Elsevier Weekblad

Elsevier week magazine



-- Berichten van gisteren of eerder.
Een spoedbijeenkomst van ministers van Binnenlandse Zaken in Brussel over de asielcrisis: goede bedoelingen maar weinig concrete resultaten. Over zinnige oplossingen wordt nog altijd niet gesproken, vindt René van Rijckevorsel. Zou het? Gaat de Europese Unie (EU) echt werk maken van het indammen van de aanzwellende illegale immigratie naar de lidstaten? Eind oktober van dit jaar stond de teller op 281.000 ‘irreguliere grensoverschrijdingen' aan de buitengrenzen van de Europese Unie. Dat betekent een stijging van 77 procent ten opzichte van dezelfde periode in 2021. Landen als Nederland, België en Oostenrijk kraken onder de toestroom. Zeker nu er ook weer meer Oekraïners komen, als gevolg van de Russische aanvallen op de Oekraïens vitale infrastructuur. Lees ook: Asiel: de EU vindt nooit het evenwicht Zeker Nederland is een geliefde bestemming. Illegale migranten weten dat ze alleen maar ‘asiel' hoeven te roepen om in de procedure te worden opgenomen. In 73 procent van de gevallen wordt de aanvraag ingewilligd – een heel veel hoger percentage dan in andere lidstaten. Ook als de asielzoeker uit een veilig land als Turkije of Bangladesh komt, mag hij blijven (ja, het is meestal een jonge hij). Van een ‘migratie- of asielcrisis' wordt nog niet gesproken. Vrijdag 25 november kwamen de EU-ministers van Binnenlandse Zaken (en in het geval van Nederland VVD-asielstaatssecretaris Eric van der Burg) in een spoedzitting bijeen in Brussel. Zij bespraken de ‘migratiesituatie' – van een ‘migratie- of asielcrisis' wordt nog niet gesproken.
za, 26 nov, 2022
Source: EW Magazine
Kevin McCarthy is al jaren de leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. Na de Midterms kan hij daar eindelijk voorzitter worden. Een eerdere kans verprutste hij. Dit keer dreigt de tweespalt in zijn partij een soepele troonsbestijging te ruïneren, schrijft Victor Pak. Victor Pak (1995) is redacteur bij EW. Wekelijks op zaterdag blogt hij over wat er speelt in de Amerikaanse politiek. Politiek talent kan Kevin McCarthy niet worden ontzegd. Na slechts zeven jaar als Congreslid werd hij in 2014 fractievoorzitter van zijn partij. Niet eerder bekleedde zo'n onervaren politicus zo'n invloedrijke functie in het Huis van Afgevaardigden. McCarthy maakte naam als rechtse houwdegen Tijdens het presidentschap van Barack Obama maakte McCarthy een flinke opmars. De Republikein stond aan de populistische zijde van zijn partij. Hij voerde bij menig wetsvoorstel de strijd aan tegen de Democratische president en tegen de Republikeinen die openstonden voor het sluiten van compromissen. Een jaar later kon McCarthy de kroon op zijn carrière zetten. Samen met collega's wist hij de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden John Boehner eruit te werken. Volgens McCarthy was zijn partijgenoot te gewillig bij compromissen met Obama. De weg voor McCarthy lag open om de machtigste positie in het Huis te gaan bekleden. Eigen blunders voorkwamen dat. Lees ook: Nog een keer Trump? Niet met dit sleetse verhaal Met geblunder rond Benghazi verspeelde McCarthy zijn kansen De ambitieuze Republikein sprak te openhartig over de Benghazi-commissie. Die deed onderzoek naar de dood van vier Amerikanen, onder wie de ambassadeur, op het consulaat in Libië in 2012. Republikeinen hielden altijd vol dat zij geen politieke motieven hadden om de destijds verantwoordelijk minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton te beschadigen. McCarthy zei op Fox News iets heel anders. ‘Iedereen dacht dat Hillary Clinton onverslaanbaar was, toch? Maar we stelden een speciale Benghazi-commissie samen. Hoe doet ze het nu in de peilingen? Haar cijfers dalen.' Na die uitspraak was het gedaan met zijn voorzittersambities, maar niet met zijn carrière. Terwijl toenmalig presidentskandidaat Donald Trump McCarthy nog uitlachte om zijn geblunder, werden ze later politieke bondgenoten. Tijdens de opmars van Trump toonde McCarthy zich loyaal aan de presidentskandidaat. McCarthy rehabiliteerde Trump na bestorming Capitool McCarthy stond al aan de populistische zijde van de partij en zag nu een presidentskandidaat met eenzelfde ideologie de partij overnemen. Voor gematigde Republikeinen was geen ruimte meer. In 2018, na het vertrek van Paul Ryan uit de politiek, werd McCarthy de onbetwiste aanvoerder van zijn partij. Hij was de man die Trump na 6 januari 2021 rehabiliteerde door slechts drie weken na de Capitoolbestorming de oud-president te bezoeken in Mar-a-Lago. Interne verdeeldheid verziekt soepele troonsbestijging Lees ook: Nipte Republikeinse winst laat Biden wankelen Na de nipte verkiezingswinst bij de tussentijdse verkiezingen krijgt McCarthy opnieuw de kans om voorzitter te worden van het Huis van Afgevaardigden. Dat resultaat bezorgde McCarthy wel de nodige kopzorgen. De populistische Republikeinen hadden het moeilijk. Juist gematigde Republikeinen wonnen de verkiezingsraces die de partij de meerderheid bezorgden. De tegenvallende uitslag wordt McCarthy door partijgenoten aangerekend. De populistische vleugel vindt dat McCarthy te veel afstand hield tot Trump en de gematigde vleugel vindt McCarthy te radicaal. Het wordt een ingewikkelde puzzel. McCarthy hoeft de steun van maar vijf partijgenoten kwijt te raken en de voorzittershamer ontglipt hem opnieuw. Tot en met de stemming op 3 januari moet McCarthy de partijgelederen gesloten zien te houden. Het toont hoe verdeeld de Republikeinse Partij is na de tussentijdse verkiezingen.
