van gelijke rechten en zelfbeschikking van volkeren'. Vrede en veiligheid in de regio kunnen alleen worden bereikt als China Taiwan als een vriendschappelijke buur accepteert en respecteert.
di, 16 aug, 2022
Source: EW Magazine
Liever dan met rationele oplossingen te komen (kernenergie, minder bevolkingsgroei), wil de klimaatbeweging ons laten boeten voor ons zondige gedrag. Maar van pseudoreligieuze rituelen wordt de wereld niet groener, schrijft Roelof Bouwman. Roelof Bouwman (1965) is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media De Bijbel is in veel opzichten een blijmoedig boek. ‘Welaan dan,' lezen we bijvoorbeeld in Prediker, ‘eet uw brood met vreugde en drink uw wijn met een vrolijk hart, want als gij dit doet, dan heeft God dit reeds lang zo gewild. Laten uw klederen te allen tijde wit zijn en olie ontbreke niet op uw hoofd. Geniet het leven met de vrouw die gij liefhebt, al de dagen des ijdelen levens, die Hij u geeft onder de zon.' Ook in het Nieuw Testament is het geregeld een vrolijke boel. Bijvoorbeeld op de bruiloft te Kana, waar Jezus op voorspraak van zijn moeder water verandert in uitstekende wijn. De ceremoniemeester weet niet wat hij proeft en denkt dat de bruidegom een vergissing heeft gemaakt: ‘Iedereen zet eerst den goeden wijn op en als er goed gedronken is, den minderen; gij echter hebt den goeden wijn tot dit ogenblik bewaard.' Vrolijkheid en drank horen ook heel erg bij kerkgeschiedenis Vrolijkheid en drank horen ook heel erg bij de kerkgeschiedenis. Zo komen in het oeuvre van Maarten Luther (1483-1546) nogal wat grappen voor over het laten van winden. Ook was de protestantse reformator een groot liefhebber van gerstenat: ‘Wer kein Bier hat, der hat nichts zu trinken'. Lees ook deze klimaatcolumn van Simon Rozendaal: Hoe welvarender de mens, des te pessimistischer Ook de Franse kerkhervormer Johannes Calvijn (1509-1564) was bepaald niet vies van alcohol. Wijn is ons door God gegeven om het mensenhart ‘vrolijkheid' en ‘genot' te verschaffen, meende hij. Natuurlijk, dronkenschap was verfoeilijk. ‘Maar al is de wijn voor den dronkaard vergif, moeten wij er daarom een afkeer van hebben? Neen, zeer zeker niet. Wij zullen er niet minder smaak in hebben, wij blijven ervan houden.' Ook spotte Calvijn in zijn geschriften met mensen ‘die geen drie glazen wijn achtereen kunnen drinken zonder beneveld te worden'. Vooral orthodoxe protestanten maken vaak deprimerende indruk Toch maken vooral orthodoxe protestanten – ondanks hun bijbelvastheid en kennis van de kerkhistorie – op de buitenwereld vaak een deprimerende indruk. Zelfs ‘afvalligen' genieten zelden de reputatie van zonnetje in huis. Neem Joop den Uyl (1919-1987). De voormalige PvdA-premier, die opgroeide in een gereformeerd middenstandsgezin in Hilversum, brak weliswaar met het ‘geloof der vaderen', maar nooit met zijn sobere levenshouding.
di, 16 aug, 2022
Source: EW Magazine
Non-binaire personen eisen dat zij met ‘hen' worden aangesproken in plaats van met ‘haar' of ‘hem'. De vraag daarbij is in hoeverre een samenleving tegemoet moet komen aan de verlangens van een erg klein groepje, schrijft Gerry van der List.
di, 16 aug, 2022
Source: EW Magazine
Twee wiskundigen, Han Hoogeveen en zijn 19-jarige zoon Jippe (de ‘Odijkse bolleboos') hebben ontdekt dat de oorzaak voor de sterke opwarming die Nederland doormaakt een verandering in de wind is gedurende de afgelopen drie decennia. De wind komt 's winters bijna nooit meer uit het koude oosten en steeds vaker uit het relatief warme zuidwesten, westen en zuiden. Tijd dat de CO2-kenners van het KNMI hun krachten bundelen met deze slimme rekenaars, schrijft Simon Rozendaal. De afgelopen dertig jaar waaide de wind in Nederland nauwelijks uit het oosten en veel vaker uit het zuidwesten, westen en zuiden. Deze verandering verklaart de ­relatief grote opwarming in Nederland (meer dan tweemaal het mondiale gemiddelde). EW-columnist Simon Rozendaal plaatst in zijn nieuwe boek Welkom in de paniekfabriek 73 kanttekeningen bij de ‘Groene Gekte'. Bestel het boek in onze webshop Het is een brisante stelling in een tijd waarin alle aandacht is gericht op CO2. Ze is afkomstig van twee wiskundigen, vader Han Hoogeveen en zijn negentienjarige zoon Jippe. Hun publicatie (‘Winds are changing: An explanation for the warming of the Netherlands') is onlangs geaccepteerd door The International Journal of Climatology. Dat is geen kattenpis, gegeven dat vader en zoon geen klimatologen zijn en het hier een serieus wetenschappelijk tijdschrift betreft (voor kenners: met een impactfactor van ruim vier). Een uitzonderlijk gezin Ik ben bij de twee op bezoek geweest in Odijk. Ze maken deel uit van een uitzonderlijk gezin. Vader Han en moeder Marjan van den Akker zijn beide wiskundigen (Utrecht University), zoon Jippe heeft meermaals de ­Nederlandse Wiskundige Olympiade gewonnen en eenmaal de internationale. Een lokale krant omschreef hem als de ‘Odijkse bolleboos'. Jongste zoon Hylke zit nog op de middelbare school en is tamelijk goed in… jawel. Jippe Hoogeveen en zijn vader Han. Foto: Simon Rozendaal Wat hebben vader en zoon precies gedaan? In de eerste plaats kijken ze niet zoals gebruikelijk naar de windrichting zoals gemeten met een windvaan, maar naar de windbron. Een wind die van oorsprong uit een bepaalde bron komt, kan immers vlak voor deze in Nederland arriveert, een bocht nemen. Een oostenwind brengt in de winter bijna altijd bittere kou en het steeds zeldzamer worden van oostenwind verklaart waarom we tegenwoordig bijna nooit meer kunnen schaatsen. Jippe laat twee voorbeelden zien: februari 1956 (de koudste maand van de twintigste eeuw volgens het KNMI), toen de wind continu uit het oosten kwam, versus december 2015 (met gemiddeld 9,6 graden de zachtste decembermaand in drie eeuwen) met 25 dagen zuidwestenwind.
di, 16 aug, 2022
Source: EW Magazine
Airco-installateurs draaien overuren
In diverse winkelstraten was het afgelopen dagen een paar graden koeler dan elders in dorp of stad. De koele lucht van de airco's in de winkels waaide er door de openstaande deuren zo de straat op. Onbegrijpelijk, schrijft Marieke ten Katen. Zeker in tijden van een energiecrisis kan het geen kwaad om wat bewuster gebruik te maken van deze energieslurpers. Voor wie verkoeling zocht de afgelopen dagen was het niet alleen goed toeven in één van de weinige zwemwaters die nog niet door blauwalg waren aangetast, maar ook in diverse winkelstraten. Daar kwam de voorbijgangers een heerlijk koel briesje tegemoet. Terwijl door de hittegolf van de afgelopen dagen het kwik boven de 30 graden uitkwam, loeiden in veel winkels binnen de airco's en door de bij veel winkels openstaande deuren kwam een deel van de koele lucht ook op straat terecht. Het voelde daarbuiten al gauw een aantal graden koeler aan dan elders in stad of dorp. Lees ook: Zo ga je slim om met je airconditioner Nog even los van de vraag of het produceren van die koele lucht in de winkels wel echt zo hard nodig is – hier en daar zag een winkelmedewerker zich genoodzaakt een lange broek en trui aan te trekken – is het volstrekt onbegrijpelijk dat winkels, met de energiecrisis in het achterhoofd, nog steeds zo laconiek omspringen met het gebruik van de airco. Airco's verbruiken nogal wat energie en dat neemt alleen maar verder toe als de geproduceerde koude lucht vrijuit naar buiten kan weglekken. Dat is niet alleen slecht voor het milieu, maar het leidt ook nog eens tot torenhoge energierekeningen. In Frankrijk en Spanje worden boetes opgelegd In Frankrijk worden daarom sinds kort boetes opgelegd aan winkels die de deuren open laten als de airco aanstaat. En in Spanje mag de airco niet lager dan 27 graden en kunnen winkels en bedrijven een boete tot wel 90.000 euro krijgen als ze zich daar niet aan houden. Terechte maatregelen, die ook navolging verdienen in Nederland, al was het maar om de boodschap die ervan uitgaat: ‘Pas op, er is sprake van een energiecrisis, dus let een beetje op uw energieverbruik.' Maar winkels zouden toch ook zelf inmiddels al wel moeten inzien dat ze enigszins slim moeten omgaan met hun energieslurpende airco's. Dus is het wel echt nodig het ding aan te zetten en kan de temperatuur misschien wat minder laag worden ingesteld? En hup, de deuren dicht. Ook zinvol in de winter trouwens, als de verwarming – ook vaak onnodig hard – staat te loeien.