za, 26 nov, 2022
Source: EW Magazine
Staphorst moet zich doodschamen voor het geweld tegen vreedzame demonstranten, schrijft Zihni Özdil. Maar wie in een gesubsidieerde Grachtengordelbus het platteland gaat vertellen hoe het moet, zal niemand overtuigen. Zihni Özdil (1981) is historicus. Hij schrijft elke zaterdag een column voor ewmagazine.nl. ‘Ik vermoed daarom dat over enkele jaren elke gemeente een eigen invulling aan Zwarte Piet zal geven. Progressieve gemeenten zullen een kleurenpiet of helemaal geen Piet meer hebben. De rest van Nederland zal Piet juist extra zwart maken.' Vergeeft u mij dat ik uit eigen werk citeer, maar dit schreef ik in 2015 in mijn boek Nederland mijn vaderland. En zo profetisch was het niet. Wie de ontwikkelingen in Nederland nuchter volgde, had toen dezelfde voorspelling gedaan. Progressief Nederland hield lang vast aan Zwarte Piet Vanaf 2002 heb ik jarenlang meegelopen met antiracismedemonstraties. Toen ik in april 2006 een opiniestuk over Zwarte Piet schreef in mijn universiteitsblad Erasmus Magazine, kreeg ik de wind van voren van collega-studenten en wetenschappers. Ook van progressief Nederland moest je toen afblijven van Zwarte Piet. Tijdens de Sinterklaasintocht van 2011 in Gouda werden de moedige kunstenaars Quinsy Gario en Kno'ledge Cesare zeer hardhandig gearresteerd omdat ze vreedzaam demonstreerden door T-shirts te dragen met de tekst ‘Zwarte Piet is racisme'. Omstanders hadden het opgenomen en het filmpje ging viral. Daardoor ontstond er, eerst schoorvoetend, ruimte in het Nederlandse mainstreamdebat om over racisme te discussiëren. Lees ook de column van Liesbeth Wytzes: Laat Sinterklaas nu maar weer met rust Het leidde in 2013 tot een klein momentum. In november van dat jaar was er op het Beursplein in Amsterdam een demonstratie tegen Zwarte Piet. Ik was er ook. In het publiek zag ik tot mijn genoegen ook veel witte gezinnen, met als kleurenpieten geschilderde kinderen. Een aantal witte mensen begon zich net bewust te worden van het racistische karakter van Zwarte Piet en protesteerde mee met de beste intenties. Dit was kort daarvoor nog ondenkbaar. Een grote stap vooruit, besefte ik.
za, 26 nov, 2022
Source: EW Magazine
Retail en horeca zijn in essentie menselijke activiteiten, schrijft Hans van Tellingen. Het verwennen van je klant is essentieel en vormt een absolute randvoorwaarde voor een succesvolle bedrijfsvoering. Het is daarom ongepast om via een QR-code de menukaart te bekijken en een bestelling door te geven. Ik houd van mensen. Ik houd van menselijk contact. Ik houd ervan om door mensen gastvrij welkom te worden geheten. Dat geldt voor winkels. Maar dat geldt ook voor horeca. En als ik dan in een restaurant of café ben aanbeland, houd ik ervan om door mensen te woord te worden gestaan. Mensen die mijn bestelling opnemen. En mij van adviezen kunnen voorzien. Een QR-code om het menu te kunnen inzien, is voor mij een ‘no go'. Waarom? Omdat retail en horeca in essentie menselijke activiteiten zijn. Techniek is een hulpmiddel. Ik ben hartstikke vóór. Maar techniek kan wat mij betreft nooit de boventoon voeren. Hans van Tellingen (1966) is geograaf en directeur/eigenaar van winkelcentrumonderzoeker Strabo bv. Hij is hoofdauteur van Waarom stenen winkels winnen. Van Tellingen werkt nu, wederom met medeauteurs, aan een nieuw boek: Stenen winkels, terug van nooit weggeweest. Retail en horeca: in feite dezelfde activiteit In 2018 schreef ik het al. Retail en horeca zijn in feite dezelfde activiteit. Het gaat erom dat mensen het leuk moeten vinden om naar een bepaalde plek te komen. Bijvoorbeeld een binnenstad. Of een goed winkelcentrum. Op deze plek gaan mensen dan graag consumeren. Een hapje of drankje nuttigen. Of zij gaan één of meer producten kopen in de winkel. Het liefst allemaal tegelijk. Wat voor retail geldt, geldt ook voor de horeca. Verwen je klant. Omarm je klant. Dat hoeft niet letterlijk te zijn. Maar geef de klant alle aandacht die hij of zij verdient. Het vertaalt zich terug in een betere omzet. Én het heeft als gevolg dat klanten daarna nóg een keer bij je langskomen om bij jou te consumeren. Het verwennen van je klant is essentieel en vormt een absolute randvoorwaarde voor een succesvolle bedrijfsvoering. Mijn eerste ervaring met bestellen met de QR-code Ik schrijf lente 2021. Vlak na de tweede periode van ‘maatregelen'. Mensen gingen weer de straat op, de retail draaide overuren. En restaurants en kroegen hadden weer klandizie. Gelukkig. Maar steeds vaker ontbrak er bedienend personeel. Waarom? Waren mensen nog een beetje bang voor elkaar? Of waren er personeelstekorten? Wilden horeca-ondernemers misschien bezuinigen? Of had zo'n horeca-ondernemer misschien wel een beetje een hekel aan klanten? Nu was dat zeker het geval bij de horecagelegenheid waar ik die ‘bestellen met QR-code' voor het eerst tegenkwam. Dat betrof een horecagelegenheid in Amstelveen. Zo'n plek waar een klant zich in allerlei bochten moet wringen om zich niet schuldig te voelen dat hij/zij überhaupt iets wil bestellen. Ik dacht dan ook dat die QR-code daar gebezigd werd omdat ze moeite hadden met menselijk contact. Fair enough. Maar helaas, ik kwam die QR-code daarna overal tegen. Bij strandtenten in Noordwijk. Bij sommige etablissementen in Amsterdam en Haarlem. En onlangs nog bij de vestiging van een ‘hipperdepip' krabrestaurant in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Retail en horeca zijn mensenwerk Dus ja, gewoon niet doen, dat bestellen met de QR-code. Het is niet gastvrij. Je moet door de menukaart heenscrollen met je telefoon. En de neiging om iets verkeerds aan te vinken is groot. Daarnaast: je wilt toch ook advies bij de keuze voor jouw dranken en jouw spijzen? Je wilt toch ook een vriendelijk gezicht dat jouw bestelling opneemt? Daarbij, als je bijvoorbeeld krab aan het eten bent, wil je liever niet met je vette vingers op je telefoon gaan typen als je nog een extra wijntje wilt bestellen. Het is niet handig. Het is niet klantvriendelijk. Het is onpersoonlijk. Ik wil aankomen in een restaurant en wil welkom geheten worden. Door een leuke dame of een vlotte kerel. Die mij van advies voorziet. Die mij vriendelijk aanspreekt. Die mijn jas ophangt. En die mij vriendelijk aankijkt en te woord staat. Retail en horeca zijn in essentie menselijke activiteiten. Techniek is een hulpmiddel. Ik ben hartstikke vóór. Maar techniek kan wat mij betreft nooit de boventoon voeren.