di, 16 aug, 2022
Source: EW Magazine
Johan Remkes moet boeren en natuurorganisaties beide perspectief geven om uit de stikstofcrisis te komen. Dat lukt alleen met een voorstel waaraan zowel de landbouw als het milieu wat heeft. Anders wordt het een jarenlang gevecht tussen partijen waarbij niemand meer kan winnen, schrijft Joan Zijerveld. Remkes praat deze week niet meer met boeren, maar wel met andere belanghebbenden, zoals Natuur & Milieu. Deze milieuorganisatie verwacht van boeren dat zij bereid zijn om van de een op andere dag het bedrijf te verkopen. Zelf is Natuur & Milieu niet bereid om ook maar een millimeter op te schuiven. Doel en middel zijn heilig: de veestapel moet fors inkrimpen en er wordt geen ruimte gegeven voor innovatie. Lees ook: Stikstofuitstoot halveren voor een prikkie: zo kan het Volgens directeur Marjolein Demmers van Natuur & Milieu is innovatie niet de oplossing. De gedachte is dat als innovatie succesvol is, het intensivering in de hand werkt. Innovaties zoals emissie-arme vloeren en luchtdichte stallen zouden ervoor zorgen dat de veestapel niet krimpt maar juist groter wordt. En als toch achteraf blijkt dat innovaties niet voldoende opleveren, is het milieu het slachtoffer, zegt Demmers.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Een munt is meer dan een betaalmiddel, schrijft Constanteyn Roelofs. Met de monsterinflatie en de groeiende tegenstellingen tussen de eurolanden wordt steeds vaker de vraag gesteld of de euro en Europa nog wel samengaan. Het werd ons twintig jaar geleden door de boven ons gestelden ingeprent: wat fijn dat de euro er is, want dan hoef je geen geld meer te wisselen als je met vakantie gaat. Ik kan me nog herinneren dat ik als dertienjarige dat eigenlijk helemaal niet fijn vond, eigenlijk. Juist een deel van de lol van de vakantie was juist het uren turen naar exotische munten en bankbiljetten. Ook was de schaal van het geld in het buitenland anders: wat was het leuk om in Italië met honderden lires een kaartje voor het zwembad te kopen! Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Ik had in de kampeerzomers van de late jaren negentig en het begin van de jaren nul nog niet echt een idee van, maar die vreemde munten gaven ook een soort instinctief idee dat landen, economieën en nationale culturen (voor zover er een onderscheid is te maken tussen die dingen) op een bepaalde manier tot uitdrukking komen in hun geld. Er zit een soort verband tussen de hoeveelheid nullen op de biljetten en de ontwikkeling van de economie: bij landen waar men nog aan brommertjes klust op straat en mensen met kooien vol kippen in de trein stappen, hoort een andere munt dan bij de geürbaniseerde noordelijke verzorgingsstaten. Zou je denken. De euro plamuurde veel van dit soort verschillen dicht en je betaalt nu met dezelfde euro een hippe barista in een koffiebar in Helsinki én een watermeloenenverkoper langs een droge zandweg in een straatarm stukje Zuid-Europa. Dat voelt raar en dat is raar. De beloftes worden stelselmatig gebroken Deel van de vervreemding van de euro komt ook door de schaamteloze leugens en propaganda waarmee de europolitiek is omgeven. Het is historisch zo dat een gedeelde munt nooit wat anders kan zijn dan een claim op de macht van een centrale bureaucratie. Je hebt immers vooral een gedeelde munt nodig voor centrale belastingheffing en herverdeling: de claim van de europrofeten dat een gedeelde munt prima kan bestaan naast nationale soevereiniteit is vals en misleidend. Een imperiale munt voor een heel continent kan nooit wat anders zijn dan dat – als er geen centrale administratie wordt opgetuigd is een centrale munt helemaal niet nodig. Maar nee, zeggen de eurocraten keer op keer. Er komt geen Europees belastingstelsel, er komt geen Europees leger, de pensioenpotten zijn veilig en we gaan niet met de noordelijke landen stelselmatig de begrotingstekorten van het zuiden financieren. Maar intussen. Oud-minister van Financiën Hoogervorst: vertrek uit eurozone mag geen taboe zijn De beloftes worden stelselmatig gebroken en de euro gaat van crisis naar crisis met een steeds uitgebreider instrumentarium van bijzonder riskante reddingsconstructies. Nu de inflatie gigantisch oploopt, wordt de zwakte van de euro blootgelegd: we kunnen eenvoudigweg de inflatie niet afremmen doordat bij hogere rentes de zwakkere landen omvallen. Het vliegtuig zit in een duikvlucht en niemand durft de stuurknuppel te grijpen. Sigrid Kaag werkt verder aan de opbouw van de Europese superstaat En onze eigen regering? Na jarenlang strenge rekenmeesters, kiest Rutte er nu voor om een uitgesproken ideoloog op de post te zetten. Financieel geletterd of niet, belangrijker is dat Sigrid Kaag verder werkt aan de opbouw van de Europese superstaat en daar hoort het koste wat het kost verdedigen van de euro bij. Terwijl de inflatie dus de pan uit giert, horen we niets van Kaag. Ze doen gewoon alsof het probleem niet bestaat, omdat de realiteit van het probleem te veel indruist tegen het ideologische eenrichtingsverkeer in de politiek. De in zichzelf gekeerde bestuurderskaste offert immers graag de spaar- en pensioentegoeden van de middenklasse op voor de Europese droom en accepteert liever de pijn in het huishoudboekje van de gewone Nederlander die zijn brood en benzine niet meer kan betalen dan gezichtsverlies bij de bureaucratie in Brussel. Debat over vertrek uit de euro: Lang bleef het stil, maar er lijkt iets te kantelen Inmiddels groeit het verzet. Was vroeger het idee van een Nexit of actie tegen de eenheidsmunt voorbehouden aan krakersholen en donkere keldertjes van het Forum voor Democratie, nu vragen politici uit normale partijen zich ook hardop af of de euro nog wel een toekomst heeft. Gewezen ministers zoals Ronald Plasterk (PvdA), bijvoorbeeld, of Hans Hoogervorst (VVD), die onlangs nog een mooi stuk over de munt schreef voor dit blad. Enfin, de euro gaat nog een paar lastige jaren tegemoet. Inmiddels vind ik het trouwens wel fijn dat als ik met kampeervakantie ga, gewoon mijn pizza in euro's kan afrekenen in Italië. Scheelt weer wisselen en rekenen.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Erik ten Hag
Smaakmaker Bergwijn swingt in Amsterdam. De club is de competitie ontgroeid, schrijft Hugo Camps. Hugo Camps (Molenstede, 1943) schrijft wekelijks een sportcolumn voor EW. Ajax danst van wedstrijd naar wedstrijd. Het ene doelpunt is nog mooier dan het andere. Nu eens met ­Steven Bergwijn als inspirator van een poëtische constructie, dan weer met een haarfijne dieptepass van Daley Blind. Onderwijl spookt Antony in de rondte. Het voetbal van Ajax is een symfonie: Ajacieden fladderen over het veld van kunstje naar kunstje. Hun plezier kan niet op. Samen met PSV en Feyenoord completeert Ajax het verlangen naar traditie van het Nederlandse voetbal. Wat heet, Ajax is de leading club van verleden en toekomst. Met een palmares om u tegen te zeggen en met een grenzeloze avant-garde. Dus niet als Volendam dat onder de folkloristische leiding van een zanger is toegetreden tot de Eredivisie – als ­recordhouder van nederlagen. Lees meer over het moeizame begin van Manchester United: Nu al stapelen de problemen zich op voor Erik ten Hag Sportief en organisatorisch een eiland in Nederland Ajax is sportief en organisatorisch professioneel een ­eiland in Nederland en kan schaamteloos mee met clubs uit de Bundesliga, de Premier ­League en La Liga. De treurige ouverture van Erik ten Hag bij Manchester United is deze coach in Amsterdam bespaard gebleven. Hij was vanaf het begin aangemerkt als de godfather van het Ajaxballet en krijgt in Manchester geen voet aan de grond. Ten Hag vergaat van angst. Daar waar PSV zich door de voorronde moet worstelen tegen de Rangers uit Glasgow, gaat Ajax fluitend naar de Champions League. Andermaal zullen de miljoenen in de loop van het seizoen binnenstromen. In de Eredivisie moet iedereen tot het besef komen dat Ajax financieel onbereikbaar is geworden. Dat geldt ook voor PSV en Feyenoord. In Nederland is er voetbal en er is Ajax – losgeslagen werelden. Voetballiefhebbers kunnen nog veel plezier beleven aan de competitie, maar ze moeten zich schikken naar het meesterschap van een club. Dat was vroeger een monopolie dat je alleen in zuidelijke landen tegenkwam. De klasse van Bergwijn heeft zich reeds uitbetaald Het geheim van Ajax? Topsnelheid in de uitvoering. Met Bergwijn in de zestien. Het heeft even geduurd voordat Ajax en Tottenham Hotspur elkaar vonden voor een transfer van Bergwijn, maar na amper twee wedstrijden heeft de klasse van Bergwijn zich al uitbetaald. Afgelopen weekeinde scoorde hij een hattrick tegen Groningen. Hij is de absolute smaakmaker van de aanvang van deze competitie. Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Eigenlijk hoort Ajax niet meer in de Eredivisie thuis. De financiële kloof is te groot geworden. Zoals Paris Saint-­Germain ook niet meer in de Franse Ligue 1 hoort. We zitten met een tweedeling in de Europese voetbaltop. Hugo Camps schreef eerder over de hegemonie van de Amsterdammers: Ajax speelt alleen nog jubileumwedstrijden Kan de Eredivisie zonder Ajax? Niet de minste twijfel. Neem een wedstrijd als Cambuur-Go Ahead Eagles. Dagen van tevoren wordt er in de regio over niets anders gepraat. Er is spanning, opwinding, dweepzucht en vlagvertoon: alles wat het voetbal te bieden heeft. Zie ook hoe enthousiast de fans van Feyenoord zijn geworden. De Rotterdamse club is nog lang niet op de hoogte van Ajax en PSV, maar in de beleving van de fans maakt dat niet uit. Zij gaan er vol voor. In alle Europese competities is sprake van grove financiële ongelijkheid. Nu weet ik ook dat voetbal geen geleide economie is, maar er moeten toch maatregelen te bedenken zijn die de financiële kloof enigszins overbruggen. Alleen zou ik niet rekenen op de generositeit van de clubs. Het zal de bond zijn die manu militari tot solidariteit verplicht. De dreiging van een Super League is inmiddels uit de lucht. De Eredivisie verzamelt een mooi aantal clubs Het hinterland van Ajax is vele malen groter dan dat van Cambuur. Daar hoort een voetbalorganisatie rekening mee te houden. Wat voor de ene club een snoepje is, is voor een andere club misschien leven of dood. Een rechtvaardige keuze is nodig. De Eredivisie verzamelt een mooi aantal clubs. Het is niet zoals in Schotland, waar de clubs het altijd weer ­tegen elkaar moeten opnemen. De geografische spreiding is belangrijk voor het in stand houden van een boeiende Eredivisie. Dit betekent dat sommige regionale clubs moeten zien te overleven. Als je ziet hoeveel een club als Sparta weet los te woelen bij de aanhang na twee mooie resultaten, is voetbalgeluk per definitie klein. En dus perfect hanteerbaar om het volk daarmee te verblijden.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Rutte
Gezien de wildgroei aan crises in het landsbestuur staat de rijksbegroting onder druk. Uitgaven rijzen de pan uit, de belastingbetaler is de dupe. Het kabinet moet zich grote zorgen maken om de lage belastingmoraal, schrijft Geerten Waling. Mark Rutte gaat de geschiedenis in als een crisispremier. Trad hij in 2010 aan in alleen nog de nasleep van een bankencrisis, twaalf jaar later is het crisis alom: de coronapandemie, krapte op de woning- en arbeidsmarkt, stikstof en CO2, Oekraïne, asielzoekers – roept u maar. Nu hoeft u geen medelijden met hem te hebben: Rutte doet naar eigen zeggen niets liever dan problemen oplossen. Lees meer over de snel stijgende overheidsuitgaven: Trends tijdens 12 jaar premier Rutte Maar hoeveel mag dat kosten? De uitgaven van de rijksoverheid stijgen voortdurend. Ging het in 1995 nog om 178 miljard euro, bij het aantreden van Rutte waren ze – vooral onder de kabinetten van Balkenende – bijna verdubbeld tot 308 miljard. Onder de eerste twee kabinetten van Rutte, tot 2017 dus, steeg de rijksbegroting nauwelijks, maar daarna ging het hard: respectievelijk 327, 342, 381 en in 2021 zelfs 399 miljard per jaar. De enorme stijging vanaf 2020 is deels te wijten aan de coronacrisis, maar los daarvan lijkt de VVD al sinds 2017 de liberale belofte van een ‘kleinere overheid' te zijn vergeten. Dat zal vast te maken hebben met concessies aan haar coalitiepartners, maar dan is de vraag: hoeveel miljard mag Ruttes sleutel tot het Torentje ­eigenlijk kosten?
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Rushdie
In Iran zijn ze o zó blij met de laffe aanslag op Salman Rushdie, waartoe het land zelf ooit opriep. Hoog tijd dat de Europese Unie stopt met onderhandelen over een atoomakkoord. Want Iran is geen haar beter dan Rusland, schrijft René van Rijckevorsel. Drieëndertig jaar geleden sprak de Iraanse geestelijke leider ayatollah Ruhollah Khomeini een ‘fatwa' uit over de Britse essayist en schrijver van Indiase afkomst Salman Rushdie (nu 75). Zijn boek De Duivelsverzen uit 1988 zou anti-islamitisch zou zijn, de titel blasfemisch, en de profeet Mohammed op godslasterlijke wijze geportretteerd. Ook anderen die waren betrokken bij het boek, werd een doodvonnis aangezegd. Rushdies Japanse vertaler Hitoshi Igarashi werd in 1991 doodgestoken. Zijn Italiaanse vertaler en zijn Noorse uitgever overleefden aanslagen. In 2016 verhoogde Iran nog de prijs op Rushdies hoofd, tot zo'n 3 miljoen dollar. Toen woonde Rushdie al in de Verenigde Staten. Het lukte Matar godzijdank niet om Rushdie te vermoorden Lees ook de column van Robbert de Witt: Ook in het Westen werd Rushdie verraden Vorige week vrijdag 12 augustus zag de 24-jarige Hadi Matar zijn kans schoon in de staat New York. Het lukte hem godzijdank niet om Rushdie te vermoorden, maar de schrijver raakte wel zwaargewond na diverse messteken, in zijn oog, nek en lever. De in Amerika geboren terrorist had veel sympathie voor de Iraanse Revolutionaire Garde, zo bleek uit zijn sociale media. De Iraanse staatsmedia reageerden euforisch op de aanslag. ‘Satan op weg naar de hel', schreef een krant. En een ander medium voorspelde dat de pijl die vanuit Iran op Rushdie is afgeschoten ‘op een dag het doel zal raken'. En wat te denken van ‘de hand moet worden gekust van de man die de nek van Gods vijand stak'. Tekst gaat verder onder de tweet Iranian regime celebrates attack on Salman Rushdie, saying, “Satan's eye has been blinded.” No surprise from a regime that has been sectarian cleansing Sunni Muslims in Syria, Iraq, and Yemen for years. pic.twitter.com/nHM1LML2Ga — CJ Werleman (@cjwerleman) August 14, 2022 Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Met het duivelse Iran en Verenigde Staten streven naar atoomakkoord Intussen proberen diplomaten van de Europese Unie in Wenen Iran en de Verenigde Staten te bewegen tot een atoomakkoord. Iran moet dan zijn nucleaire activiteiten terugschroeven, in ruil voor het opschorten van sancties. Maar Iran heeft zich tijdens de onderhandelingen nooit een betrouwbare partner getoond. Het ging door met de ontwikkeling van ballistische raketten. Ook bleek het 18 keer meer verrijkt uranium te hebben dan toegestaan. Bovendien sponsort Iran nog terroristen in de regio, zoals Islamistische Jihad, dat onlangs met raketten Israël dacht te kunnen provoceren. Tevergeefs, gelukkig. Lees ook: Israël wint op alle fronten in Gaza De kans is klein dat, mocht er een akkoord komen, Washington daarmee zal instemmen. Op 8 november zijn in Amerika midterm-verkiezingen, waarbij alle zetels van het Huis van Afgevaardigden en 34 van de 100 zetels in de Senaat op het spel staan. Een akkoord met een duivels land dat een moordaanslag op het vrije woord toejuicht, op Amerikaans grondgebied, kan politieke zelfmoord betekenen voor de Democraten. Het is tijd dat de EU stopt met de inspanningen om tot een atoomakkoord te komen. Niet alleen omdat de Amerikaanse politici er nooit mee zullen instemmen. Nee, Iran is gewoon geen haar beter dan Rusland, dat door de EU wordt gezien als belichaming van het kwaad en aan alle kanten wordt geboycot. Die status past Iran ook. Die van een paria voor wie de strengste sancties moeten blijven gelden. En met wie niet wordt onderhandeld over een goedgelovig akkoord dat van dit land een kernmacht kan maken.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Verscheidene westerse schrijvers en politici meenden destijds dat Salman Rushdie het er ook wel naar had gemaakt. Nu is iedereen eensgezind in de afschuw over de moordpoging op de schrijver. Het westerse geheugen is soms kort, schrijft Robbert de Witt. De fanaticus vergeet niet. Ruim drie decennia gingen voorbij, en al die tijd wist Salman Rushdie te ontkomen aan een publiekelijke executie. Sinds ayatollah Ruhollah Khomeini op Valentijnsdag 1989 een fatwa uitsprak, leefde de schrijver in onzekerheid, steeds vrezend voor een kille moordenaar. Intussen vergat de wereld hem een beetje, geweld door moslimextremisten nam veel grotere vormen aan dan het bedreigen van een individuele kunstenaar. Er waren, alleen al in het Westen, aanslagen door moslimterroristen in New York, Londen, Parijs, Madrid. Het terreurnetwerk Al-Qa'ida kwam op en ging ten onder, net als het gruwelkalifaat van IS. Robbert de Witt is redactiechef bij EW. Hij schrijft wekelijks een column over mondiale ontwikkelingen en de gevolgen ervan voor Nederland en Europa. Al die tijd leefde Rushdie zijn leven in de schaduw, steeds over zijn schouder kijkend. Tot hij alsnog de klos was. In de Amerikaanse staat New York werd hij vorige week tien keer gestoken tijdens een lezing. De dader is Hadi Matar, een 24-jarige moslim die vermoedelijk Rushdies boek De Duivelsverzen niet eens heeft gelezen. Dat boek, waarmee het allemaal begon, kwam uit tien jaar voordat Matar werd geboren. Religieuze haat kan blijkbaar een heel mensenleven groeien, tot hij uitbarst. Ook in Nederland wordt geroepen om de dood van Rushdie De Duivelsverzen was de vierde roman van de in India geboren, maar in Engeland opgeleide schrijver. Het boek draait om enkele verzen die de profeet Mohammed uit de oorspronkelijke Koran zou hebben geschrapt, omdat ze hem door de duivel zouden zijn ingefluisterd. Meteen na publicatie, in september 1988, gaan boze moslims in India, Pakistan en Groot-Brittannië de straat op. Er vallen zeker achttien doden als betogingen uitlopen op geweld. In de Engelse steden Bradford en Bolton organiseren moslims openbare boekverbrandingen. Ook in Nederland wordt geroepen om de dood van Rushdie. Het wordt getolereerd. Lees de blog van Afshin Ellian: Een cultuur die woorden vreest, is ten dode opgeschreven Als zelfverklaard gidsland voor moslims wereldwijd zien de geestelijk leiders van Iran de rellen rond De Duivelsverzen als een buitenkans. Op 14 februari 1989 vaardigt ayatollah Ruhollah Khomeini een fatwa uit. Volgens dit religieuze decreet hebben moslims de plicht om de auteur en uitgevers van dit boek te vermoorden. Iedere moslim die sterft tijdens zijn poging Rushdie te executeren, zal als een martelaar naar de hemel gaan. Het eerst matig verkopende boek wordt na de fatwa een enorme internationale bestseller.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
De excuses buitelen over elkaar heen tegenwoordig. Soms terecht, maar niet altijd. Maar met alleen sorry zeggen, ben je er niet, vindt Liesbeth Wytzes. De gegriefde partij moet die excuses ook aanvaarden, en vergeven. Even serieus vandaag. Het zal weinig mensen zijn ontgaan dat de excuses ons deze tijd – het duurt al even – om de oren vliegen. Ze moeten worden gemaakt, ze zijn net gemaakt, ze zijn te karig, te laat, te vroeg, voldoen niet, ze zijn eigenlijk nooit goed. Ze moeten worden gemaakt voor bepaalde misstanden uit het verleden, die soms uit domheid, soms uit slechtheid zijn begaan, en soms omdat het toen zo was en het nu anders is. Dutchbat, Srebrenica, slavernij, Japanse troostmeisjes, koloniaal verleden, Indonesië… Grote kwesties. Dus laten we het klein houden, wel zo makkelijk. Lees meer over de excuuscultuur door de ogen van Gertjan van Schoonhoven: Excuses Utrecht voor slavernij: we leven in het ‘sorry-tijdperk' Jij maakte dan misschien die domme fout Sorry zeggen, gemeend en uit het diepst van je ziel, is niet makkelijk. Daaraan gaat een heel proces van mentale verwerking vooraf. Je moet namelijk eerst inzien en aanvaarden dat je iets verkeerd hebt gedaan, en dat is al een grote stap. Meestal wil je in die gevallen liever naar een ander wijzen. Jij maakte dan misschien die domme fout, je was daartoe aangezet door een ander en je kon er dus eigenlijk niets aan doen.