vr, 25 nov, 2022
Source: EW Magazine
Sport en politiek kunnen niet worden gescheiden op het WK voetbal, schrijft Afshin Ellian. Zeker niet bij het voetbalteam van Iran, dat voor de wedstrijd tegen Engeland weigerde het volkslied mee te zingen uit solidariteit met de opstand tegen de Islamitische Republiek. Ook twee van Irans grootste ex-voetballers verzetten zich tegen de theocraten in Teheran. Afshin Ellian Prof.mr.dr. Afshin Ellian (Teheran, 1966) is hoogleraar encyclopedie van de rechtswetenschap en wetenschappelijk directeur van het Instituut voor Metajuridica aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden. Hij schrijft wekelijks onder meer over de idealen en vrijheden van de westerse cultuur. Qatar en voetbal? Een raar schouwspel. Het lijkt wel een wonder. Het wonder van Qatar is het eindspel van de corruptieschandalen binnen het bestuur van de wereldvoetbalbond FIFA. Qatar is de meest onlogische plek om te gaan voetballen: het is er te warm en het land kent geen voetbaltraditie. Maar de oliestaat wil zich laten gelden, wil een regionaal machtscentrum zijn. De leiders van Qatar hielpen daarom de Taliban om aan de macht te komen in Afghanistan. Nu de Taliban echt de sharia, dus ook amputatie en steniging, willen toepassen, kijkt Qatar de andere kant op. De overheid kent geen vaste ideologie, en toch staat zij salafisten toe dat die hun fundamentalistische activiteiten organiseren vanuit Qatar. Een vreemd landje. Met een machtig middel: gas. Gasrijk Qatar dwingt de FIFA om landen te verbieden een bandje tegen discriminatie te dragen. Terwijl het hele jaar door in alle competities reclame tegen discriminatie moet worden getoond. Daar heeft niemand moeite mee. Maar Qatar wel. En de FIFA gaat daarin mee. Voortdurend horen wij dat we sport en politiek gescheiden moeten houden. Prima, maar hoe dan? In Qatar is voetbal voortzetting van politiek met andere middelen Qatar, gas, en respect voor de sharia zijn de politieke vraagstukken. In Qatar is zonder meer de stelling van toepassing dat voetbal de voortzetting is van politiek met andere middelen. Ook Iran past in deze stelling. Lees ook: FIFA heeft groot gelijk met het verbieden van de OneLove-band In Iran zijn voetbal en politiek nauw verbonden. De Islamitische Revolutionaire Garde (IRG) – de militaire elitetroepen – heeft ook hier haar tentakels uitgespreid. De IRG probeert van tijd tot tijd eigen mensen benoemd te krijgen in besturen van voetbalclubs of de overkoepelende organisatie van de Iraanse competitie. Iran is een volwassen voetballand. Wedstrijden zijn gevaarlijk voor het regime. Daarom werd sinds het begin van de antiregeringsprotesten geen publiek toegelaten in de Iraanse stadions. Ruim twee maanden bleven die leeg tijdens wedstrijden. En dan is er nog de legendarische oud-voetballer Ali Karimi. Hij speelde bij Bayern München, samen met Roy Makaay en andere sterren. Ook nu verblijft hij in buitenland. Maar sinds de dag na de moord door de autoriteiten op de 22-jarige Mahsa Amini op 16 september steunt hij openlijk de demonstranten.
vr, 25 nov, 2022
Source: EW Magazine
Nederland moet een schadevergoeding uitkeren aan nabestaanden van twintig burgerdoden die in 2007 vielen in de strijd tegen de Taliban in de Afghaanse Choravallei. De uitspraak zal hard aankomen bij de betrokken militairen, die een bloedbad als in Srebrenica voorkwamen, schrijft Eric Vrijsen. Bijna zestien jaar na de Slag om Chora in Afghanistan zet de Haagse rechtbank generaal Hans van Griensven op zijn nummer. Van Griensven – inmiddels buiten dienst, maar voormalig inspecteur-generaal van de krijgsmacht, een rechtschapen topmilitair en destijds commandant van de Taskforce Uruzgan – gaf in juni 2007 opdracht zware beschietingen uit te voeren om te voorkomen dat onschuldige burgers in de Choravallei zouden worden afgeslacht door hordes gewelddadige Talibanstrijders. Van Griensven in 2007: geen andere keus dan grof geweld Lees hier de schokkende reconstructie over de slag in de Chora-vallei, door Eric Vrijsen Tegenover EW – toen nog Elsevier – legde hij eind 2007 uit dat hij in die slag geen andere keus had dan grof geweld. Hij liet de Pantserhouwitser Pzh 2000 zware granaten afvuren. Het geallieerde bevel zei geen luchtsteun te kunnen leveren, maar Van Griensven pokerde dat hij desnoods direct opdracht zou geven aan Nederlandse F-16's om doelen in de vallei te bestoken. Zoals hij ook Apache-helikopters inzette om met boordkanon en Hellfire-raketten de oprukkende Taliban te weerstaan. Over de kwade bedoelingen van de islamitische opstandelingen bestond bij Van Griensven geen misverstand. Zij hadden in de vallei een politiepost veroverd en om de bevolking schrik aan te jagen waren zij aan het moorden en verkrachten, terwijl familieleden van de slachtoffers gedwongen moesten toekijken. Van Griensven zei later tegen EW dat tijdens de Slag om Chora het bestaansrecht van de hele Uruzgan-missie op het spel stond. Had hij geen grof geschut ingezet, dan hadden de Taliban de vallei overgenomen en was de strijd geëindigd in een bloedbad. Van Griensven zei zich ‘geen tweede Srebrenica' te kunnen veroorloven. Zegveld voerde namens vier nabestaanden rechtszaak tegen staat Advocaat en hoogleraar oorlogsrecht Liesbeth Zegveld voerde namens vier Afghanen een rechtszaak tegen de staat. De vier hadden familieleden verloren in de strijd om de Choravallei. Volgens hen gebeurde dat tijdens bombardementen en beschietingen door de Nederlanders, die zich onvoldoende afvroegen of zich nog burgers bevonden in de qualas (grote boerderijwoningen, eigenlijk een soort ommuurde gehuchtjes) van waaruit de Taliban schoten. Lees ook deze column terug van Robbert de Witt: Straks moet Nederland bellen voor het bombardeert, net als Israël Van Griensven kreeg destijds meteen kritiek vanuit de NAVO, omdat hij de pantserhouwitser had ingezet zonder eyes on target, directe waarneming van het doelwit. Na uitleg werd die kritiek ingetrokken. Onder Nederlandse officieren leefde ook de vraag of de wapeninzet tijdens ‘Chora' niet té robuust was geweest. Tijdens de Slag om Chora hadden zelfs Australische commando's zich teruggetrokken op last van het politieke thuisfront in Canberra, omdat het in Chora te heftig werd. Maar aan andere kant had Van Griensven niet de reputatie van een houwdegen. Integendeel, de minzame Brabander leek eerder een denker dan een doener. Van Griensven en zijn staf wilden Afghaans Srebrenica vermijden En dan was er nog die Srebrenica-erfenis. Na het bloedbad door de Serviërs in 1995 op Bosnische mannen en jongens, werd Dutchbat (het Nederlandse bataljon) erop aangesproken dat ze de massamoord niet hadden verhinderd. Het leidde tot de val van het kabinet-Kok II (PvdA/VVD/D66). Het zorgde voor schaamte onder militairen, schuldgevoelens bij veteranen en schade aan het Nederlandse aanzien in de wereld. Logisch dat Van Griensven en zijn staf een Afghaans Srebrenica wilden vermijden. Enkele officieren in de Slag om Chora hadden Srebrenica zelf meegemaakt. Zoiets mocht nooit meer gebeuren.
do, 24 nov, 2022
Source: EW Magazine
Ministers van Financiën zijn vaak populair. Strooien ze met geld, dan maken ze kiezers blij. Houden ze de hand op de knip, dan zijn ze de uitzonderlijke, degelijke politicus bij wie de schatkist in goede handen is. Maar Sigrid Kaag heeft moeite om in die traditie mee te gaan, schrijft Joris Heijn.
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
Duurzaam
Op het journaal werd onlangs in beeld gebracht dat het Indonesische eiland Sulawesi wordt verwoest ten behoeve van onze zogenaamd duurzame auto's – die nikkel nodig hebben. In de Afrikaanse kobaltmijnen ploeteren tienduizenden kinderen, ook voor die stekkerauto's. We moeten langzamerhand stoppen met het gebruik van de misleidende termen ‘duurzaam', ‘hernieuwbaar' en ‘groen', schrijft Simon Rozendaal. Niet eerder werd de schizofrenie van de energietransitie zo treffend in beeld gebracht. In één televisie-uitzending. Het NOS Journaal van 14 november had eerst een reportage van correspondent Mustafa Marghadi. Lees ook van Simon Rozendaal: O zo duurzaam, windmolens met fossiele wieken Ter gelegenheid van de G20-top – van de twintig grootste economieën – op Bali (Indonesië) was Marghadi op het eiland Sulawesi. Marghadi is een slimme vent uit Lutjewinkel, Noord-Holland, zo hadden we al kunnen lezen in een interview dat de Volkskrant afgelopen zomer met hem had, en ook uit deze reportage bleek dat hij zijn ogen niet in zijn zak heeft. Indonesië staat nummer 17 in de G20 en wil omhoog. Dat kan lukken met nikkel, want dit zilvergrijze metaal is cruciaal voor de energietransitie, zo legde Marghadi uit op Sulawesi, waar veel nikkel in de grond zit. Hij liet visser Sirajudin aan het woord, die vroeger 10 kilo vis binnenhaalde en nu 2 – als het meezit. De vis is vrijwel verdwenen door het vervuilde en veel te warme afvalwater uit de naburige nikkelmijn. Lees ook deze column van Simon Rozendaal: ‘Duurzaam' is een uitgehold begrip geworden De camera verschuift en we zien achter het vissersdorpje van Sirajudin een gigantisch fabriekscomplex dat helse wolken uitbraakt. Er is een half miljoen hectare bos voor gekapt. Indonesië heeft de grootste nikkelreserve ter wereld, vertelt Marghadi, en die grondstof is ‘noodzakelijk voor oplaadbare batterijen en dus voor de wereldwijde energietransitie'. Hij kijkt om zich heen naar de verwoesting, gefinancierd door bedrijven als Tesla en Volkswagen, en je hoort hem denken: hallo hallo, hoezo duurzaam?
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
Asielzoekers VVD congres
Treurig dat VVD-congres instemde met spreidingswet. Maar als alle aangenomen moties inderdaad leiden tot meer nationale assertiviteit op het gebied van asielbeleid, is er toch iets gewonnen, schrijft Gertjan van Schoonhoven. De angel was er zaterdag 19 november snel uit op het partijcongres van 's lands grootste regeringspartij, de VVD. Nadat premier Mark Rutte zijn eerdere plechtige belofte om zich in het kabinet sterk te maken voor een meer beheersbare asielinstroom nog iets plechtiger had herhaald, stemde driekwart van de aanwezige leden in met de omstreden spreidingswet, ook wel ‘dwangwet' genoemd. Daarmee kan Den Haag onwillige gemeenten ten langen leste dwingen om een asielzoekerscentrum te openen. Ook al heeft de democratisch gekozen lokale gemeenteraad democratisch besloten dat niet (meer) te willen. Lees ook dit opiniestuk van Arendo Joustra: Wat Mark Rutte kan doen om aantal asielzoekers ‘substantieel' omlaag te brengen Premier kan het Thorbecke-portret nu wel uit het Torentje verwijderen Verrassend was de instemming van het congres niet, zeker niet na de woorden van Rutte, die het congres al vroeg in de ochtend toesprak. Net als tal van andere partijprominenten die achter de microfoon in de zaal hun steun voor de wet uitspraken. Maar betreurenswaardig is het wel. Als de premier consequent is, laat hij het portret van Rudolf Thorbecke – geestelijk vader van de decentrale autonomie – uit het Torentje verwijderen. Die tijd is voorbij. Lees verder onder de video Uw cookieinstellingen laten het tonen van deze content niet toe. De volgende cookies zijn nodig: marketing. Wijzig uw instellingen om deze content te zien. Los daarvan is de vraag wat de spreidingswet precies gaat oplossen. Wellicht de tekortschietende opvangcapaciteit straks. Maar de prognoses zijn van dien aard dat je wel een héél grote optimist moet zijn om te denken dat verplichte opvang het verschil gaat maken. Voor de komende jaren verwacht de verantwoordelijk staatssecretaris Eric van der Burg (VVD) elk jaar zeker veertig- tot vijftigduizend asielzoekers.