ma, 15 aug, 2022
Source: EW Magazine
Op 15 augustus is de Nationale Herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag. De herdenking staat onder druk door de modieuze herijking van de geschiedenis. Philip van Tijn benadrukt dat op 15 augustus àlle slachtoffers worden herdacht van de oorlog tegen Japan en de bezetting van Nederlands-Indië. Philip van Tijn is bestuurder, toezichthouder en adviseur. Hij schrijft wekelijks een blog over de actualiteit. Morgen, 15 augustus, ben ik er natuurlijk weer bij, de Nationale Herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag. Sinds jaar en dag (toen deze herdenking begon waren er overigens al heel wat jaren verstreken sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945) geldt deze herdenking alle slachtoffers van de oorlog tegen Japan en de bezetting door Japan van Nederlands-Indië. Ik zeg het nog maar even, want ook hier regeren hele en halve waarheden en praat iedereen elkaar volgens de tijdgeest modieus na. Staatshoofd komt slechts eens in de vijf jaar naar de herdenking op 15 augustus Ook wordt herdacht dat 15 augustus het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog betekende – en dus niet 5 mei, zoals vaker wordt gedacht dan je zou denken. Dat vormt overigens samen nog geen reden voor ons staatshoofd om er elk jaar aanwezig te zijn – niet voor de huidige Koning, noch voor de voormalige Koningin. Eens in de vijf jaar, zo is besloten (door het kabinet, niet door het staatshoofd zelf), is voldoende. Wel is elk jaar de minister-president aanwezig, in elk geval de huidige; misschien wel mede omdat ook Mark Rutte behoort tot de circa 2 miljoen Nederlanders met een Indische achtergrond en omdat hij via zijn familie ook (naoorlogs) slachtoffer is van de jappenkampen en de Japanse gruweldaden. Al jaren worden àlle slachtoffers herdacht, ongeacht afkomst Lees het artikel van Benedict Janssen over Over de grens hier: Hoe politiek is studie van historie Indië? Hoelang ik deze herdenking nog zal bijwonen, weet ik niet. Niet omdat ik zoals elk mens sterfelijk ben, maar vooral omdat onzeker is hoelang deze herdenking in deze vorm zal blijven bestaan. Op de golf van modieuze herijking van de geschiedenis worden ook vraagtekens gezet bij deze Nationale Herdenking. Wat doet dat Van Heutsz-regiment daar, compleet met uniform en vaandel? Die hebben toch in Atjeh huisgehouden? Ja, klopt, maar ze hebben ook vele andere dingen gedaan, goede en slechte. Van mij hoeven ze niet, maar een beetje geschiedvervalsing zou dat wel zijn – voor zover dat in onze tijd nog een factor is. En waarom worden alleen de blanke slachtoffers herdacht? (Deze vraag wordt natuurlijk uitsluitend gesteld door degenen die het hebben over ‘witte slachtoffers'.) Goed dat de Indonesische ambassadeur voor het eerst aanwezig is Nee, dat klopt niet, zoals ik hierboven al schreef: àlle slachtoffers worden herdacht, maar het accent valt op de blanke Nederlanders omdat die in de kampen hebben gezeten – wat niet wil zeggen dat je buiten de kampen als Indo of Indonesiër veel beter af was. Ook telt mee dat de herdenking in Nederland plaatsvindt en niet in Indonesië, waar zich onder de bijna 280 miljoen inwoners ook heel veel slachtoffers en nabestaanden van de Japanse oorlogsmisdaden bevinden. Maar in Indonesië is nu eenmaal veel minder belangstelling voor het verleden dan in Nederland (al begint dat te komen) en bovendien is de houding ten opzichte van de Japanse bezetting meer ambivalent dan bij ons. Dat morgen voor het eerst de Indonesische ambassadeur als een van de eersten (en niet tussen handenvol anderen) een krans zal leggen, is louter toe te juichen: hij symboliseert al die Indonesische en Indo-slachtoffers. Lees Moederstad, als u van een mooi boek en de waarheid houdt Lees ook dit interview in EW met Peter Romijn: ‘Houd de staat goed in de gaten' Maar de voornaamste kritiek op deze herdenking geldt natuurlijk dat die domweg niet deugt, omdat de koloniale, racistische en slavernij-context ontbreekt. Die kritiek wordt uiteraard vooral geuit door degenen die geen benul hebben van de samenleving in Nederlands-Indië gedurende ruim drie eeuwen – ten kwade, maar vooral ten goede. Het prachtige boek Moederstad. Jakarta, een familiegeschiedenis van Philip Dröge zou verplichte kost moeten zijn voor eenieder die een mening over dit alles ventileert. Verplichte kost, maar ook een genot om te lezen omdat Dröge minutieus zijn familiegeschiedenis ontrafelt, aan de hand van archieven, gesprekken met deskundigen en eigen waarneming door menig verblijf in het hedendaagse Jakarta. Onverbloemd schrijft hij over de belangrijke rol van de slavernij bij de opkomst en bloei van Indië en Batavia. Hij maakt ook duidelijk dat deze slavernij in feite veel belangrijker was dan die in West-Indië, maar ook dat de kern van de slavernij een andere was dan die op de plantages. Dröge maakt er geen binaire zwart-wittegenstelling van Maar ook beschrijft hij de goede dingen die te danken zijn aan drie eeuwen Nederlands beheer (ook volgens Indonesische deskundigen) en de afwezigheid van wrok bij de Indonesiërs. Ook de aard van het kolonialisme wordt nauwkeurig geanalyseerd – en niet in die éne lettergreep of die ene zin met halve waarheden die tegenwoordig gebruikelijk is. Maar het meest interessant vond ik hoe zijn speurtocht duidelijk maakt dat er door eeuwenlange vermenging sprake is van een afkomst-, huidskleur- en zo u wilt rassen-allegaartje. Dus niet die binaire zwart-wittegenstelling die menigeen in de mond ligt bestorven. Zelf is Dröge daarvan een schoolvoorbeeld, maar hij is ervan overtuigd dat dit ook opgaat voor het overgrote deel van die 2 miljoen Nederlanders, voor zover hun familie een eeuw of langer in Nederlands-Indië heeft geleefd. 4 mei, 5 mei, 1 juli en 15 augustus hebben alle hun specifieke betekenis Lees ook dit omslagverhaal van vorig jaar: En weer laait de strijd om Indië op Nu mag natuurlijk iedereen het beter weten dan iemand die jarenlang zonder vooroordelen dit onderwerp heeft bestudeerd (en daarover ook nog leesbaar schrijft). En Amsterdam en Rotterdam mogen op 15 augustus hun alternatieve dekolonisatieherdenking houden, maar het lijkt toch goed om de zaken te scheiden: 4 mei, 5 mei, 1 juli (afschaffing slavernij, om u op weg te helpen) en 15 augustus, allemaal met hun eigen betekenis. En 5 mei kan dan in één moeite door weer dé Nationale Bevrijdingsdag, inclusief vrije dag, worden. Graag citeer ik Rocky Tuhuteru, directeur van Stichting Pelita (voor slachtoffers van de oorlog tegen Japan): ‘Het blijft belangrijk dat we slachtoffers herdenken en respect tonen. We moeten ons wel meer rekenschap geven van ons koloniale- en slavernijverleden. Maar dat hoeft van mij niet op 15 augustus.' In mijn woorden: al die pogingen om zogenaamde geschiedvervalsing recht te zetten, leiden tot een geschiedvervalsing die waarschijnlijk ernstiger is.