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
Oud-president Donald Trump wil niet eindigen als ‘loser' en dus is hij opnieuw presidentskandidaat en twittert hij weer. Velen in én buiten Amerika vinden dat gevaarlijk. Maar de kiezers bepalen zijn lot en niemand anders, schrijft Robbert de Witt. Het zal voor velen een nachtmerrie zijn: Donald Trump is terug. Hij mag dan de presidentsverkiezingen twee jaar geleden hebben verloren, hij wil niet de geschiedenis ingaan als ‘loser', zoals hij inmiddels zelfs door conservatieve Amerikaanse media wordt genoemd. Vorige week kondigde hij aan een nieuwe poging te doen om Amerika ‘weer groot te maken'. De kans dat hij slaagt, is alvast níet ‘groot'. De kandidaten die Trump bij recente verkiezingen steunde en die de zege van Joe Biden ook nog altijd niet accepteren, werden afgestraft. Maar zijn aanhang is fanatiek, en hun grieven tegen de politieke orde zijn nog altijd groot. Lees ook het omslagverhaal: Hoe dictators zich steeds verkijken op de kracht van democratieën Een politieke kracht die steeds wordt onderschat Trump is ook terug op Twitter, en dat is prima. Als onderdrukker ayatollah Ali Khamenei er zijn Jodenhaat mag ventileren, waarom mag deze oud-president er dan niet zijn denkbeelden delen? Trump is een politieke kracht die steeds wordt onderschat. Hem wegpoetsen verandert daar niets aan. Uiteindelijk oordeelt de kiezer. Zoals het omslagverhaal van EW deze week stelt: democratie oogt zwak en chaotisch, maar wint op de lange duur altijd.
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
A ls de Oekraïense samenleving onze steun krijgt, levert dat Europa een formidabele kracht op, schrijft Jonathan Holslag. Een nieuw bastion tegen het autoritarisme uit het Oosten, een te duchten militaire partner en een agrarische schatkist die in deze eeuw van onschatbare waarde zal zijn.
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
Complotdenkers worden vaak afgeschilderd als gevaarlijke gekken. Maar het is lastig objectief vast te stellen waarin het geloof in buitenaardse reptielen verschilt van dat in een opperwezen. Het voortrekken van religies is dan ook uit den boze, schrijft Gerry van der List. Lees deze blog van Zihni Özdil: Door David Icke te weigeren, maak je hem alleen maar groter Het liberale gehalte van de Nederlandse samenleving valt af en toe flink tegen en lijkt bovendien af te nemen. Ook bij zich liberaal noemende groeperingen. Zo liepen bewindslieden en Kamerleden van de VVD voorop bij het – succesvolle – streven de geplande komst van David Icke naar Nederland te voorkomen. Teleurstellend weinig zogeheten opinieleiders protesteerden tegen deze principieel laakbare beperking van de vrijheid van meningsuiting. Van de omstreden Brit wordt gezegd dat hij de Holocaust ontkent, wat hijzelf trouwens tegenspreekt. Verder staat Icke bekend als een ‘complotdenker', een kwalificatie die tegenwoordig snel in de verbale strijd wordt geworpen om afwijkende opinies de kop in te drukken. In het geval van de voormalige profvoetballer, die zich eerder presenteerde als Zoon van het Opperwezen, is sprake van de verkondiging van de visie dat de aarde is gekaapt door buitenaardse reptielen. Wie denkt en hoopt dat deze theorie door niemand serieus wordt genomen, heeft de intellectuele ontwikkelingen bij Forum voor Democratie niet goed gevolgd.
wo, 23 nov, 2022
Source: EW Magazine
In augustus zwakte Rob Jetten (D66) het bericht af dat Nederlandse gezinnen de hoogste gasprijzen van heel Europa betalen. Deze week laat de minister voor Energie juist weten zich zorgen te maken. Maar van zorgen alleen gaat de gasprijs niet omlaag, schrijft Jeroen van Wensen. Het is tijd om in te grijpen. Tot voor de energiecrisis functioneerde de Nederlandse energiemarkt goed, met veel leveranciers en relatief lage prijzen. Maar sinds de energiecrisis gaat er van alles mis. Nederlandse gezinnen, die aan het eind van het jaar in veruit de meeste gevallen met variabele gastarieven te maken hebben, betalen intussen de hoogste gasprijzen van Europa, valt deze week te lezen in EW. Tip! Zet de maandtermijn van de energierekening zo laag mogelijk Nederland boven aan in energie-index Nederland staat al tijden op eenzame hoogte in de HEPI-index, de index die de ontwikkeling van de absolute en relatieve energieprijzen in 33 Europese landen weergeeft. Die index wordt door nogal wat partijen afgedaan als minder relevant, omdat energieleveranciers aan bestaande klanten van wie het contract afloopt (de verlengers) vaak lagere tarieven bieden dan geheel nieuwe klanten. Die lagere prijzen vallen buiten de index, omdat die uitsluitend is gebaseerd op de tarieven die voor iedereen verkrijgbaar zijn en niet op tarieven voor bestaande klanten die verlengen. Ook minister Rob Jetten deed eind augustus de index daardoor af als niet al te belangrijk. Want de groep die op zoek moet naar een geheel nieuwe leverancier is beperkt, volgens de minister. Maar kennelijk begint het te dagen dat er iets toch niet klopt als je op eenzame hoogte staat in de HEPI-index. Hoge tarieven toch wel een probleem Afgelopen maandag noemde de minister de hoge energieprijs zorgelijk. En dat is het ook. Wie weg wil bij zijn huidige leverancier, bijvoorbeeld omdat de salderingsregeling niet goed uitpakt of het verlengingstarief te hoog is, heeft lastige noten te kraken. Kies je voor een grote leverancier zoals Eneco met torenhoge prijzen voor nieuwe klanten of ga je voor een kleine leverancier met relatief lage prijzen? Maar hoe groot is dan de kans dat een kleine leverancier omvalt en je alle voorschottermijnen kwijt bent? Bij banken weet je: hoge spaarrente betekent waarschijnlijk een iets minder stevige bank. Maar als consument valt niet te ontwaren welke energiemaatschappijen solvabel zijn. Is een laag gastarief een teken van sterkte, of juist andersom? (Budget Energie, de nummer vier van Nederland en ook een van de goedkoopste leveranciers, kampt volgens onderzoek van de Vastelastenbond met een negatief eigen vermogen.) Energieleveranciers zijn geen weldoeners Energieleveranciers bieden bestaande klanten vaak lagere tarieven dan nieuwe klanten. Dat klinkt sympathiek, maar is het niet. Want de keerzijde is een torenhoog tarief voor de overstappende nieuwe klant. En zo schakelen de leveranciers de marktwerking stukje bij beetje uit. Peperduur prijsplafond kan maar beter niet worden ingevoerd Als per januari het prijsplafond voor de energierekening mogelijk ingaat, dan kunnen energiebedrijven eenvoudig miljarden euro's extra aan omzet binnenhengelen door bij bestaande klanten, die zitten vastgeklonken aan hun leverancier, de tarieven op te drijven. Hoog tijd dat Jetten ingrijpt op de energiemarkt. Lees het artikel over de torenhoge gasprijzen hier.
di, 22 nov, 2022
Source: EW Magazine
Het regime in Teheran gaat over lijken om de opstand in Iran de kop in te drukken. Als het matige Iraanse elftal straks huiswaarts keert, wacht een onzeker lot. Des te dapperder dat zij demonstratief niet meezongen tijdens het spelen van het Iraanse volkslied op het WK in Qatar, schrijft Robbert de Witt. De Portugese coach van het Iraanse nationale voetbalelftal denkt er precies zo over als de aanvoerder van Oranje, Virgil van Dijk. Op een persconferentie zei Carlos Queiroz dat de druk op zijn spelers enorm is en dat je voetballers gewoon moet laten voetballen. Dat is lastig genoeg, want het Iraanse volk is al maanden in opstand tegen het religieuze regime. Als je weet dat je landgenoten worden vermoord, hoe moet je dan je land vertegenwoordigen? Kort voordat het Iraanse voetbalelftal vertrok naar Qatar, werden de spelers nog ontboden bij president Ebrahim Raisi, de man die opdracht geeft tot geweld tegen zijn burgers. Ongetwijfeld heeft hij ze duidelijk gemaakt dat politieke statements niet de bedoeling zijn. Lees ook: FIFA heeft groot gelijk met het verbieden van de OneLove-band ‘Ze moeten weten dat wij achter ze staan' Maar de Iraanse voetballers volgen hun eigen morele kompas. Tijdens het spelen van het nationale volkslied kort voor hun wedstrijd maandag 21 november tegen Engeland, zongen ze niet mee, maar hielden ze demonstratief de kaken op elkaar.
di, 22 nov, 2022
Source: EW Magazine
Qatar
Sport en politiek zouden zoveel mogelijk gescheiden moeten worden. Het voetbalveld is geen ideologisch strijdperk. Begrijpelijk is het daarom dat Europese teams in Qatar niet de ruimte krijgen hun politieke voorkeuren uit te dragen, schrijft Gerry van der List. De ochtendeditie van het RTL Nieuws vond het nodig er een deskundige bij te roepen. Nadat de nieuwslezer, met lichte verbijstering op het gezicht, gemeld had dat 4,3 miljoen Nederlanders op een ongemakkelijk tijdstip Oranje tegen Senegal hadden zien spelen, moest een psycholoog uitleggen hoe dat kon. Zou een groot deel van het volk het WK immers niet boycotten? Lees ook het omslagverhaal van Gerry van der List: Tien redenen om gewoon naar het WK in Qatar te kijken De psycholoog, die schoorvoetend toegaf zelf ook gekeken te hebben, zocht een verklaring in het Oranje-gevoel, dat sterker was dan de afkeer van het gastland. Een andere verklaring is natuurlijk dat al die opiniemakers die de aandacht hebben gevestigd op de slechte mensenrechtensituatie in de woestijnstaat, andere zorgen hebben dan het merendeel van de bevolking. Dat windt zich meer op over de wankele indruk die Matthijs de Ligt in de defensie maakt, dan over het lot van arbeidsmigranten die – vrijwillig – in Qatar de kost verdienen. Nederland boog snel het hoofd voor de FIFA Europese landen proberen het ongemak over het spelen in een mensenrechtenschendend land te verminderen met symbolische gebaren. Wegblijven is een te groot offer, maar het omdoen van OneLove-band kost niets. Hiermee zou de aanvoerder een statement kunnen maken tegen racisme en discriminatie. Groot was de verbolgenheid bij de KNVB dan ook toen de FIFA gisteren ingreep. Als Virgil van Dijk met de ideologische aanvoerdersband zou aantreden, kon hij rekenen op een gele kaart. Nederland boog, net als de andere OneLove-landen, snel het hoofd. Het uitdragen van principes mag het eigen belang uiteraard ook niet te veel schaden. Meer over de nationale OneLove-discussie: Het gevaar van het verplichte statement Niemand is gebaat bij meer politiek op het veld Er is veel gemopper over de opstelling van de FIFA, die zou getuigen van een enorme bekrompenheid. Maar de wereldvoetbalbond heeft groot gelijk. Politiek en sport kunnen helaas nooit helemaal gescheiden worden. Toch is het verstandig om te proberen ze zo veel mogelijk apart te houden. Als Europese landen de ruimte krijgen hun politieke voorkeuren uit te dragen, dreigt navolging door naties met andere, minder sympathieke opvattingen. Dan wordt het voetbalveld een ideologisch strijdperk, een ontwikkeling waarmee werkelijk niemand gebaat is.