zo, 14 aug, 2022
Source: EW Magazine
Bakken met geld besteedt de Democratische Partij om extremistische Republikeinen voorverkiezingen te laten winnen ten koste van gematigde Republikeinen. Zo hopen de Democraten zelf meer zetels te winnen tijdens de tussentijdse verkiezingen in november. Een schadelijke tactiek die ongezond is in een democratie, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. Peter Meijer zou het gezicht moeten zijn van een jonge, frisse lichting Republikeinen. De roodharige politicus uit Michigan vertegenwoordigt sinds 2021 in het Huis van Afgevaardigden hetzelfde district als waar voormalig president Gerald Ford (1913-2006) zijn carrière begon. Meijer, erfgenaam van een supermarktimperium en met Nederlandse wortels, vertolkt een klassiek Republikeins geluid zonder populisme. Meijer stemde voor afzetting van Trump en dat kost hem nu zijn baan Op zijn derde dag in functie als volksvertegenwoordiger, 6 januari 2021, werd het Capitool bestormd door een woedende menigte Trump-aanhangers en op de tiende dag moest Meijer een beslissende stem uitbrengen: samen met negen andere Republikeinen stemde de toen 32-jarige politicus vóór een afzettingsprocedure tegen president Donald Trump. Die keuze heeft hem nu de kop gekost. Zijn stem voor Trumps impeachment betekende een politiek doodvonnis. Meijer wekte de woede van Trump en dus verloor hij de Republikeinse voorverkiezingen op 3 augustus dit jaar van John Gibbs, een Make America Great Again-­kandidaat die op de steun van Trump kon rekenen. Gibbs gelooft dat de oud-president de presidentsverkiezing van 2020 heeft verloren omdat die oneerlijk zou zijn verlopen. Democraten steunen de meest extreme Republikeinse kandidaten Lees ook: Hoe vatbaar zijn de Verenigde Staten voor een nieuwe burgeroorlog? Zo staat Gibbs, en niet Meijer, in november bij de tussentijdse verkiezingen namens de Republikeinse Partij op het kiesbiljet van de staat Michigan. Is dat een teken van een verdere radicalisering onder de Republikeinen? Niet direct, want Gibbs kreeg ook forse steun van de Democratische Partij om zijn strijd tegen Meijer te winnen. In aanloop naar de voorverkiezingen kocht de Democratische Partij reclametijd in op televisie om kandidaat Gibbs te promoten. Reden voor die absurde tactiek is het streven van de Democraten om in november in het district van Gibbs te winnen. De Democratische kandidaat heeft meer kans als een radicaal figuur als Gibbs de Republikeinse Partij vertegenwoordigd, zo is het idee. Zelfs een Capitoolbestormer kreeg financiële steun van Democraten Die tactiek gebruiken de Democraten in tal van voorverkiezingen. Tientallen miljoenen spendeert de partij om radicale Republikeinen op het stembiljet te krijgen, in de hoop dat dat de eigen kansen vergroot om in november te winnen. In Pennsylvania steunden de Democraten bijvoorbeeld Doug Mastriano om de Republikeinse kandidaat voor het gouverneurschap van de staat te worden. Lees ook: Hoe Amerika politiek verandert Mastriano beschouwt Biden niet als legitiem verkozen president van de Verenigde Staten en hij nam deel aan de bestorming van het Capitool. Wanneer Mastriano de tussentijdse verkiezingen in november wint, heeft hij als gouverneur veel invloed op het verkiezingsproces in een van de belangrijkste swing states van de Verenigde Staten. Zo won Trump in 2016 in Pennsylvania, maar wist Biden in die wispelturige staat vier jaar later nipt te winnen. De Democratische tactiek om extremistische kandidaten te steunen, is een enorme gok die wordt ingegeven door egoïsme. De partij wil zelf zo goed mogelijk scoren, maar draagt op deze manier bij aan uitholling van de democratie. Die is veel meer gebaat bij twee netjes en goed functionerende partijen.
za, 13 aug, 2022
Source: EW Magazine
De Tweede Kamer moet korte metten maken met het bekostigen van geschiedschrijving die wordt gestuurd door politieke opvattingen, zoals die over de dekolonisatie van Nederlands-Indië. Dit schrijft mr. Bauke Geersing in een ingezonden opinie, naar aanleiding van het artikel in EW van mr. Benedict Janssen waarin die het boek Over de grens recenseert. Mr. Bauke Geersing is auteur van boeken en artikelen over de dekolonisatie van Nederlands-Indië 1945-1950, oud-directeur NOS, oud-commissaris KLM, oud-wetenschapper RUG. Aan de hand van acht hoofdpunten bespreekt Janssen het boek dat is gebaseerd op door de overheid betaald onderzoek naar de dekolonisatie van Nederlands-Indië (1945-1950). Aan het eind van zijn recensie duidt Janssen op de politieke signatuur en de postkoloniale grondtoon van het onderzoek en het boek. Dat levert een resultaat op dat eenzijdig en niet neutraal is, schrijft hij. ‘Het roept de vraag op wat we als samenleving opschieten met politiek geëngageerde geschiedschrijving – of het nu van linkse of rechtse signatuur is.' Benedict Janssen bepleit, in navolging van de historici Antony Beevor en Adam Zamoyski, dat geschiedschrijving moet gaan over veel begrijpen en weinig stenen gooien. Hoe achtereenvolgende kabinetten-Rutte bij dit onderzoek naar de dekolonisatie van Nederlands-Indië betrokken raakten, beschrijf ik hieronder. Zo kan worden begrepen waarom de drie betrokken instituten zijn uitgekomen op hun politiek gestuurde onderzoeksresultaat. Lees het artikel van Benedict Janssen over Over de grens hier: Hoe politiek is studie van historie Indië? Eerste poging om geld te krijgen voor onderzoek naar dekolonisatie Rond 2012 verzoeken de instituten NIOD, KITLV en NIMH het toenmalige kabinet-Rutte om financiële steun voor een groot historisch onderzoek naar het beweerde structureel extreem geweld van de Nederlandse militairen tijdens de dekolonisatieperiode in Nederlands-Indië (1945-1950). De instituten moeten bezuinigen en om de eigen positie overeind te houden is zo'n onderzoek met staatssteun welkom. Het verzoek wordt echter afgewezen. Het kabinet vindt de onderzoeksopzet te eenzijdig. De instituten laten het er niet bij zitten. Zij zorgen ervoor dat de geschiedenis van die periode voortdurend met een antikoloniale en anti-militaire verhaallijn in de publiciteit komt, met behulp van artikelen en boeken. Deze reflecteren vaak persoonlijke meningen en visies en er is nauwelijks sprake van resultaten gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Het gevolg is dat media steeds vaker benadrukken dat Nederland zich tijdens de dekolonisatieperiode 1945-1950 schuldig heeft gemaakt aan structureel extreem geweld en dat dat nader moet worden onderzocht. Het proefschrift van Rémy Limpach fungeert als breekijzer In 2016 is het zover. Dan wordt de ‘joker' ingezet. De directeur van het NIMH, drs. Piet Kamphuis, weet via zijn relatie bij het NIOD, prof. dr. Peter Romijn, hoofd onderzoek van dat instituut, van het onderzoek naar de dekolonisatieperiode van promovendus Rémy Limpach. Dat vindt plaats aan de universiteit van Bern. Romijn, de copromotor, is de enige van de directe begeleiders die het uitvoerige Nederlandstalige bronnenonderzoek kan beoordelen. De promotie heeft plaats op 15 september 2015 in Bern. Alleen de promotor, de copromotor en een toezichthoudend hoogleraar, die geen expertise heeft op het onderwerp, en promovendus Limpach zijn in Bern aanwezig bij de verdediging van het proefschrift. De dissertatie krijgt van de promotoren de waardering summa cum laude. Er zijn geen andere wetenschappers bij betrokken. Er is geen sprake van een externe commissie die de kwaliteit van het onderzoek toetst. Peer reviews zijn er niet. In feite waarderen de promotor en de copromotor hun eigen inspanningen en het resultaat ervan met deze zelden voorkomende waardering. Nederlandse versie proefschrift moet media en publiek overtuigen Directeur Kamphuis van het NIMH zorgt ervoor dat met de steun van dit instituut, dat onderdeel is van het ministerie van Defensie, de dissertatie in het Nederlands wordt vertaald, wordt herschreven en als boek verschijnt op de Nederlandse markt. Rijk geïllustreerd met foto's van vooral het beweerde structureel extreem geweld van Nederlandse militairen. Limpach treedt, op uitnodiging, per 1 augustus 2014 in dienst van het NIMH. Hij werkt dan nog aan zijn manuscript en promoveert zoals gezegd op 15 september 2015 in Bern. Uit de media blijkt dat de leiding van Defensie door de NIMH-directeur Kamphuis wordt overvallen met het boek. Dat genereert nogal wat publicitaire aandacht. De uitgever spaart kosten noch moeite en verzorgt op 29 september 2016 een groots opgezette boekpresentatie in perscentrum Nieuwspoort in Den Haag. Peter Romijn speelt bijzondere rol hij promoten boek Limpach Tijdens die presentatie voert copromotor Romijn het woord. Hij suggereert dat dit boek een een-op-een vertaling is van de dissertatie uit 2015 en dat Limpach op de dag van de boekpresentatie doctor is geworden. In feite is het boek een ingrijpende bewerking van het proefschrift en is Limpach al een jaar eerder tot doctor gepromoveerd. Romijn schrijft in column op de NIOD-website op 18 september 2016, elf dagen vóór de boekpresentatie: ‘Volgens Limpach hebben Nederlandse militairen op tal van manieren en systematisch het oorlogsrecht en de normen van de menselijkheid geschonden.' Dat staat niet in de dissertatie, noch in het boek van Limpach. Een dergelijke onjuiste voorstelling van zaken wordt wetenschapsfraude genoemd. Lees ook dit interview in EW met Peter Romijn: ‘Houd de staat goed in de gaten' De media besteden ruim aandacht aan de presentatie en het boek, De brandende kampongs van Generaal Spoor, van Limpach. Het is professioneel op de markt gebracht. De eerste druk van het boek, 870 bladzijden, is in een mum van tijd uitverkocht. Nu lukt het wel miljoenen onderzoeksgeld los te peuteren van overheid De drie instituten verzoeken hierna opnieuw om financiële steun voor het uitvoeren van een onderzoek zoals zij dat in 2012 ook al wilden. In drs. Bert Koenders (PvdA), de minister van Buitenlandse Zaken in kabinet-Rutte II, hebben ze een verdediger van hun wensen. De Tweede Kamer wordt erbij betrokken door het kabinet. Het resultaat is dat het kabinet-Rutte akkoord gaat met het financieren van een breed, objectief, integraal onderzoek naar de periode Nederlands-Indië 1945-1950. Ook de Bersiap, de periode waarin sprake was van