di, 22 nov, 2022
Source: EW Magazine
Burgemeester Jan van Zanen van Den Haag voelt goed aan dat zijn stad, ondanks de beperkte historische connectie met de slavenhandel, ten diepste een door het kolonialisme getekende stad is, schrijft Constanteyn Roelofs. Afgelopen weekeinde bood burgemeester Jan van Zanen (VVD) zijn excuses aan voor de betrokkenheid van de stad en de inwoners bij de trans-Atlantische slavenhandel. Hij deed dit naar aanleiding van het verschijnen van een rapport in boekvorm waarin de banden tussen Haagse instanties en inwoners en de trans-Atlantische slavernij zijn onderzocht. Wekelijks verkent historicus Constanteyn Roelofs (1989) op ewmagazine.nl de tragikomische tegenstrijdigheden in economie en maatschappij. Die banden bleken niet zo spannend als in andere steden. Anders dan de handelscentra van de Gouden Eeuw zoals Middelburg en Amsterdam had Den Haag door een gebrek aan een grote internationale haven weinig directe banden met de slavernij, anders dan dat bepaalde vermogende inwoners en leden van de Oranjeclan direct of indirect participeerden in de plantage-economie als deel van hun investeringsportfolio. Als centrum van de regering en de diplomatiek was Den Haag natuurlijk wel het decor van de politiek verantwoordelijken. Den Haag heeft grote middenklasse van mensen met Surinaamse roots Toch voelt de burgemeester goed aan dat een beperkte rol in de directe mensenhandel maar weinig zegt over de nasleep van de koloniale tijd in Den Haag. De burgemeester zei het al in zijn speech: 20 procent van zijn inwoners heeft directe voorouders die werkten in de slavernij of de contractarbeid. Iedereen die de stad een beetje kent, weet immers dat de stad een grote middenklasse heeft van mensen met Surinaamse roots, voornamelijk afkomstig uit de Hindoestaanse gemeenschap. De ruggengraat van de stad – artsen en andere zorgmedewerkers, ambtenaren, leraren – wordt door een significant deel gevormd door deze groep. Lees ook over excuses voor het slavernijverleden: Waarom woorden er zeker nu toe doen Ondanks het maatschappelijk belang van de groep is het niet per se de meest zichtbare migrantengroep: in een recent stuk in de NRC wordt het contrast geschetst tussen de zichtbare creoolse groep die makkelijk aansluit bij internationale ontwikkelingen als de Black Lives Matters-beweging en met BIJ1 een stem heeft in het parlement en de Hindoestanen, die ‘overleven door zwijgen en schikken'. Van Zanen hoeft alleen maar onder zijn voeten te kijken vanuit zijn burgemeesterskamer in het IJspaleis, en onder de collega's van Van Zanen in de raad en in het college zitten trouwens ook flink wat mensen uit de 20 procent. Ook niet onbelangrijk: de Surinaamse eetcultuur vormt gelukkig een groot deel van het culinaire landschap van de stad. Den Haag is eigenlijk best een Surinaamse stad, als je er zo over nadenkt. Terecht grotere rol voor mensen met wortels in de West De terechte excuses voor de rol van de stad in de slavernij en de uitbuiting van de contractarbeiders zijn het beste op te vatten als onderdeel van het herkalibreren van de stedelijke identiteit van Den Haag, waarbij er terecht een grotere rol wordt gezocht voor de mensen met wortels in de West, een groep die met toenemend economisch en maatschappelijk succes ook een bepaalde zichtbaarheid in de stad verwerft. De politieke en culturele mode van de laatste tijd neigt sterk naar het bespreekbaar maken van dekolonisatietrauma's die lange tijd taboe waren. Hulde dus voor burgemeester Van Zanen dat hij met zo veel tact en inzicht het rapport heeft ontvangen.
di, 22 nov, 2022
Source: EW Magazine
Het is vreemd dat je toch graag iets wilt hebben dat van een bekend mens is geweest, zegt Liesbeth Wytzes, die ook wel eens moeite had zich op dat gebied te beheersen. Het zijn de relieken van de moderne tijd. Onlangs werd bekend dat de nalatenschap van de Amerikaanse en in dat land zeer bewonderde schrijfster Joan Didion (1934-2021) zou worden geveild. In een Amerikaanse krant stond daarover een lang artikel met afbeeldingen van wat er zoal onder de hamer zou komen en dat was niet mis. Of eigenlijk wel, want wat ik daar langs zag komen, was helemaal niet bijzonder. Het waren spullen zoals iedereen die thuis zou kunnen hebben. Een rotan stoel, model Emmanuelle. Een houten tafel met vier poten. Een zwaar uitziend eiken bureau. Een handvol gelezen boeken. Een oude IBM-typemachine. De tafel waaraan haar man John Gregory Dunne stierf. Een verzameling onbeschreven notitieblokjes. Veel smaak of belangstelling voor schoonheid sprak er niet uit. Abonnee worden?Dagelijks op de hoogte blijven van de laatste actualiteiten, achtergronden en commentaren van onze redactie? Bekijk ons aanbod en krijg onbeperkt toegang tot alle digitale artikelen en edities van EW. Bekijk de mogelijkheden voor een (digitaal) abonnement hier Evengoed zijn de echte fans van de schrijfster helemaal hoteldebotel en zij zouden zelfs voor één enkel nederig nietje nog willen betalen, een nietje dat denkelijk geen bijzondere rol in het leven van Didion speelde. Alleen omdat het van hun idool is geweest. Maar ja, zo werkt dat nu eenmaal. Zoals een van de veilingmeesters zegt: mensen willen nu eenmaal graag iets hebben wat van hun idool is geweest, iets wat zij heeft gezien, aangeraakt, gebruikt. Op die manier komen ze heel dicht bij die persoon. Zo werd ooit een nepnagel van Lady Gaga verkocht voor 12.000 euro, een stuk kauwgom (gebruikt) van Britney Spears voor 14.000 euro, en er zijn nog wel wat meer van zulke voorbeelden te vinden. Alsof de heer des huizes elk moment kon binnenkomen
di, 22 nov, 2022
Source: EW Magazine
Termen als ‘onveilig' en ‘grensoverschrijdend' worden steeds makkelijker gebruikt. Maar de aandacht voor het wangedrag achter schermen bij De Wereld Draait Door is een goede zaak, schrijft Gerry van der List. Het is vooral te hopen dat de publicatie de wegkijkende NPO, waar graag met de morele meetlat wordt gezwaaid, een spiegel voorhoudt. De groeiende overspannenheid in de samenleving laat zich onder meer aflezen aan de begripsinflatie. Studenten die van hun docenten een vraag krijgen, klagen dat ze zich ‘onveilig' voelen. En journalisten beweren dat ze aan uitbranders op het werk een ‘posttraumatische stressstoornis' overhielden. Lees ook deze column van Geerten Waling: Tirannen als Van Nieuwkerk zijn bange, incompetente leiders Dat laatste viel te lezen in een geruchtmakend artikel over Matthijs van Nieuwkerk. Met gedegen onderzoeksjournalistiek toonde de Volkskrant aan dat de gevierde presentator van De Wereld Draait Door zich achter de schermen tiranniek gedroeg en medewerkers uitfoeterde en vernederde. Dit onbehoorlijke gedrag – overigens geen zeldzaamheid in organisaties waar de werkdruk en prestatiedrang fors zijn – heet tegenwoordig ‘grensoverschrijdend'. En wie zich, heel ouderwets, afvraagt waarom de werknemers dan niet protesteren, aan de bel trekken of opstappen, doet aan victim blaming. Maar het is goed dat de coryfee van de publieke omroep aan de schandpaal is genageld. Zijn ontmaskering kan zelfbeheersing aan de top en mondigheid bij ondergeschikten bevorderen. Net zoals de #MeToo-beweging een dam opwierp tegen seksuele vergrijpen op het werk. Hopelijk leidt de publicatie van de Volkskrant ook tot zelfkritiek bij de publieke omroep. NPO-baas Frans Klein heeft de waarschuwingen genegeerd over misstanden bij het succesprogramma waarbij hij nauw betrokken was. Voor een organisatie die graag zwaait met de morele meetlat, is dat wegkijken extra kwalijk.
ma, 21 nov, 2022
Source: EW Magazine
Termen als ‘onveilig' en ‘grensoverschrijdend' worden steeds makkelijker gebruikt. Maar de aandacht voor het wangedrag achter schermen bij De Wereld Draait Door is een goede zaak, schrijft Gerry van der List. Het is vooral te hopen dat de publicatie de wegkijkende NPO, waar graag met de morele meetlat wordt gezwaaid, een spiegel voorhoudt. De groeiende overspannenheid in de samenleving laat zich onder meer aflezen aan de begripsinflatie. Studenten die van hun docenten een vraag krijgen, klagen dat ze zich ‘onveilig' voelen. En journalisten beweren dat ze aan uitbranders op het werk een ‘posttraumatische stressstoornis' overhielden. Lees ook de column van Geerten Waling: Tirannen als Van Nieuwkerk zijn bange, incompetente leiders Dat laatste viel te lezen in een geruchtmakend artikel over Matthijs van Nieuwkerk. Met gedegen onderzoeksjournalistiek toonde de Volkskrant aan dat de gevierde presentator van De Wereld Draait Door zich achter de schermen tiranniek gedroeg en medewerkers uitfoeterde en vernederde. Dit onbehoorlijke gedrag – overigens geen zeldzaamheid in organisaties waar de werkdruk en prestatiedrang fors zijn – heet tegenwoordig ‘grensoverschrijdend'. En wie zich, heel ouderwets, afvraagt waarom de werknemers dan niet protesteren, aan de bel trekken of opstappen, doet aan victim blaming. Maar het is goed dat de coryfee van de publieke omroep aan de schandpaal is genageld. Zijn ontmaskering kan zelfbeheersing aan de top en mondigheid bij ondergeschikten bevorderen. Net zoals de #MeToo-beweging een dam opwierp tegen seksuele vergrijpen op het werk. Hopelijk leidt de publicatie van de Volkskrant ook tot zelfkritiek bij de publieke omroep. NPO-baas Frans Klein heeft de waarschuwingen genegeerd over misstanden bij het succesprogramma waarbij hij nauw betrokken was. Voor een organisatie die graag zwaait met de morele meetlat, is dat wegkijken extra kwalijk.
ma, 21 nov, 2022
Source: EW Magazine
DWDD
Presentator Matthijs van Nieuwkerk laat door zijn wangedrag naar zijn eigen redactie zien een angstige, incompetente leider te zijn. Hij is bepaald niet de enige. Tijd om af te rekenen met deze bange macho's, en ook met alle wegkijkers, schrijft Geerten Waling. Lees de blog van Philip van Tijn: De waanzin regeert, bij de ‘elite', de media en in Leiden Matthijs van Nieuwkerk blijkt achter de schermen van zijn immens populaire praatprogramma De Wereld Draait Door (DWDD) een schrikbewind te hebben gevoerd. In een langverwacht onthullend artikel concludeert de Volkskrant, op basis van gesprekken met tientallen oud-medewerkers: ‘Afsnauwen, schreeuwen en vernederen. […] Structureel grensoverschrijdend gedrag bij talkshow DWDD'. Het gezellige kijkcijferkanon in de vooravond dreef dus jarenlang op een verziekte werkcultuur. En dat bij BNNVARA: een van de grootste omroepverenigingen van Hilversum, die zich doorgaans zo laat voorstaan op haar morele superioriteit. Artikel past in trend van journalistieke onthullingen van misstanden Het Volkskrant-artikel past in een trend van onderzoeksjournalistieke onthullingen van (vermeende) misstanden, die onder meer leidden tot het eerloze vertrek van Tweede Kamerleden Gijs van Dijk en Khadija Arib (beiden PvdA). Denk ook aan de berichten over de angstcultuur bij de Amsterdamse uitgeverij Prometheus. Lees ook van Geerten Waling: De vervagende grenzen van grensoverschrijdend gedrag In alle gevallen gaat het over ‘grensoverschrijdend gedrag'. Maar wat zegt dat nou? Dát er grenzen zijn overschreden, ja, maar het ontbreekt steevast aan duidelijke definities. Wiens ‘grens' wordt wanneer, waarmee en door wie overschreden? En is het ‘gewoon' ploertig proletengedrag en daarmee vooral moreel kwestieus? Of moeten er carrières en reputaties sneuvelen? Of zijn zelfs juridische stappen nodig?
ma, 21 nov, 2022
Source: EW Magazine
Free Web Hosting