genocidale wreedheden van de kant van opstandige jongeren (pemoeda's) – ook criminelen en moslims van diverse leeftijden namen deel aan de pogroms jegens Nederlanders en andere ‘verdachten' – moet integraal worden onderzocht, aldus de brief van 2 december 2016 van het kabinet. Kabinet en Tweede Kamer willen breder onderzoek van de instituten Uit deze brief blijkt dat het kabinet en de Tweede Kamer een fundamenteel ander onderzoek willen dan de drie instituten in 2012 voor ogen stond. Ze hebben echter geen keus. Om het geld van de overheid te krijgen, verklaren ze zich akkoord met de randvoorwaarden die het kabinet in de brief heeft geformuleerd. Dat doen ze in hun brief d.d. 9 februari 2017. Dat betekent dat het beweerde structureel extreem geweld van de Nederlandse militairen niet centraal mag staan in het onderzoek. Het onderzoek start in 2017. De resultaten worden op 17 februari 2022 in de openbaarheid gebracht. Onderzoekers geven er voortdurend blijk van vooringenomen te zijn Gedurende de onderzoekperiode wordt er vanuit de groep onderzoekers voortdurend in de media blijk gegeven van hun vooringenomen antikoloniale en anti-militaire standpunten. De leiding van het onderzoek, die erop wordt aangesproken dat dit niet past bij wetenschappelijk onderzoek, keurt dat gedrag echter goed. Zij beweert dat de onderzoekers privé recht hebben op vrijheid van meningsuiting. Dergelijke persoonlijke uitlatingen moeten volgens haar los gezien worden van hun werk als neutrale wetenschappers. Ook de Wetenschappelijke Advies Commissie, die de wetenschappelijke integriteit van het dekolonisatieonderzoek bewaakt, wordt regelmatig op de hoogte gebracht van deze politieke demarches, maar ziet evenmin problemen. ‘Wij hebben goede nota genomen van uw informatie,' antwoordt zij. De studies blijken te moeten passen in het project De Oost Intussen wordt duidelijk dat deze gang van zaken onderdeel is van een vooraf vastgelegde informatiecampagne. Op deze manier worden vooral de politiek (regering en parlement) en het publiek voorbereid op de conclusies van het onderzoek. De gedachte is dat deze dan breed zullen worden gesteund. Ook het onderwijs wordt benaderd. De drie instituten blijken deel uit te maken van een project ‘De Oost'. Dat project stelt aan te sluiten bij een beweerde kentering in de geschiedschrijving van de dekolonisatie van Nederlands-Indië 1945-1950, waarin het Indonesische perspectief centraal staat. Het project is ongeveer gelijktijdig begonnen met het dekolonisatieonderzoek. Publieke omroep blijkt medefinancier van de film De Oost Het project ‘De Oost' wordt gelanceerd met als ‘keynote speaker' de Vlaamse schrijver David Van Reybrouck. Zijn boek, Revolusi (2020), verschijnt tijdens het dekolonisatieonderzoek. Daarin ondersteunt hij de vrijheidsstrijd onder leiding van Soekarno, die hij als wereldleider positioneert. Hij bekritiseert het dekolonisatiebeleid van de Nederlandse regering en het optreden van de Nederlandse militairen. Lees ook dit omslagverhaal van vorig jaar: En weer laait de strijd om Indië op Mede door de grote media-aandacht is het boek een commercieel succes. Het wordt door de publieke omroep intensief gepromoot. In drie afleveringen op de televisie biedt de NTR Van Reybrouck de ruimte om zijn boek aan de man te brengen. De NTR blijkt ook partner te zijn in het project ‘De Oost'. Diezelfde publieke omroep is medefinancier van de film De Oost, een kernonderdeel van dit project. Maar de release van de film valt door de coronapandemie in het water. Onderzoek van de Federatie Indische Nederlanders toont aan dat het in feite een Indonesische propagandafilm is. Een inhoudelijke analyse van die film laat zien dat sprake is van een eenzijdige en vertekende weergave van de historische werkelijkheid. De leiding van het dekolonisatieonderzoek vindt desalniettemin dat sprake is van een genuanceerde film die alle relevante perspectieven toont. Ook het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) blijkt het project ‘De Oost' te ondersteunen. Ook de canon van de vaderlandse geschiedenis moet aangepast Onder het kabinet-Rutte III wordt opdracht gegeven de canon van de vaderlandse geschiedenis te herijken. Een commissie onder leiding van prof. dr. James Kennedy wordt belast met die taak. Minister van OCW Ingrid van Engelshoven (D66) bemoeit zich ermee en schrijft op 31 mei 2019 een brief waarin zij de commissie voorhoudt dat ruim aandacht moet worden besteed aan de zwarte bladzijden uit onze geschiedenis. Een wetenschappelijke commissie die ook maar een knip voor de neus waard is, legt zo'n opdracht van de overheid tot herschrijving van onze geschiedenis volgens een politieke invalshoek naast zich neer. Zo niet deze commissie. Zij voert de wens van de minister van Cultuur uit. Het resultaat is dat de beschrijving van de geschiedenis van Nederlands-Indië feitelijke onjuistheden bevat. Met de beschrijving van de slavernijgeschiedenis is dat ook het geval, zo blijkt uit een analyse van de kenner van onze slavernijgeschiedenis, prof. dr. Piet Emmer. Onderzoekers hebben zich niets aangetrokken van voorwaarden Den Haag Op 17 februari 2022 worden in het kader van een breed opgezette persconferentie de resultaten van het dekolonisatieonderzoek gepresenteerd. Het blijkt dat de drie instituten de randvoorwaarden van het kabinet voor het onderzoek niet hebben gehonoreerd. Ze hebben er een eenzijdig en politiek geïnspireerd onderzoek van gemaakt dat ze in 2012 al wilden, aangevuld met een onderzoek naar de Bersiap. Lees ook: Het vergeten bloedvergieten van de Bersiap Het beweerde structureel extreem geweld van de Nederlandse militairen staat centraal. Uit de brief van 2 december 2016 van het kabinet blijkt duidelijk dat men dit juist niet wilde. Van een breed, integraal, objectief en wetenschappelijk onderzoek is dus geen sprake. Het resultaat is een eenzijdig, politiek onderzoek van een deel van onze geschiedenis. Zonder leestijd reageert het kabinet-Rutte nog dezelfde dag op dik boek Volgens een afspraak met de Tweede Kamer gemaakt op 23 februari 2017 zou het kabinet eerst de resultaten van het onderzoek bestuderen – dus ook de na 17 februari 2022 nog te verschijnen publicaties – alvorens met een reactie te komen. Het kabinet-Rutte IV houdt zich echter niet aan die afspraak. Premier Mark Rutte (VVD), die eerder aangaf dat zijn vierde kabinet een nieuwe transparante bestuurscultuur zou volgen en gemaakte afspraken zou honoreren, wijkt daarvan af. Vanuit zijn eigen ministerie van Algemene Zaken is er, een week voor de publicatie van de onderzoeksresultaten, contact met de leiding van het onderzoek. In dat overleg is een brief voor het kabinet opgesteld. Het resultaat is dat op dezelfde dag dat de onderzoeksresultaten worden gepubliceerd, het kabinet-Rutte al een brief naar buiten brengt en de onderzoeksresultaten onderschrijft. Het is zelfs voor experts op het gebied van onderzoek niet mogelijk in zo korte tijd de onderzoeksresultaten evenwichtig te beoordelen. Bovendien zijn ze op dat moment nog niet alle beschikbaar. Met zijn excuses schendt Mark Rutte eigen afspraak met Tweede Kamer Rutte gaat zelfs zover dat hij namens het kabinet Indonesië diepe excuses aanbiedt. Dat voor de schade die de Indonesische strijdgroepen van onderscheiden aard destijds zelf hebben teweeggebracht! In de slipstream worden nog wat excuses aan Nederlandse groepen aangeboden die zich goed hebben gedragen. Dat lijkt op het sparen van de kool en de geit. Uit een enquête van De Telegraaf blijkt dat 83 procent van de Nederlanders deze gang van zaken afwijst. Zo wordt door het kabinet-Rutte IV een met de Tweede Kamer gemaakte afspraak genegeerd en volgens de oude, bekritiseerde, bestuurscultuur van de achterkamertjesaanpak geopereerd. De minister-president wijkt bewust af van een met de Tweede Kamer afgesproken richtlijn, en brengt zo zijn geloofwaardigheid in het geding. Kabinet-Rutte is zo verantwoordelijk voor Russische toestanden Daarmee ondersteunt het kabinet-Rutte IV de herschrijving en vertekening van de dekolonisatie geschiedenis Nederlands-Indië 1945-1950 op basis van politieke uitgangspunten die onder leiding van de drie instituten de afgelopen jaren heeft plaatsgevonden. Tabé Nederlands aarzelende afscheid van Indië vormt nog steeds een onuitputtelijke bron voor bijzondere verhalen die blijkbaar moeten worden verteld. Tabé. Het lange afscheid van ons Indië, samengesteld door Arendo Joustra, hoofdredacteur van EW, is daarvan het bewijs. Het boek Tabé kost € 15 en is te bestellen via tijdschriftnu.nl/ew of bel 020-8947553. In dat onderzoek is de historische context niet integraal en objectief beschreven, zijn de destijds toepasselijke (juridische) normen en opvattingen terzijde gelegd, is nagelaten het geweld van de tegenstanders van Nederland wetenschappelijk en integraal te onderzoeken, is het extreme geweld, de ‘rood-witte-terreur ' en de wrede onderdrukking van de eigen bevolking door de onderscheiden gewapende groepen en bendes aan vooral ‘Indonesische' zijde niet als initieel geweld aangemerkt, ontbreekt wetenschappelijk bewijs en worden hedendaagse politieke en moralistische opvattingen gehanteerd als beoordelingsmaatstaven. Benedict Janssen schrijft in EW van 6 augustus 2022 in zijn recensie van de synthese studie, Over de grens (2022), dat het geen eenheid heeft, het moralistisch is, de omgekeerde volgorde in de analyse van het geweld hanteert, opvallende omissies heeft, een eenzijdige en onjuiste context hanteert, overgevoelig is voor zogenoemde neutrale terminologie, de conclusie bij het begin van het onderzoek al vaststond en dat sprake is van een politieke postkoloniale grondtoon van het boek. Beschuldigingen van NIOD, KITLV en NIMH zijn vooringenomen Op grond van de gekozen eenzijdige en vooringenomen aanpak beschuldigen de drie instituten de krijgsmacht als instituut en de destijds verantwoordelijke instanties/functionarissen aan Nederlandse kant van het mogelijk maken, bevorderen en in de doofpot stoppen van structureel extreem geweld tegen de onafhankelijke staat de republiek Indonesië. Een republiek die tijdens de dekolonisatieperiode niet bestond. Desalniettemin hebben de drie instituten het over een bijna vijf jaar durende dekolonisatieoorlog. Nederlandse troepen waren er echter pas vanaf voorjaar 1946 op bescheiden schaal aanwezig en die breidde zich daarna gaandeweg pas uit. De onderhandelingen worden als een ondergeschikt element weggewerkt in het onderzoek. Selectieve werkmethode dient eigen opvatting te ondersteunen Deze afkeer van de historische waarheid die de onderzoekers demonstreren, is hier en daar bijna verbijsterend. Benedict Janssen geeft daarvan treffende voorbeelden in zijn recensie. De afwijkingen van het werkelijke historische beeld zijn veroorzaakt door een vooringenomen antikoloniale en anti-militaire opvatting en een selectieve werkmethode die erop is gericht de eigen politieke opvattingen te onderbouwen met bronnen die eigen opvattingen bevestigen en bronnen die er een ander standpunt op nahouden, niet serieus te nemen. Van dat laatste twee voorbeelden. De opvatting van dr. J.J.P. de Jong uit 2016 dat er sprake is van een oprecht nastreven door Nederland van de dekolonisatie van Nederlands-Indië wordt een revisionistische minderheidsvisie genoemd. Deze kwestie wordt vervolgens als van minder belang niet verder behandeld (zie pagina 54 Over de grens). Terwijl het een kern van de dekolonisatie is. Het onderzoek naar Westerling en de Zuid-Celebes-affaire (2019) van ondergetekende is volgens de onderzoekers een tegendraadse, in koloniale kaders geformuleerde poging tot eerherstel (zie pagina 418) en wordt verder genegeerd. Deze affaire wordt in het dekolonisatieonderzoek echter als een iconisch beeld van structureel extreem geweld behandeld. Karel van het Reve waarschuwde al voor wetenschap in dienst van politiek belang Zo creëren de drie instituten een geschiedenis waarin zij het belang van hun antikoloniale en anti-militaire opvatting stellen boven de historische waarheid. Door het beweerde structureel extreem geweld van de Nederlandse militairen te accentueren, worden het barbarisme en de moordpartijen, martelingen en executies door de strijders als Abdul Harris Nasoetion in de doofpot gestopt. Volgens prof. dr. Karel van het Reve heeft een dergelijke wetenschapsopvatting, die een politiek belang vooropzet, overeenstemming met die welke in het marxisme-leninisme wordt gehanteerd (zie zijn Verzameld werk, deel 4, pagina 607). Het is algemeen bekend dat in Rusland al tientallen jaren de geschiedenis wordt gebruikt als een propagandamiddel. Stalin zorgde daarvoor tot in het absurde. Er zijn foto's bekend waarop hij eerst stond met een aantal collega's. Die vielen stuk voor stuk in ongenade onder zijn terreur. De foto werd steeds aangepast, tot hij er uiteindelijk nog alleen op stond. Het is raadselachtig waarom Rutte zo snel het onderzoek onderschreef Onder Poetin is sprake van een vergelijkbare situatie. Hij vervalst de geschiedenis ook, zorgt ervoor dat die via de staatstelevisie en -radio onder de Russische burgers wordt verspreid. Op basis van die gecreëerde historische werkelijkheid rechtvaardigt hij nu de aanval van Rusland op Oekraïne. Minister Van Engelshoven gaf tijdens het kabinet-Rutte III opdracht tot het herschrijven van de canon van onze geschiedenis met een politieke doelstelling. Drie van de vier regeringspartijen (VVD, CDA en CU) vormden samen met de PVV, FVD en de SGP een Kamermeerderheid die dit veroordeelden. D66 hield zich op de vlakte. Rutte IV doet het nu met geschiedenis van de dekolonisatie Nederlands-Indië 1945-1950 meer dan dunnetjes over door een eenzijdig, vooringenomen en politiek onderzoek naar de geschiedenis van de dekolonisatie Nederlands-Indië 1945-1950 te onderschrijven. Tweede Kamer moet na het reces deze werkwijze aan de kaak stellen Het opmerkelijke is dat deze aanpak van de beschrijving van onze geschiedenis samenvalt met de oorlog in Oekraïne, die is gebaseerd op de herschrijving en vertekening van de Russische geschiedenis. In de media was deze oorlog het belangrijkste nieuws. Daardoor is het communicatiedeel van het dekolonisatieonderzoek in eerste instantie mislukt. Maar de molens draaien door. Er is door het kabinet-Rutte een commissie onder leiding van prof. dr. J. Bussemakers ingesteld die onze kennis van de geschiedenis van Nederlands-Indië moet opfrissen. Laat nu deze Bussemakers op de lijst van aanbeveling van het project ‘De Oost' staan! Het wordt de hoogste tijd dat deze werkwijze, dat wil zeggen een door een, in dit geval linkse, politieke opvatting bepaalde beschrijving van onze geschiedenis, die met financiële en politieke steun van de overheid plaatsheeft, die doet denken aan Russische toestanden in Nederland, een eind wordt gemaakt. Het na het zomerreces voorziene plenaire debat in de Tweede Kamer over de resultaten van het dekolonisatieonderzoek Nederlands-Indië 1945-1950 is daarvoor een prima gelegenheid.
za, 13 aug, 2022
Source: EW Magazine
De Randstad wordt langzamerhand een onbetaalbare betonnen gevangenis, schrijft columnist Zihni Özdil. Hij is niet verbaasd dat dertigers vertrekken naar het Nederlandse Hartland. Zihni Özdil (1981) is historicus. Hij schrijft elke zaterdag een column voor ewmagazine.nl. Toen ik in 2016 naar de Amsterdamse Pijp verhuisde, vond ik het geweldig. Een knusse, bruisende wijk in het hart van onze hoofdstad. Alle voorzieningen in de buurt. En een brede keus aan diverse horeca – ook voor een betaalbare prijs. Steeds vaker verwarde mannen op straat Slechts enkele jaren later was het al veranderd. Vanaf eind 2018 begon het op te vallen dat er steeds vaker verwarde mannen op straat waren. Niet zelden angstig of agressief. Een goede marxist zou een link leggen met de ongekende GGZ-bezuinigingen in de afgelopen jaren. Ook merk ik dat de groepen jongeren die bij elkaar kluiten, luidruchtig zijn en mensen lastigvallen, steeds groter worden. En steeds jonger. Niet verwonderlijk in een land waar inmiddels 24 procent van de vijftienjarigen – waarvan een flink deel in de Randstad – niet meer fatsoenlijk kan lezen en schrijven. Horeca Amsterdam prijziger en eentoniger: bruine kroeg maakt plaats Ook de horeca wordt prijziger en tegelijk eentoniger. De ouderwetse bruine kroeg maakt plaats voor de zogenaamde hipstertent, waar je alleen veel te dure koffie of veel te duur ‘ambachtelijk bier' kunt krijgen. Lees ook deze blog van demograaf Jan Latten: Sociale en economische kloof tussen Randstad en Randland zal alleen maar toenemen De betaalbare Turkse winkels verdwijnen ten faveure van bio-supermarktjes die je niet met een k maar met een q moet spellen omdat ze dan exquisieter lijken. Dan de vervuiling. Ik merk overal in Amsterdam dat de vuilnis minder vaak wordt opgehaald dan vroeger. Sterker nog: er gaat geen week voorbij zonder dat de vuilniscontainers vol zitten. Waardoor de straten bezaaid zijn met stinkende vuilniszakken. Een stadsdeelvoorzitter vertelde mij dat het te maken heeft met ‘marktwerking'. Zoiets: in plaats van op vaste dagen de containers te legen, is het goedkoper om een apparaatje in de container te zetten dat een signaal laat uitgaan wanneer die vol zit. Pas dan wordt er een busje gestuurd om het vuil op te halen. ‘Vraag en aanbod' heet dat volgens mij. Het enige probleem: dat apparaatje doet het nauwelijks. Buiten de Randstad merk ik meteen hoeveel schoner de lucht is Ook de fijnstof in de lucht van Amsterdam is niet meer te harden. Zodra ik even buiten de Randstad ben, merk ik meteen hoeveel schoner en helderder de lucht is. En last but not least: de huizenprijzen. Zowel koop- als huurprijzen hebben astronomische hoogtes bereikt. In de binnenstad van Amsterdam heb je tegenwoordig geluk als je voor een ton – dat is 225.000 gulden – een parkeerplaats kunt kopen. Natuurlijk staat Amsterdam niet voor de hele Randstad. Maar niemand kan ontkennen dat in de afgelopen jaren gentrificatie in de Randstad hand in hand is gegaan met groeiende sociaal-economische kloven, toenemende gevoelens van onveiligheid en een armoedeval voor de jonge middenklasse. Dertigplussers verlaten steeds vaker de Randstad Het verbaast mij dan ook helemaal niks dat het CBS deze week bericht dat vooral dertigplussers de Randstad steeds vaker verlaten. Veluwe in trek bij wegtrekkende Randstedeling, bleek in mei al uit EW-huizenprijzenonderzoek Ik zal het anders formuleren: is het dan echt zo vreemd dat dertigplussers die een gezin beginnen, weg willen uit ‘steden' waar ze 9 euro moeten betalen voor een bakkie soja-mocca-latte-havermelk-pleur terwijl ze 5 ton hypotheek aftikken voor een flatje drie hoog achter, hopend dat hun kindje niet al te veel fijnstof ademt terwijl hij/zij/hen drillrappers ontwijkt op weg naar school? Op dit moment gaat die trek dan ook vooral naar randgemeenten onder de rook van Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Logisch: de banen van die dertigplussers blijven in de Randstad. Vervang de begrippen ‘provincie' en ‘platteland' door Hartland Maar het tij is gekeerd. De toekomst ligt niet meer in de Randstad. In deze column zou ik daarom graag het begrip ‘Hartland' willen introduceren om ‘provincie' of ‘platteland' mee te vervangen. U kunt me geloven op mijn blauwe ogen dat het Nederlandse Hartland zal herrijzen. Want dat is waar het kloppende hart van Nederland ligt. Ik merkte het tot mijn eigen verbazing toen ik onlangs voor het eerst in mijn leven in Friesland was: vriendelijkheid, naastenliefde, socialisme, een prachtige natuur, schone lucht, goedkoop eten en drinken. Mienskiep, zoals de Friezen het zelf noemen. Ik wilde niet meer terug naar Amsterdam, zo thuis voelde ik me daar. Advies aan Caroline van der Plas: focus je de komende jaren op Hartland Als ik adviseur van Caroline van der Plas was, zou ik zeggen: focus je de komende jaren op die brede agenda van het Hartland. Ga bijvoorbeeld voor supersnel openbaar vervoer. Lees meer over de toekomst van Caroline van der Plas: BBB kan blijvertje worden Zoiets simpels als zeer snelle treinen vanuit de Randstad naar het Hartland zal zorgen voor een enorme exodus uit de veel te dure betonnen gevangenissen die de Nederlandse ‘steden' zijn geworden. Bijkomend voordeel voor Caroline: mensen die een fijn leventje met hun gezin hebben in een grote woning met tuin in Sneek, maar die binnen een half uur met de high speed rail op hun werk in Amsterdam kunnen zijn, zullen de rest van hun leven op BBB blijven stemmen.
za, 13 aug, 2022
Source: EW Magazine
Veel huisartsen voelen zich geschoffeerd nu minister Ernst Kuipers hen zonder overleg inschakelt voor weer extra werk in de strijd tegen corona. Gelijk hebben ze, schrijft Bram Hahn. Huisartsen zijn al sinds het begin van de pandemie de voorste soldaten in de loopgraven geweest. Er ging veel aandacht uit naar de ziekenhuizen, in het bijzonder de intensivecareafdelingen. Ook EW hees de artsen en verpleegkundigen van de IC op het schild en riep hen collectief uit tot Nederlander van het Jaar 2021. Lees dit portret terug van de Nederlander van het Jaar 2020: de artsen en verpleegkundigen van de intensive care Terecht, want het zorgpersoneel leverde daar buitengewone prestaties. Maar al die aandacht leidde wel een beetje af van het feit dat huisartsen in bijna alle gevallen de eersten waren die te maken kregen met COVID-patiënten. Met geïmproviseerde beschermingsmaterialen en zonder mogelijkheid om te testen op het coronavirus, bezochten ze in die eerste maanden van de pandemie patiënten thuis bij wie een besmetting met het virus werd vermoed. Huisartsen zijn cruciaal bij overeind houden van de zorg Ze fungeerden in feite als een soort poortwachters om de stroom COVID-patiënten op te vangen, terwijl voor een groot deel van hen eigenlijk al geen plek meer was in het ziekenhuis. Ook werden artsen later in de pandemie steeds vaker ingeschakeld om COVID-patiënten te begeleiden die thuis met zuurstof werden behandeld. Het betekende een flinke berg extra en gecompliceerd werk voor huisartsen.
vr, 12 aug, 2022
Source: EW Magazine
Door de energiecrisis, de oorlog in Oekraïne, de groei van het islamisme in Afghanistan, Irak en de rest van de wereld, de zorgen om de opwarming van de aarde en een massale volksverhuizing prevaleert chaos boven orde. De post-Koude Oorlog-orde ebt weg, constateert Afshin Ellian. Een nieuw tijdperk moet nog beginnen. Afshin Ellian Prof.mr.dr. Afshin Ellian (Teheran, 1966) is hoogleraar encyclopedie van de rechtswetenschap en wetenschappelijk directeur van het Instituut voor Metajuridica aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden. Hij schrijft wekelijks onder meer over de idealen en vrijheden van de westerse cultuur. Het tijdperk dat in 1945 begon, eindigde in 1990. De Koude Oorlog en ideologische conflicten leidden wereldwijd tot gewelddadige confrontaties en revoluties. De Vietnamoorlog (gevoerd door de Verenigde Staten) en de oorlog in Afghanistan (gevoerd door de Sovjet-Unie) fungeerden als kaders en symbolen voor de aanduiding van de oorlogen in de tweede helft van de twintigste eeuw. Er waren destijds meer oorlogen, maar deze twee omvatten alle aspecten van die tijd. De Cubaanse Revolutie en de Iraanse Revolutie duidden het begin en het einde van de socialistisch geïnspireerde revoluties en het begin van de islamitische revoluties. Vanaf dat moment begon de islamitische opstand tegen het Oosten (socialisme) en tegen het Westen (kapitalistische democratieën). De afloop van de naoorlogse wereldorde begon in 1979 Christian Caryl beschrijft en analyseert in zijn briljante boek Strange Rebels: 1979 and the Birth of the 21st Century (2014) hoe vijf wereldleiders, Deng Xiaoping, Ronald Reagan, Margaret Thatcher, imam Khomeini en paus Johannes Paulus II, de wereldorde van na 1945 beëindigden. Ze kwamen allemaal rond of in 1979 aan de macht. Eigenlijk begon volgens Caryl in 1979 de afloop van de naoorlogse wereldorde. De Amerikaanse president Reagan, paus Johannes Paulus II en de Britse premier Thatcher ontketenden een rebellie tegen het Sovjet-totalitarisme. Ze negeerden de wederzijdse afspraken uit 1945 door openlijk het opheffen van de Sovjet-Unie te propageren. In 2019 verscheen dit stuk over annus horribilis 1979: De wereld na 40 jaar islamitisch fundamentalisme De Iraanse Revolutie, geleid door de islamisten, bracht in 1979 een nieuwe dimensie in de internationale betrekkingen. Naast de bestaande ideologieën – het socialisme en de liberale democratie – verscheen een nieuwe ideologie op het wereldtoneel: het islamisme. Volgens de islamisten biedt de oorspronkelijke islam eeuwige antwoorden op alle menselijke problemen. De afgelopen vier decennia is het islamisme alleen maar sterker geworden. Het is inmiddels een geduchte tegenstander van de liberale democratie. In Afghanistan en Iran zijn de islamisten aan de macht. Een vervelende component van het islamisme is het jihadisme, dat het zich uit in de meest gewelddadige vormen.
vr, 12 aug, 2022
Source: EW Magazine
Landen als de Verenigde Staten (‘streven naar geluk') en Frankrijk (‘vrijheid, gelijkheid en broederschap') hebben een missie die je als immigrant al of niet kunt onderschrijven. Hoe zou het verhaal van Nederland luiden, vraagt Arendo Joustra zich af. Abonnee worden?Dagelijks op de hoogte blijven van de laatste actualiteiten, achtergronden en commentaren van onze redactie? Bekijk ons aanbod en krijg onbeperkt toegang tot alle digitale artikelen en edities van EW. Bekijk de mogelijkheden voor een (digitaal) abonnement hier Als Nederland een bedrijf zou zijn, hoe zou dan zijn missie luiden? Tegenwoordig een normale vraag voor elke onderneming of organisatie. Duurbetaalde adviseurs weten er wel raad mee. Die dwingen de leiding een antwoord te formuleren op de vraag waartoe de club op aarde is, hoe het antwoord luidt op de why-vraag. Onbelangrijk is zo'n missie-statement niet. Als je als immigrant graag Nederlander wilt worden, is het handig om te weten wat dat inhoudt. En in ­tijden van grote verdeeldheid in het land, zoals vandaag de dag, is het goed te weten wat ons als inwoners bindt. De Grondwet zegt niets over de missie, noch het kabinet Zou het kabinet het antwoord weten? Dat blijkt nergens uit. En ook de Grondwet biedt geen uitkomst, terwijl je dat zou verwachten. De enige die een poging heeft gedaan, is de Koning. In zijn inhuldigingsrede van 2013, die uiteraard vooral over zijn eigen functioneren gaat, heeft hij het over ‘kenmerken die ons gemaakt hebben tot wie we zijn'. En bij die kenmerken gaat het om de trits ‘eenheid en verscheidenheid', ­‘eigenheid en aanpassingsvermogen' en ‘besef van de waarde van tradities en nieuwsgierigheid naar wat de toekomst brengt'. Samengevat: ‘De drang om grenzen te verkennen en het liefst te verleggen, heeft ons ver gebracht,' ­aldus de Koning. En: ‘Vindingrijkheid, ijver en openheid zijn al eeuwenlang onze kracht. Daarmee hebben we de wereld veel te bieden.' Lees meer over de toekomst van de landbouw: Dit zijn de belangrijkste spelers in het stikstofdebat Is vrijheidsdrang niet wat Nederland definieert? Die laatste zin maakt zijn frase tot een echt missie-statement. Maar is de Nederlandse missie hiermee voldoende onder woorden gebracht? Wat ontbreekt, is de enorme vrijheidsdrang waarmee de vaderlandse geschiedenis doordesemd is en mee begon. Vrijheidsdrang en lak hebben aan autoriteiten. Zoals boeren dezer dagen illustreren.
do, 11 aug, 2022
Source: EW Magazine
Landen als de Verenigde Staten (‘streven naar geluk') en Frankrijk (‘vrijheid, gelijkheid en broederschap') hebben een missie die je als immigrant al of niet kunt onderschrijven. Hoe zou het verhaal van Nederland luiden, vraagt Arendo Joustra zich af. Abonnee worden?Dagelijks op de hoogte blijven van de laatste actualiteiten, achtergronden en commentaren van onze redactie? Bekijk ons aanbod en krijg onbeperkt toegang tot alle digitale artikelen en edities van EW. Bekijk de mogelijkheden voor een (digitaal) abonnement hier Als Nederland een bedrijf zou zijn, hoe zou dan zijn missie luiden? Tegenwoordig een normale vraag voor elke onderneming of organisatie. Duurbetaalde adviseurs weten er wel raad mee. Die dwingen de leiding een antwoord te formuleren op de vraag waartoe de club op aarde is, hoe het antwoord luidt op de why-vraag. Onbelangrijk is zo'n missie-statement niet. Als je als immigrant graag Nederlander wilt worden, is het handig om te weten wat dat inhoudt. En in ­tijden van grote verdeeldheid in het land, zoals vandaag de dag, is het goed te weten wat ons als inwoners bindt. De Grondwet zegt niets over de missie, noch het kabinet
do, 11 aug, 2022
Source: EW Magazine
Free Web Hosting